Αυτή είναι η Εύα του Παραδείσου που δεν χωράει σ’ έναν άνδρα και γι’ αυτό έστρεψε την πλάτη της στον Αδάμ και αρνήθηκε τις επιταγές του πλάστη της, του δημιουργού Θεού.
Στην καινούργια της ταινία, η Νικόλ Κίντμαν ενσαρκώνει την Grace Kelly. Τίτλος της “ Grace of Monaco” και είναι μια καλόγουστη ωραία ταινία που την παρακολουθείς ευχάριστα και με ενδιαφέρον.
Τι είναι αυτό που διατηρεί ανέπαφη την ανάγκη του κοινού για τον μύθο της Κάλλας; Είναι το ταλέντο της, η μοναδικότητα της, η τραγική persona της που «ενσωματώθηκε» με τις ηρωίδες που ενσάρκωνε;
Μάθανε κι αυτοί που δεν την ξέρανε ποια είναι η Περσεφόνη με την ανακάλυψη του φοβερού Τάφου στην Αμφίπολη. Την παρθένα που όταν μάζευε λουλούδια σ' ένα λειβάδι μαζύ με τις φιλενάδες της ξεπετάχθηκε μπροστά της ο βασιλεύς του Κάτω Κόσμου Πλούτων και την άρπαξε.
Κάθε χρονιά, υπάρχουν κάποιοι κινηματογραφικοί ήρωες που μας μένουν για καιρό ή για χρόνια, γιατί είχαν κάτι το ιδιαίτερο. Γιατί ήταν κάπως. Γιατί έλεγαν έξυπνες ατάκες, γιατί ήταν σαν κι’ εμάς ή το καλύτερο ΔΕΝ ήταν σαν και μας. Και φέτος νομίζω ότι έχουμε τέτοιους ήρωες-ρόλους που θα μας μείνουν αξέχαστοι. Υπάρχει και μία γυναίκα ανάμεσα σε 9 άνδρες.
Η Μελίνα όλων των Ελλήνων. Έτσι την είπαν. Δεν χρειάζεται το επίθετο, το Μερκούρη. Κι έτσι έμεινε. Η Μελίνα όλων των Ελλήνων. Λάθος. Το σωστό είναι η Μελίνα της Ελλάδος. Υπάρχει διαφορά, άλλο Ελλάδα, άλλο Ελλήνες.
Απαίσιοι άνθρωποι οι αρχαίοι Έλληνες. Βάρβαροι. Αν είναι δυνατόν να λατρεύουν, να πιστεύουν για Θεούς κάποιους ελεεινούς και τρισάθλιους. Δολοφόνους. Άρπαγες. Αιμομείκτες. Ναι, κι αυτό. Και μας λένε για τον πολιτισμό των αρχαίων προγόνων μας. Τέρατα ήταν οι άνθρωποι.
Οι New York Times έγραψαν πώς η Ελευθερία Αρβανιτάκη «Είναι μια σοπράνο που συνδυάζει την γλυκύτητα με τη θέρμη, την καθαρότητα και την ευαισθησία με μια αίσθηση θλίψης και μελαγχολίας»
Είναι αποδεδειγμένο ότι τα παιδιά των πολύ γνωστών ανθρώπων, αρκετές φορές μεγαλώνοντας προκύπτουν προβληματικά. Γεμάτα ανασφάλειες, παραξενιές και συμπλέγματα. Μερικές φορές μάλιστα έχουμε δει και άσχημες καταλήξεις αυτών των παιδιών.
Ο ανατολίτης Ηλίας Καζαντζόγλου, στη χειμαρρώδη αυτοβιογραφία του, «Μια ζωή», μιλάει για πάντα και φυσικά για τα θέλω του: «Τι ήθελα από τη ζωή μου; Τίποτα σπουδαίο. Ήθελα μόνο να είμαι Αμερικανός, να έχω και εγώ εκείνα τα πράγματα που είχαν τα Αμερικανόπουλα, μια καθημερινή ζωή σαν τη δική τους, να με δέχονται στις παρέες τους, να χαίρομαι ό,τι χαίρονται κι αυτά. Αναζητούσα τα πιο συνηθισμένα και ταυτόχρονα τα πιo πολύτιμα πράγματα».