Η σεξουαλική επαφή είναι μια διαδικασία, έχει κανόνες, απαιτήσεις. Δεν την βγάζεις έξω την τσουτσού και την πλακώνεις την άλλην. Οι στιγμές είναι μαγικές, εννοώ από τον άντρα εξαρτάται να τις κάνει μαγικές, μοναδικές. Αρκεί να νοιώσει κι αυτός και η άλλη ότι συμμετέχουν οι δυο τους σε ιεροτελεστία. Το πως θα συμπεριφερθεί ο αρσενικός το κανονίζει λαμβάνοντας υπ' όψιν την άλλη, όχι όπως κάτσει το έργο. Το κορμί της ορίζει τη ερωτική τ ου πυξίδα. Δεν είναι ίδιος με την θηλυκιά.
«Έχω καμιά δεκαριά δονητές...» είπε μ' ένα ελαφρά πονηρό χαμόγελο στην φίλη της η πολυφωτογραφημένη και γνωστή από τις κοσμικέ και αλητέ εμφανίσεις μετά του συζύγου της κυρία στην Μύκονο. «Μην πάει, χρυσή μου, το μυαλό σου σε τίποτα ανωμαλίες, κάνουν μια νορμάλ δουλειά οι δονητές και δεν το κρύβω ότι με βολεύουν, μ' αρέσουν...».
Μία πόρνη έβαλε τα γυαλιά στους νταβατζήδες, κάθε επιπέδου που κυριαρχούν τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα. Ήταν η μόνη από το σινάφι της που πέρασε την πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για να λάβει τιμητική διάκριση για τις υπηρεσίες της στη χώρα κατά της διάρκεια της Κατοχής.
Να το πούμε χοντρά. Ο άντρας βγαίνει με γυναίκα για να ξαπλώσει μαζί της. Αυτό έχει στο κεφάλι του. Όλα τα άλλα, τα φρου φρου και αρώματα, είναι για να διευκολύνουν την επίτευξη του στόχου. Το μπλα μπλα παραμύθι φούρναρης για τούτο και το άλλο θέμα.
Κανένα ζώο δεν έρχεται σε επαφή σεξουαλική τελετουργικά με το άλλο φύλο. Για να ζευγαρώσει το αρσενικό θα ορμήξει στο θηλυκό και η δουλειά θα γίνει διότι αυτό είναι η επιταγή της φύσης. Μιλάει το ένστικτο, οι ορμές, η Εντολή στο κάθε ζώο να πολλαπλασιαστεί, να μη μείνει ρέστο το είδος του σκύλου, της γάτας, του ερπετού, του τρωκτικού, του πτηνού, του όποιου.
Η φάμπρικα ξεκίνησε πρώτα με τις πραγματικές φοιτήτριες. Με κορίτσια, πανεπιστημιακής ηλικίας, γεμάτες δροσιά και σεξουαλική απειρία, που κάποια στιγμή αποφάσισαν, υποχρεώθηκαν να γίνουν πόρνες, διότι πράγματι αντιμετώπιζαν οικονομικό πρόβλημα.
Δεν έχει καμία σημασία ποιος πραγματικά ήταν. Ένα ρεμάλι ήταν. Ένα λαμόγιο. Ένας απατεώνας. Κλασική περίπτωση τυχοδιώκτη. Ένας δυστυχισμένος από γονείς ηθοποιούς, ταπεινής καταγωγής που γρήγορα κατάλαβε ότι εύκολα μπορούσε να κοροϊδεύει τους άλλους και να περνάει ζωή χαρισάμενη. Να κερδίζει αυτά που δεν αξίζει.
Ο κανονικός, ο παλιός άνδρας, εκείνος μιας άλλης εποχής, την έπεφτε στα ίσα στην γκόμενα που έβαζε στο μάτι. Την φλερταρε, που λέμε. Της κολλούσε, να το πούμε... ελληνικά. Μιλάμε για την κατηγορία τσάμπιονς, εκείνων των αντρών που είχαν αυτοπεποίθηση, σιγουριά ότι θα κτυπήσουν το κορίτσι, θα το “ρίξουν”. Και έπαιζαν με λόγια σταράτα.
Με αφορμή τη δολοφονία, από έναν Πακιστανό, σα σήμερα, 4 Ιουνίου το 2013, του πιο ρομαντικού οπαδού του Παναθηναϊκού που έχω γνωρίσει, του Νίκου Πολυδωρόπουλου, δύο λόγια για τους μετανάστες. Γι’ αυτό το τόσο καυτό ζήτημα που ακουμπάει την καθημερινότητά μας εδώ και τρεις δεκαετίες, πρώτα από Βορρά, τη γειτονιά μας, τα Βαλκάνια, τελευταία από Ανατολή.