ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ Ο ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ

Πέθανε ο Βαρδινογιάννης. Ο Γιώργος. Του Παναθηναϊκού, ντε. Τον έγραφα ''Ρίγκο''και δεν του άρεσε. Με πήρε τηλέφωνο και με παρακάλεσε να μην τον λέω έτσι. Έκανα δεχτό το αίτημα του με τη μία και από την άλλη μέρα σταμάτησα να τον γράφω έτσι. Στον αποδυτηριάκια, όμως, τους έπαιζα όλους τους ''πελάτες'' μου με παρατσούκλια. Μη λέμε πολλά.  Από την επομένη τον βάπτισα ''καπετάνιο'' και του έμεινε.

Καλά πήγε, έφτασε μέχρι τα 90. Πάντα με το τσιγάρο ανάμεσα στα δάκτυλα. Μεγάλη ιστορία ο Γιώργος. Την έζησε τη ζωή του. Δεν συμβιβάστηκε με την απόφαση να εγκαταλείψει τον Παναθηναϊκό. Για  να τα πεις όλα στη θητεία του σίγουρα θα παραλείψεις ένα σωρό άλλα σημαντικά. Περασμένα λες και πας παρακάτω.

Έκανε σχεδόν 21 χρόνια στον Παναθηναϊκό, τα πράγματα είχαν αλλάξει και στο Βαρδινογιανέικο, κι όταν του πήραν την ομάδα πάντα έβλεπε τα παιχνίδια. Ποιος άλλος στη θέση του θα το άντεχε αυτό; Και έβλεπε από το γήπεδο την ομάδα που πλέον δεν ήταν δική του. Ιδιοκτήτης φερόταν ο ανηψιός του, ο Τζίγγερ.

Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΕΠΙΖΕ ΜΕ ΟΜΑΔΑ Β ΕΘΝΙΚΗΣ