Μια ψιλοκρίση ηλικίας υποψιάζομαι να έχει κτυπήσει τον Ιβάν Σαββίδη. Και να σκεφθείς ότι ο άνθρωπος είναι νέος ακόμα, μόλις 55 χρονών, άσχετο ότι δείχνει μεγαλύτερος. Δεν είμαι ψυχολόγος, όμως το πράμα φωνάζει μόνο του. Σα να τον έχει καταλάβει ένας ψιλοπανικός, ότι γέρασε, ότι του έχουν μείνει λίγα χρόνια ακόμα, ότι δεν θα προλάβει να κάνει όσα θέλει στον ΠΑΟΚ.
Είναι αυτό που έγραψε ο αποδυτηριάκιας. Σα σκυλιά ντοπαρισμένα βγήκαν στο γήπεδο οι παίκτες της Τσέλσυ και της Αθλέτικο, να φάνε τα μουστάκια τους. Καμμία σχέση με το ξενέρωτο παιχνιδάκι, έτσι όπως το είχε ορίσει η ψηφιακή ταμπλέτα του Μουρίνιο, που παρέσυρε, που νάρκωσε και την ισπανική ομάδα.
Ο Μίτσελ είναι προπονητής. Αυτό τι είναι, αποδυτηριάκια, για πληροφορία το λανσάρεις; Ο Μίτσελ σκέπτεται προπονητικά. Δεν βλέπει τον Ολυμπιακό όπως ο Μαρινάκης, όπως ένας ποδοσφαιριστής της ομάδας, όπως ένας οπαδός. Ο καθένας με το δικό του μάτι, με τη δική του σκέψη.
Τον έφαγα τον Μουρίνιο. Πολύ καλά του έκανα. Αυτά που του έγραψα σήμερα (μπορείτε να τα διαβάσετε στο site) για το ποιος πραγματικά είναι ήταν υπεραρκετά για να τον ματιάσω.
Τα κατάφερε πάλι ο ΠΑΟΚ. Αυτή τη φορά να μην κερδίσει ένα ματσάκι στο οποίο δεν βρήκε αντίπαλο. Καλός ο Αστέρας, ακομπλεξάριστος, στα ίσα πατούσε στο γήπεδο απέναντι σε έναν τραυματισμένο ψυχολογικά ΠΑΟΚ, όμως μονάχα για ένα ημίχρονο.
Δεν είναι ομάδα για να της βάζεις τέσσερα γκολ στην έδρα της η Μπάγερν. Όποιος κάθεται στο αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού δεν ξέρει από μπάλλα. Δεν μιλάει ποδοσφαιρικά. Ούτε η Ρεάλ είναι η ομάδα εκείνη που της αξίζει ένα καθαρό 4-0 εκτός έδρας, με αντίπαλο την πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Θέλεις να παρακολουθήσεις μπάλλα. Τι άλλο; Πας στο γήπεδο, στήνεσαι στην τηλεόραση για να σε πάρει το παιχνίδι. Να σε κερδίσει με την ποδοσφαιρική του δράση, με το ρυθμό του, με τις φάσεις του. Όχι, λέει το βαμπίρ Μουρίνιο. Σύμφωνοι, υπάρχει ο Θεός, το καλό, το φως, όμως υπάρχει και ο δικός μου αφέντης, ο Διάβολος, το κακό, το σκότος.
Δεν ήταν κακό ματς. Αντιθέτως, είχε ρυθμό. Υψηλότερο από το μέσο όρο του ελληνικού πρωταθλήματος. Οι φάσεις δεν βγάζουν κάποιον νικητή. Ούτε τα γκολ. Το τελικό 1-1 αποδίδει την ισορροπία δυνάμεων.
Δεν το συζητάμε ότι ο Ζοζέ Μουρίνιο είναι άνθρωπος με ικανότητες. Όχι, όμως, να τον πω και ταλαντούχο. Το παιδί του Διαβόλου, ο ταγμένος να υπηρετεί το σκοτάδι, ο αντίπαλος του φωτός, είναι μάγος, είναι δαίμονας, όχι ταλαντούχος, όχι χαρισματικός.
Στα αποδυτήρια του ΠΑΟΚ ποιο είναι το κλίμα; Βαρύ φεγγάρι περάσανε μετά την τεσσάρα στον τελικό κι όλα τα επακόλουθα, εντός και εκτός προγράμματος. Σήμερα παίζουν στη Θεσσαλονίκη με τον Αστέρα, όμως μήπως η σκέψη παραμένει κολλημένη στον Παναθηναϊκό. Εννοώ στο …επόμενο παιχνίδι για τα play-off, με τον κυπελλούχο στη Λεωφόρο, την προσεχή Κυριακή.