Αθήνα 1927. Εποχή μεσοπολέμου, εκείνη ανάμεσα στους δυο πολέμους. Καμία σχέση μ’ ό,τι υπάρχει σήμερα. Σε καμία πόλη της Ευρώπης, σε καμία πρωτεύουσα του κόσμου δεν έγιναν τέτοιες απίστευτες, κυκλώπειες αλλαγές, όσο στην Αθήνα. Η κουβέντα είναι ποδοσφαιρική.
Μεγάλο πράμα η μουσική. Ας δεχθούμε ως μουσική κι αυτό το γηπεδικό χωροδιακό, το οχλοκρατικό της εξέδρας που απλώνεται στο γήπεδο από τους οπαδούς. Ο ύμνος της ομάδας.
Μην ακούω ανοησίες. Για την ομαδάρα του κανένας δεν πάει να βαρέσει κάποιον. Διαιτητή, δημοσιογράφο, δικηγόρο. Κάποιον επώνυμο που υποτίθεται ενεργεί σε βάρος της ομαδάρας.
Εμένα με λένε Αποδυτηριάκια και παππούς μου είναι ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο. Ο γνωστός και ως Πελέ. Και ποδοσφαιρικός μου πατέρας είναι ο Αρμάντο Ντιέγκο Μαραντόνα. Αυτοί οι δυο με μεγάλωσαν. Στον Βραζιλιάνο παππού και τον Αργεντινό ντάντυ οφείλω την ποδοσφαιρική μου ανατροφή.
Όλοι είναι καθαροί. Κανένας δεν έχει συμμετοχή, καμιά σχέση με βρωμοδουλειές. Οι στημένες διαιτησίες και τα ύποπτα αποτελέσματα είναι προϊόν μαγείας. Αυτή είναι η αλήθεια. Κάποιοι άγνωστοι, εκτός της αγνής ποδοσφαιρικής κοινωνίας, με μεταφυσικές ικανότητες είναι οι υπεύθυνοι που ματιάζουν διαιτητές και δικαστές.
Πετάγεται ξαφνικά μπροστά στον ψαρά η παλαβιάρα η γοργόνα και τον ρωτάει: ''Ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;''. Τι να της πει τη στιγμή που ρίχνει δίχτυα; Ότι ο Δίας και όλο το συγγενολόϊ των θεών και των θεάνων εκεί στον Όλυμπο επάνω έχουν ψοφήσει.
Γιατί να είναι ξεφτύλα για τον Παναθηναϊκό η ήττα σε ματς έδρας από ομάδα μεσαία του πρωταθλήματος; Ο Παναθηναϊκός είναι Παναθηναϊκός, όμως πλέον μόνο στο όνομα.