Σκοράρει ο Ολυμπιακός στο 90φεύγα και αρπάζει ένα ακόμα τρίποντο μετά την 12h ώρα. Μια του κλέφτη, λένε, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα. Με τις παροιμίες κάνουμε παιχνίδι;
Γιατί να κρύψω την αγωνία που έχω για το Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ. Γουστάρω! Να κερδίζει, ακόμα και εκβιαστικά τη σκέψη μου ένα ματς. Δεν κατάλαβα. Ισορροπημένος άνθρωπος είμαι, όχι πρεζόνι της ομαδάρας μου. Γιατί, άλλωστε, ασχολούμαι με τη μπάλα; Και γιατί μ’ αρέσει το θέαμα στο γήπεδο, αλλά και γιατί το φουκαριάρικο μυαλό μου αποζητάει να ξεφύγει από τις σκοτούρες της καθημερινότητας.
Μας την έχουν σπάσει οι ξένοι διαιτητές. Δεν είναι πράγματα αυτά. Να μας στερούνε αυτό που έγινε κεκτημένο δικαίωμα της έξέδρας αλλά και όλου του συστήματος. Λέω για τη μανούρα που προκαλεί η πουτάνα η διαιτησία. Ξένος σφυρικτράκιας στον τελικό κυπέλλου και δεν ακούστηκε κιχ, κανένα παράπονο. Αυτό ήταν το κακό. Επανήλθαν κανονικά οι ξένοι διαιτητές στην Ελλάδα.
Ανέβα στο ρετιρέ, έστω στον 8ο, ρε, και τον 5ο όροφο και ρίξε από τόσο υψηλά ένα τελάρο τομάτες, όλες μαζί. Μια τέτοια ρίψη τι θόρυβο να κάνεις; Τίποτα. Από το ίδιο σημείο πέτα ένα βαρέλι κρασί, λάδι, νερό, ό,τι θες. Ο χαμός! Θα τρομάξουν από επτά τετράγωνα. Τι συμβαίνει; Ο Ολυμπιακός κάνει σαματά. Και ο ΠΑΟΚ που είναι στα ντουζένια του, και πρώτη φορά τον παίρνουν στα σοβαρά άπαντες.
Σκέφτομαι τον οπαδό του Πανιωνίου. Δίνω την πληροφορία ότι υπάρχουν και τέτοιοι. Οι οποίοι ποτέ δεν θα διαβάσουν σε φυλλάδες, ούτε θα ακούσουν στα ραδιόφωνα και τα κανάλια ότι η ομάδα τους θα παίξει, ότι έπαιξε με τον Ολυμπιακό. Πάντα στη μάπα θα τρώνε το φασιστικό, το ολότελα λαϊκό ότι ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει, αντιμετώπισε την ομάδα τους.
Μη ξεχνιόμαστε. Στο περασμένο πρωτάθλημα, συγκεκριμένα 18η αγωνιστική, έπαιξαν Παναθηναϊκός – Λεβαδειακός. Στη Λεωφόρο. Το ματς τελείωσε 0-0, με τους φιλοξενούμενους να κάνουν τόσες και τέτοιες φάσεις που δεν θα ήταν έκπληξη να κέρδιζαν με σκορ. Ο Παναθηναϊκός να γνώριζε το διασυρμό. Την πιο βαρειά εντός έδρας ήττα στην Ιστορία του.
Έχασε η πρωταθλήτρια στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ. Καθαρά, με 2-0. Έφυγε, όμως, από τη Θεσσαλονίκη με ψηλά το κεφάλι. Γιατί στο γήπεδο έπαιξε σαν πρωταθλήτρια. Σαν αληθινή διεκδικήτρια της κούπας. Έχει καμιά σημασία αυτό, όταν τη νίκη την πήρε ο αντίπαλος. ο οποίος μάλιστα είναι το φαβορί για τον τίτλο; Μεγάλη σημασία έχει.
Μετά από 50 χρόνια ξένος διαιτητής σφύριξε σε αγώνα ελληνικό. Συνέβη τον Μάιο του 2018, στον τελικό κυπέλλου ΑΕΚ-ΠΑΟΚ. Δεν χρειάζονται λόγια. Το πράμα μιλάει μόνο του. Το ότι υποχρεωθήκανε, με τη σύμφωνη γνώμη της πανηγυρικά αποτυχημένης κυβέρνησης, ένα κρίσιμο παιχνίδι να το διευθύνει αλλοδαπός ρέφερυ, είναι από μόνο του γεγονός που μας διασύρει διεθνώς. Μας γυρίζει πίσω, αν πράγματι είχαμε προχωρήσει ενάμισυ βήμα μπροστά.
Άξιος νικητής ο ΠΑΟΚ με 2-0 της πολύ καλής ΑΕΚ στο πρώτο κρας- τεστ του πρωταθλήματος. Μία αναμέτρηση αρκετά ενδιαφέρουσα που σημαδεύτηκε αποφασιστικά από την παρουσία ξένου διαιτητή, κάποιο Φινλανδού. Καμία κουφάλα δεν κουνήθηκε στον αγωνιστικό χώρο. Κανένας τσαμπουκάς στην εξέδρα δεν εκδηλώθηκε, όπως αναμενόταν με Έλληνα διαιτητή.
Το αποψινό στην Τούμπα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Δεν σημαίνει τίποτα! Βέβαια, έχει χυθεί μπόλικο μελάνι για τη… σημασία της μεγάλης αυτής αναμέτρησης στην οποία θα παιχτούν... πολλά. Αυτά τα λένε και τα γράφουν οι απατεώνες. Οι άσχετοι. Οι αφελείς. Επικίνδυνοι όλοι τους, όποιο είναι το κίνητρό τους.