Βρισκόμαστε στην επόμενη ημέρα των εκλογών. Η Νέα Δημοκρατία έχει βγει πρώτο κόμμα και ο Κυρ.Μητσοτάκης έχει πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης . Με ποιον θα συμμαχήσει; Με τον ΣΥΡΙΖΑ αποκλείεται, με το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή επίσης. Όλοι βλέπουν συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ.
Δηλαδή αν εκλεγεί ο Κούλης τα μέτρα που θα χρειαστεί να πάρει για να μαζέψει τα 2 δις, που ζητά το ΔΝΤ για να μειωθεί το ελληνικό χρέος δραστικά, θα είναι λιγότερο αντιλαικά από του Τσίπρα;;;;;
Στις 6 Οκτωβρίου ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Κώστας Ζουράρις έκανε κάτι για το οποίο οι Συριζαίοι σύντροφοι του στον κυβερνητικό συνασπισμό έπρεπε να τον ευγνωμονούν. Προσπάθησε να δώσει μουσικότητα στο άχαρο έργο της μνημονιακής διακυβέρνησης, παίζοντας πιάνο στη συνάντηση του πρωθυπουργού με βουλευτές στο μέγαρο Μαξίμου.
Την εποχή που ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας τον είχα πετύχει ένα απόγευμα στο Ρίο, με το ποδήλατο του, και θυμάμαι ότι είχα σταθεί και τον κοίταζα. Μου άρεσε στην ησυχία του καλοκαιρινού απογεύματος που έβλεπα ήρεμο, μόνο του τον πρόεδρο πάνω σ’ ένα ποδήλατο να κάνει την βόλτα του.
Πέτυχε, όπως είχε σχεδιαστεί, η επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα. Πέτυχε διότι έπαιξε δυνατά το γερό χαρτί του ταλαντούχου μαϊμού μαύρου. Φρέσκος, απλός, επικοινωνιακός, αθλητικός ο ήδη συνταξιούχος πλανητάρχης. Τι ακριβώς πέτυχε το πλάνο; Και τους δύο στόχους.
Δεν μπορεί να πάρει πρωτάθλημα ο Μελισσανίδης, όμως έχει τη δύναμη να «ανασχηματίζει», ακόμα και να διώχνει υπουργό. Και ποιόν υπουργό; Αυτόν της οικονομίας. Τον Τρύφωνα Αλεξιάδη.
Απογοήτευση ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εντάξει, αν γίνουν εκλογές, θα κερδίσει περίπατο. Πρωθυπουργός κι’ αυτός χωρίς αντίπαλο. Όχι, όμως, και με συνεργάτες της πλάκας. Όχι, επειδή ο κοσμάκης είναι στην απελπισία με τον Τσίπρα, ο Μητσοτάκης να μη βάζει παικταράδες στο γήπεδο.
Υπάρχει θέμα. Υπάρχει, για να είμαστε συγκεκριμένοι, περίπτωση συνεργασίας Αντώνης Σαμαράς και Βαγγέλης Βενιζέλου. Όχι τώρα. Ούτε αύριο! Πότε; Όταν το αποφασίσουν οι ...καιροί. Όχι οι ίδιοι, οι πρώην αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Μεγάλη κονόμα σήμερα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, τους πιο δύσκολους τα τελευταία 50 χρόνια, να είσαι βουλευτής του Σύριζα. Εννοώ συγκεκριμένα του Σύριζα.
Είναι για να γελά και να κλαίει ταυτόχρονα κανείς ανατρέχοντας στα πεπραγμένα των ανθρώπων της Χούντας. Να γελά με τον τρόπο σκέψης τους και την αφέλεια μέχρι βλακείας που τους χαρακτήριζε και να κλαίει για το γεγονός ότι παρόλα αυτά, κατάφεραν να μείνουν στο σβέρκο μας επί εφτά ολόκληρα χρόνια.