Στο σινεμά ο Ρίτσαρντ Γκήρ κάνει τον Αλέξη Κούγια. Ταινία θρίλερ, όπου ο πρωταγωνιστής, ο Ρίτσαρντ Γκήρ είναι όπως τον ξέρουμε. Ίδιος. Είτε παίζει κωμωδία, είτε το έργο είναι γκαγκστερικό, αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτα. Κυκλοφορεί σ’όλες τις ταινίες με το ίδιο ύφος.
Παίζεται στου σινεμάδες η ταινία «300: Η Άνοδος της Αυτοκρατορίας», καμμία σχέση με τους 300 του Λεωνίδα και τη Μάχη των Θερμοπυλών. Το θέμα είναι για την πιο σπουδαία Μάχη, εκείνη στη Σαλαμίνα.
Δεν το βάζουν κάτω. Η ηλικία γι' αυτούς είναι απλά ένα νούμερο. Τι 40, τι 50, τι 60 και βάλε, μικρή σημασία γι' αυτούς. Είναι μέσα στο παιχνίδι. Σε δράση και δεν σκέφτονται να αποσυρθούν. Επειδή αντίπαλος τους δεν είναι ο χρόνος.
Η Νάνα Μούσχουρη γιορτάζει τα 80 της χρόνια (!!!) με μια παγκόσμια περιοδεία που σημειώνει εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία. Χθές στο κατάμεστο Chatelet στο Παρίσι την αποθέωσαν. Το ίδιο θα γίνει και σήμερα, άλλωστε τα εισιτήρια είναι ήδη προπωλημένα.
Το όνομα “Αύγουστος Κορτώ” έπαιξε και εκτός ημικυκλίου όταν τον ήθελε υποψήφιο στο “Ποτάμι” του ο Σταύρος Θεοδωράκης και η αχινομάπα Βερύκιος, δημοσιογράφος κατά δήλωσίν του, τον χαρακτήρισε “Αυγουστίνα”.
Η Μαίρυλιν Μονρώ πουλάει. Ανεξήγητο; Σίγουρα το φαινόμενο έχει την εξήγησή του. Και η Ελένη Μενεγάκη πουλάει. Αυτό κι αν είναι ανεξήγητο. Δεν έχει σημασία αν η εκπομπή της στην τηλεόραση κρατάει υψηλή θεαματικότητα, έχει την πρωτιά ή, όχι. Το πρόσωπο Μενεγάκη εδώ και χρόνια κουβαλάει ένα μαγνητισμό.
Όταν λέμε μεγάλη βραδυά, έτσι είναι. Η νύχτα των βραβείων Όσκαρ, που πραγματικά αξίζει να την παρακολουθήσεις, κυρίως για ένα λόγο, κατά τη γνώμη μου. Είναι ένα ρεσιτάλ επαγγελματισμού. Μια επίδειξη, ένα αληθινό show όπου πρωταγωνιστούν οι επαγγελματίες του απόλυτου θεάματος, του σινεμά.
Να το πούμε ευχάριστο το νέο; Γιατί, όχι. Νέος και ανερχόμενος τραγουδιστής ο Ρωμανός που πρόσφατα συστήθηκε με το πρώτο του τραγούδι, το “Λύγισα”, ετοιμάζει τα μπαγάζια του για φτου ξελεφτερία από Ελλάδα, όπως το γνωστοποιεί ο ίδιος στην προσωπική του σελίδα στο facebook.
Άσχημος. Συμπαθητικός άσχημος, όμως. Λέω για τον Σάκη Μπουλά, που πέθανε το πρωί. Τον περιμένανε, βέβαια, διότι ο καρκίνος είχε προχωρήσει. Τόσο, που όσο και να ήθελε το παλληκάρι να του αντισταθεί, να τον παραπλανήσει, ότι δεν συμβαίνει και το ό, τι χειρώτερο, ότι εγώ θα συνεχίσω τη ζωή μου, τελικά ο κάνσερ άρπαξε έναν ακόμα πριν της ώρας του. Στα 60 του χρόνια.
Από χθες ξεκίνησαν επετειακές εκδηλώσεις στο Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πεντέλη για τον Νίκο Καζαντζάκη. Δεν τον λέμε μεγάλο, τεράστιο και γίγαντα. Αλλοίμονο. Λες απλά Νίκος Καζαντζάκης και για όποιον γνωρίζει οι χαρακτηρισμοί είναι περιττοί.