ΟΤΑΝ ΞΕΦΟΡΤΩΝΑΝ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ ΣΤΟ ΩΝΑΣΕΙΟ

Η μεγαλύτερη ήττα του Χάρου. Δεν μπορούσε να πάρει τον ετοιμοθάνατο Ανδρέα Παπανδρέου (γεννηθέντα το 1919) από τα χέρια του γιατρών Κρεμαστινού (1942) και του Σκαλκέα (1928-2018). Ο μεγάλος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. επειδή ως πρωθυπουργός της χώρας δεν είχε ολοκληρώσει το έργο του, δεν ήθελε να πεθάνει, αντιστεκότανε στο Ωνάσειο όπου τον είχαν μεταφέρει εσπευσμένα. Δεν πέθαινε, διότι χρειαζόταν άλλα 137 χρόνια να κάνει την Αλλαγή στην Ελλάδα.
Θυμάμαι τις αηδιαστικές σκηνές για ημέρες ολόκληρες έξω από το νοσοκομείο της λεωφόρου Συγγρού. Η ξεφτύλα. Μόνον αντίσκηνα δεν είχαν στήσει οι διάφοροι “Δημητράκηδες” των καναλιών που σουλατσάρανε απ' έξω και ορμούσαν μαζί με τις κάμερες των τηλεοπτικών συνεργείων στον κάθε επισκέπτη υπουργό. Χαροπάλευε ο άλλος μέσα, έχοντας από δίπλα του την κυρία σύζυγο του Δήμητρα Λιάνη (1955) και οι δικοί σου, ένα κάρο αργόσχολοι έκαναν το χαβαλέ τους.
Σα σήμερα 20 Νοεμβρίου, το 1995, ο χειρουργημένος στο Λονδίνο το 1988 και επανεκλεγείς πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου κατεπειγόντως εισάγεται στο Ωνάσειο. Η χαρά των καναλιών. Τζάμπα πρόγραμμα με τις ώρες. Όπως το λέω. Με τις ώρες.
“Βάστα, Ρόμελ!” λέγανε οι Γερμανοί. Τα πασόκια λέγανε “Βάστα, Κρεμαστινέ!”. Βοήθαγε και ο Ανδρέας, που δεν ήθελε να χαιρετήσει τον πλάτανο. Είπαμε. Και πέσαν μάπες σε κάποιους που πρότειναν να τραβήξουν τα καλώδια, να πεθάνει ο μεγάλος, που τον είχαν σε μηχανική υποστήριξη, διότι παρατράβαγε το έργο και η χώρα ήταν σε πλήρη ακυβερνησία. Τελικά, ο Ανδρέας άντεξε μέχρι τέλη Ιουνίου 1996.
Διαβαστε ακομα:

