Πέθανε ένα ελεύθερο πνεύμα της εποχής μας. Τον έφαγε ο καρκίνος τέσσερις μήνες πριν κλείσει τα 80 του χρόνια. Από σήμερα Παρασκευή δεν πρόκειται να γράψει ούτε αράδα ο μεγαλύτερος Ισραηλινός συγγραφέας Αμός Οζ. Επαναφέρω το κείμενο του αποδυτηριάκια, που είχε αναρτηθεί τον Μάιο του 2016, για τον Αμός Οζ:
Παρακολούθησα τη μουσική παράσταση «Αυτός ο Κόσμος, ο Μικρός ο Μέγας…» και επανήλθα στον εαυτό μου. Χωρίς υπερβολή! Τη βγάζουμε σε μία εποχή που δεχόμαστε επίθεση και ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Χωρίς υπερβολή! Ξεφεύγεις από τα σκατά των καναλιών και των sites του διαδικτύου αν βρεθείς στον Παρνασσό. Πίνεις νέκταρ μουσικής. Και παραδίνεσαι στη μουσική Ελλήνων συνθέτων που έκαναν τραγούδια Έλληνες ποιητές.
Ο Αδάμ και η Εύα κάνουν ένα παιδί. Δεν υπάρχει θέμα αιμομιξείας. Αυτή θα προκύψει όταν ο Αδάμ συνουσιαστεί με κάποια από τις κόρες του. Ή η Εύα με κάποιον από τους γιους της. Ή αν ένα αγόρι των πρωτόπλαστων έρθει σε πράξη σεξουαλική με αδελφή του.
Αυτός που πιστεύει είναι καλός άνθρωπος. Έτσι πάει. Σ’ όποιον θεό να πιστεύει, αρκεί να πιστεύει. Απεναντίας δεν είναι καλός άνθρωπος εκείνος που δεν πιστεύει. Κάτι βρωμάει σ’ αυτόν. Κάτι κρύβει. Σίγουρα είναι άτομο ύποπτο.
Πιο σκληρός χριστιανισμός, πιο αυστηρός είναι ο προτεσταντισμός, σε σύγκριση με τον καθολικισμό και την ορθοδοξία. Κι όμως! Ο ένας στους έξι ιερείς των διαμαρτυρομένων στην Ολλανδία είναι είτε άθεος, είτε αγνωστικιστής.
Γεννήθηκε ο Χριστός. Γνωστό. Και πότε ακριβώς και που ακριβώς γεννήθηκε επίσης είναι γνωστό. Με τον Αδάμ υπάρχει μπέρδεμα. Τον θεωρούμενο πρώτο άνθρωπο που δημιούργησε ο Θεός. Τον πρωτόπλαστο. Πότε γεννήθηκε αυτός, αν πράγματι γεννήθηκε.
Όταν ήταν πιτσιρικάς, έπιασε δουλειά στον κινηματογράφο. Το πρωί εργαζόταν σε ένα καφενείο του Πειραιά και το βράδυ πουλούσε πορτοκαλάδες και λεμονάδες. Όταν τέλειωσε το σχολείο, πήγε στο Βασιλικό Ναυτικό και έγινε αρχινοσοκόμος, αλλά επειδή τραγουδούσε καλά, όταν έμαθε πως στη Λυρική σκηνή αναζητούσαν νέα ταλέντα μέσω ενός διαγωνισμού, έλαβε μέρος και τα κατάφερε.
Σε μια πολύ συγκινητική εκδήλωση στη Νέα Κίο Αργολίδας, την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου, δεκάδες φίλοι της Λέσχης μυηθήκαμε στο ακατάλυτο κάλλος της προσφυγικής αλληλεγγύης και εκλεκτής δημιουργικότητας, πρόσημα μιας ηθικής πραότητας που μας συνδέει με τη βαριά 95χρονη ιστορική κληρονομιά της κοσμαγάπητης ΑΕΚ.
Με ποια «λογική» θρησκευτική, λογική «πίστεως» να καταδικάσει κανείς το άγριο έγκλημα των μουσουλμάνων τζιχαντιστών οι οποίοι έσφαξαν δημοσίως και επισήμως δύο τουρίστριες στο Μαρόκο. Αυτό είναι το ερώτημα. Οι άνθρωποι, λέω για τους τζιχαντιστές, πιστεύουν. Στον Θεό πιστεύουν.