Και του χρόνου! Αυτό λέμε. Τέλειωσε κι αυτό το Πάσχα, το φάγαμε κι αυτό, μαζί με το αρνί στη σούβλα εμείς οι σουβλισμένοι από το μνημόνιο Έλληνες, και ευχόμαστε να φθάσουμε στο επόμενο. Αυτό είναι το νόημα της ευχής ''Και του χρόνου''. Να τη βγάλουμε άλλο ένα χρόνο, τουλάχιστον. Μέχρι το προσεχές Πάσχα.
Ο Ιούδας ήταν προδότης διότι το στόρυ χρειαζόταν έναν προδότη. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια. Έχω δική μου κρίση και δεν υιοθετώ το κάθε παραμύθι που λανσάρει κάποιος, όποιος κι αν είναι αυτός, άγιος, πατριάρχης, ιστορικός, ερευνητής, κατασκευαστής μύθων. Θα μας τρελάνουν.
Εβδομάδα των Παθών, το λένε, επειδή υπέφερε ο Χριστός μέχρι το τετέλεσται στον Σταυρό καρφωμένος. Και την Ανάσταση του Κυρίου, μάλλον τη λύτρωση του γιορτάζουν οι άνθρωποι, οι οποίοι βέβαια δεν βασανίστηκαν όπως ο Ιησούς, ο οποίος πέταξε στους ουρανούς. Χωρίς να γνωρίζει κανείς αν ο αναστηθείς το πανηγύρισε, όπως οι πιστοί με τα κοψίδια και τα καψουροτράγουδα.
Πήρανε τη θρησκεία από τους Εβραίους, δεν θα σνομπάρανε το εβραϊκό έθιμο της σφαγής του αρνιού. Τι κάνανε οι Εβραίοι και, βέβαια, ό,τι κάνανε έχει κάποια συγκεκριμένη αιτία. Φοβερό, ε; Να το κάνουν και άλλοι, οι επόμενοι, χωρίς να ξέρουν γιατί υιοθετούν το ''έθιμο'', όπως λένε για να δικαιολογηθούν. Τη συνήθεια. ''Το πήραμε από τους γονείς μας'', παπαγαλίζουν. Σύμφωνοι, αλλά να μη ξέρεις και γιατί το κάνεις;
Πραγματικά μιλάμε για βαρειά κατάθλιψη. Να βλέπεις φωτογραφίες. Να βλέπεις παρελθόν και να το συγκρίνεις με το πώς κατάντησες. Χώρια όλα τα άλλα που έχουν έρθει. Νά 'χεις γίνει κολλητός με τον γιατρό ή με τον περίργο της θρησκείας, που σου πουλάει διακονία για το αν θα καθίσεις εκ δεξιών. Παραδέχτηκα πλέον τον μοναδικό ανίκητο εχθρό. Τον Χρόνο. Όλα τα άλλα είναι σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Τον πρώτο λόγο στο πασχαλινό τραπέζι της Κρήτης έχει το οφτό, λέξη που προέρχεται από το ρήμα οπτάω-οπτώ, δηλαδή ψήνω, για να μη ξεχνάμε ότι είμαστε απόγονοι, έστω και μπάσταρδοι των αρχαίων Ελλήνων. Για να το φχαριστηθείς το οφτό, το αρνάκι ή το κατσίκι στα κάρβουνα, χρειάζεται μια σχετική επιμέλεια το ψήσιμο.
Μιλάμε για χοντρή πλάκα. Πιο χοντρή δεν γίνεται. Πέρυσι στην Κέρκυρα ο πρωθυπουργός της πρώτης φοράς αριστερά μίλησε για τον Άγιον Φως και γενικά το παραμύθι της Αναστάσεως του Κυρίου, όπως ο κάθε προηγούμενος πρωθυπουργός. Ε, όχι ακριβώς το ίδιο. Περισσότερο θεούσα εμφανίστηκε με τα λόγια του τα σεβαστά ο Αλέξης Τσίπρας χωρίς γραβάτα και με μια κεράκλα στο χέρι (φώτο).
Βουτάνε μια παρθένα κόρη και της βγάζουν το λαρύγγι επάνω στο βωμό ενός Θεού. Το ίδιο κάνουν και μ' έναν ταύρο, τον σφάζουν πάλι για θείο σκοπό, να μαλακώσει η οργή του Θεού, να ζητήσουν τη βοήθειά Του. Δεν είναι και πολύ ευγενικό, μην πω ότι μπορεί και να θεωρηθεί ύβρις προς τον Θεό να του ζητάς ένα ρεγάλο στο τζάμπα
Υπάρχει και το κλαμπ των μονογαμικών. Και είναι φανατικοί, οι άνδρες και γυναίκες, που δεν θέλουν δεύτερο στο κρεβάτι. Δεν πάνε μ' άλλην, μ' άλλον συνειδητά, όχι ηθικολογικά. Είναι απόλυτα δοσμένοι στη σχέση τους και η σκέψη μόνο ότι θα ξενοπηδηχθούν, μοιάζει με προδοσία του εαυτού τους.
Το μεγάλο λάθος που το κάνουν όλοι στην παιδική τους ηλικία. Να θαρρούν πως και οι άλλοι βλέπουν τον κόσμο το ίδιο, όπως εκείνοι. Αυτό σημαίνει αθωότητα. Ότι ο άλλος δεν έχει διαφορετικές σκέψεις στο κεφάλι του. Διαφορετικές επιθυμίες. Να, όμως, που κάποιος άλλος είναι ικανός να κάνει αυτό που σε σένα ούτε καν περνάει από το μυαλό σου.