Μέσα στο σινεμά τρώγανε φασολάδα, κάποιοι προτιμούσαν μακαρονάδα, κατουρούσαν από τον εξώστη στην πλατεία, βρίζανε σα να βρισκόντουσαν στο γήπεδο, ξεκούμπωναν το παντελόνι και τον έπαιζαν κανονικά παρακολουθώντας την ηθοποιό στην οθόνη.
Πουλάει ένα υποβρύχιο στους Έλληνες και αμέσως διπλαρώνει τους Τούρκους και τους πουλάει δύο υποβρύχια. Έμπορας όπλων, και η καλύτερή του να πασάρει πράμα σε εμπόλεμους. Αφού, λοιπόν, εξασφάλισε τις δύο παραγγελίες, επιτόπου την πέφτει στον υπουργό Ναυτικών της Ρωσίας, που έχει ανοικτούς λογαριασμούς με την Τουρκία. "Μόνον αν αγοράσεις τέσσερα υποβρύχια, υπουργέ μου, θα έχεις υπεροπλία απέναντι στην Τουρκία".
Τι πρέπει επιτέλους να κάνουμε, τι πρέπει να γίνει μ’ αυτό το ρεζιλίκι; Ξέρουμε όλοι τι συμβαίνει, είμαστε ενήμεροι; Δεν νομίζω. Η κοινωνία είναι σε μια τέτοια φάση, δε μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Και πρέπει πρώτα να ενημερωθεί για το πόσα περιστατικά υπάρχουν, σε τι βάθος, ποιες είναι οι αιτίες και πόσο σοβαρά είναι αυτά τα περιστατικά.
Μια φορά κι ένα καιρό, θα το πω σαν παραμυθάκι για μικρά παιδιά, αν και πρόκειται για στόρυ αληθινό και πρόσφατο. Ούτε εκατό χρόνια δεν έχουν περάσει από τότε που πέθανε ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο άγιος Νεκτάριος.
Βλέπω την Μόνικα Μπελούτσι που συμπλήρωσε τα 54 της χρόνια και από σήμερα περπατάει στα 55. Θεέ μου, όποιος κι αν είσαι, διόλου μ' ενδιαφέρει ποιος είσαι και γιατί στους αιώνες κρύβεσαι, εγώ θαυμάζω την Μόνικα Μπελούτσι. Τι θεϊκό πλάσμα είναι αυτό! Συγνώμην, είναι η χοντρομαλακία εγώ, ο άνδρας, να λένε ότι ανήκω στο ίδιο ζωικό είδος με την εν λόγω Μόνικα.
Ήθελε να γίνει Μάρλον Μπράντο. Ούτε με σφαίρες. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Ουδείς αποφασίζει να γίνει Ελίζαμπεθ Ταίηλορ, Μέρυλ Στρηπ, Αλ Πατσίνο, Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
«Είμαι μόνη...» είπε η Μόνικα Μπελούτσι και μόνο που το σκέπτεσαι, τρελαίνεσαι. «Για πρώτη φορά είμαι μόνη...» λέει η θεά η οποία διαψεύδει κάθε φήμη για την άλφα και βήτα σχέση.
Una faccia, una razza, σου λένε. Επειδή Ελληνες και Ιταλοί μοιάζουν στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, φυσιογνωμικά και σωματικά, αλλά έχουν και ομοιότητες στα ''εσωτερικά'' χαρακτηριστικά τους. Είμαστε και γείτονες, κι όχι μόνον.
Τρελαίνομαι για ταινίες εποχής. Του 14ου ή του 17ου αιώνα. Με μαγεύουν. Το έψαξα αρκετά γιατί βλέπω και ξαναβλέπω εκείνες τις ποιοτικές ταινίες σε χρόνια αγύριστα και ποτέ ξεχασμένα, που είναι δικά μας κι αυτά.
Κάποιοι πάνε κι έρχονται, κάνουν χιλιόμετρα, κι όλα γύρω τους παραμένουν ίδια. Καμία επαφή με το περιβάλλον. Αδυνατούν να δουν. Να καταλάβουν πού βρίσκονται. Τι συμβαίνει γύρω τους. Κουβαλάνε το μέσα τους ανέγγιχτο. Χαρές, λύπες, γλέντι, τσακωμός, σε όλα ξένοι, αμέτοχοι, αδιαπέραστοι. Απλώς παρίστανται.