Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στο Σίμο, τη μαγευτική παραλία στην Ελαφόνησο, ένοιωσα αθάνατος. Είμαι στον Παράδεισο, σκέφθηκα. Τι άλλο να περιμένω να δω; Αυτό το γαλάζιο της θάλασσας είναι το άπαν. Δεν μπορεί να υπάρχει άλλος ανώτερος προορισμός. Ωχ!.... Δίπλα μου ελληνόφωνα κτήνη έσβηναν τα τσιγάρα τους στην αγιασμένη άμμο. Δεν κατάλαβα. Γιατί να ζουν στην Εδέμ αυτοί που την θέλουν επίγεια κόλαση.
Τελευταία μέρα του Μάη και όλα τα κουρασμένα παλληκάρια της ζωής ένα σκέπτονται όσο αρχίζει να πατάει το καλοκαίρι. Το καλύτερο μας, ρε, η πιο μονάκριβη περιουσία μας. Για την ελληνική θάλασσα λέω, ρε. Την πρώτη στον κόσμο. Πιάνουμε Ιούνιο και άντε να ξεκινήσουμε τα μπάνια. Και σκέπτεσαι την παραλία με ανατριχίλα. Την αηδία του λεχρίτη με τα αποτσίγαρα.
Ε, ρε, να 'μουνα σήμερα 20χρονος. Και 25χρονος θα πέρναγε η μπογιά μου στις 40αρες που σήμερα περισσότερο από ποτέ κάνουν κρα για τεκνό! Σήμερα έχουν έρθει τα πάνω, κάτω. Καμία σχέση μ' όσα ξέραμε εμείς οι παλαιότερες σειρές. Να, όμως, που στις ημέρες μας κάποια λεονταράκια κοιμούνται όρθιοι. Δεν έχουν πάρει πρέφα ή βλέπουν τι παίζει, αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει.
Μια τρελή, ο ορισμός της διαταραγμένης ψυχής, έγινε ηρωίδα ενός μεγάλου έθνους και ανακηρύχθηκε αγία από την καθολική Εκκλησία. Είμαι σίγουρος ότι αν στα χρόνια της ζούσε ο Ζιγκμουντ Φρόϋντ θα έλεγε στον βασιλιά της Γαλλίας «Το κορίτσι δεν είναι στα καλά του, μάζεψε την, κλείστε την σε ίδρυμα...».
Εκατομμύρια άντρες δεν βρίσκουν γκόμενα. Για διάφορους λόγους. Γιατί είναι μεγάλης ηλικίας. Γιατί είναι κακοφτιαγμένοι. Γιατί δεν έχουν φράγκα. Γιατί δεν έχουν την ικανότητα να κατακτήσουν ούτε θηλυκιά γάτα.
Συνταρακτικό ερώτημα που σε ρίχνει κατ' ευθείαν στο κενό. Για φαντάσου, ποιά θα ήταν η ζωή στον πλανήτη, των ανθρώπων η ζωή και η Ιστορία τους, εάν και η γυναίκα, όπως όλα τα θηλυκά που γεννοβολούν, δεν ευχαριστιόταν στην συνουσία. Ναι, το μόνο θηλυκό που κυκλοφορεί στη Γη και νοιώθει την υπέρτατη ευτυχία του σεξουαλικού οργασμού είναι η γυναίκα.
Έξι μήνες την κυνήγαγε την Λένα ο Παναγιώτης και τελικά τα κατάφερε να την ρίξει. Από την πρώτη ημέρα που ήρθε στο γραφείο η Λένα έγινε το απόλυτο, το καθημερινό αντικείμενο του πόθου στον Παναγιώτη, που κάθε βράδυ στο σπίτι του σκεπτόταν πότε, επιτέλους, θα την κάνει δική του.
Γουστάρουν και οι γυναίκες την τσόντα. Βεβαιωμένο. Αποδεδειγμένο. Γιατί όχι, δηλαδή. Κι εδώ έρχομαι να σου πω τη μεγαλύτερη αδικία του αιώνα. Ο άνδρας μπανίζει γυμνό, ημίγυμνο γυναικείο, όμως όχι στον ίδιο βαθμό ανδρικό γυμνό και η γυναίκα.
Την βλέπει και ο πόθος διατρέχει όλο του το κορμί. Κόβεται η ανάσα του. Είναι ερωτευμένος με τη δικιά μου, όμως να, που αντικρύζει τούτη την ξένη και τρελαίνεται. Αν την αγνοήσει, αν δεν υπακούσει στις γλυκές παρορμήσεις του, θαρρεί πως δεν θα ξαναδεί τα αστέρια, ίσως και τον ήλιο.
Ξαπλώνει το κορίτσι, και με τη δική της επιθυμία και τον σύντροφο της να κάνουν σεξ. Τι άλλο. Ο αρσενικός να μπει «μέσα της». Να τον δεχτεί «μέσα της». Με την είσοδο του αντρικού οργάνου στην υποδοχή της, να γίνουν «σάρκαν μίαν» που λέει και ο παπάς.