Τελικά, οι εκλογές έγιναν για δύο λόγους. Στην πραγματικότητα ο Τσίπρας αποφάσισε τις εκλογές μόνο για να γλυτώσει από τους Λαφαζάνηδες και τους Γλέζους και τους άλλους περίεργους στυλ Κωνσταντοπούλου και σία.
Το μνημόνιο είναι τελικά ο μεγάλος νικητής των εκλογών. Πήρε πάνω από 85%, όσο και το άθροισμα των ψήφων των κομμάτων που το στηρίζουν. ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ. ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων, ανεξάρτητα από το αν θα συμμετάσχουν ή όχι στην κυβέρνηση.
Το έχουν ανεβάσει και το παίζουν με χίλια το σκάνδαλο, λέει, Φλαμπουράρη. Τι φάτσα κι αυτή ο άνθρωπος. Τον κοζάρεις στα παράθυρα και νομίζεις ότι είναι συνεχώς σουρωμένος. Νομίζεις, όμως όχι. Ούτε να τον πεις θαμώνα καφενείου, πάλι λάθος κάνεις ποντάροντας στη φάτσα του, που εύκολα σε ρίχνει έξω.
Κατάρα το παράνομο παρκάρισμα. Φταίει η Μέρκελ, βέβαια. Και άσε κάποιους μαλάκες να τα ρίχνουν όλα στα 400 χρόνια της σκλαβιάς, λέει, από τους μεμέτηδες. Επειδή και πριν από το 1821 οι Έλληνες κυκλοφορούσαν με Ι.Χ. αυτοκίνητα.
Προεκλογική περίοδος θα πεις, όλα επιτρέπονται. Πολύ περισσότερο λίγες μόλις ώρες πριν πάει να ψηφίσει ο κόσμος. Ο πολιτικός, ο υποψήφιος τα δίνει όλα, όχι μόνο για να μαζέψει ψήφους, όπως στο παρελθόν, αφού σήμερα δουλεύει η λίστα.
Να σου πω κάτι. Ζούμε σε εποχή απίστευτη και δεν το έχουμε πάρει πρέφα. Εννοώ δεν τη βλέπουμε τη δουλειά από τη φαιδρή της πλευρά, για να κάνουμε την πλάκα μας. Γίνονται φοβερά πράγματα. Μια απλή ερώτηση.
Για μια φορά ακόμα ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ξεκάθαρος. Λέει μεγάλες αλήθειες, ιδιαίτερα τούτες τις ημέρες του προεκλογικού «αγώνα». Φοβερή ανακάλυψη κι αυτή! Έτσι το λένε, το πριν των εκλογών διάστημα, προεκλογικός «αγώνας». Αγωνίζονται και οι πολιτικοί.
«Με το ζόρι οι παλαιοκομματικοί με εκβιάζουν να ψηφίσω Χρυσή Αυγή...» μου λέει ένας δικός μου που παραδοσιακά και οικογενειακά το ρίχνει σ' ένα από τα λεγόμενα προοδευτικά, δημοκρατικά κόμματα.
Σκέπτομαι να ψηφίσω Ποτάμι. Κάτι πρέπει να ψηφίσω. Δημοκρατικός άνθρωπος είμαι, δεν επιτρέπεται να κάνω αποχή από την κάλπη. Τι, όμως, να επιλέξω, εδώ είναι το ζόρι. Οφείλω να το ψάξω και με περίσκεψη να δώσω τη δύναμή μου, η ψήφος είναι η δύναμή μου και, παρακαλώ, μη γελάτε κοροϊδευτικά.
Δεν πιστεύω στην αποχή. Η συμμετοχή στις διαδικασίες μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με πολλούς γελοίους και αρνητικούς εκπροσώπους είναι καλύτερη από τη μη ύπαρξη κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.