ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Είσαι αραγμένος σε μια παραλία, ακόμα και με κόσμο ολόγυρα σου και είσαι άλλος άνθρωπος... Τι συμβαίνει; Τίποτα δεν συμβαίνει. Και ότι συμβαίνει δεν έχει καμιά αξία. Όπως το λέω. Καμιά αξία και καμιά σημασία αν τρέχει τούτο και  το άλλο. Γράφουν τα μέσα, τις αλήθειες και τις υπερβολές τους, αλλά δεν κάνεις ταμείο έτσι αραγμένος όπως βρίσκεσαι. 

Είσαι  στον κόσμο σου. Που; Στο μηδέν. Στο τίποτα. Σε αχρονία. Καμία σημασία αν η χρονολογία λέει  πως είμαστε το 1368 μετά τον Χριστό ή το 3045. Δεν υπάρχει χρόνος, ούτε κάτι άλλο. Τι υπάρχει; 

Υπάρχει το χώμα. Ο αέρας. Η θάλασσα. Ο ουρανός. Τα δένδρα. Δεν θες τίποτα άλλο. Να το κάνεις, τι;

Ούτε ο χρόνος υπάρχει. Τίποτα, είπαμε. Ούτε όσοι κυκλοφορούνε δίπλα σου. Παραδίπλα σου. Δεν είσαι μόνος, όμως. Έχεις την  καλύτερη παρέα. Τον ήλιο. Τον αέρα. Τα αμέτρητα ζώα, κι αυτά που δεν βλέπεις. Παρέα; Ποτέ! Ούτε τα ζώα, τα πουλιά και κάθε ζωντανό σ'  έχει ανάγκη, ούτε εσύ περιμένεις να υπάρχεις για να δώσεις ή  να πάρεις αγάπη, συντροφιά. Με κανέναν, 

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ