Ζακυνθινοί και οι δυο, σχεδόν συνομήλικοι. Ο λαϊκός Ανδρέας Κάλβος γεννήθηκε το 1792, ο άλλος ο αριστοκράτης Διονύσιος Σολωμός το 1798. Η παραγγελιά για τον Εθνικό Ύμνο δόθηκε στον κόμη, που έγραφε ποιήματα στη γλώσσα του λαού, τη λαϊκίζουσα. Ο Κάλβος έγραφε στην αρχαΐζουσα.
Πνευματικός άνθρωπος ο Αντρέ Μαλρώ. Ειδικά στην Ελλάδα η όποια αναφορά στο όνομα του παρέπεμπε κατ΄ ευθείαν στον πολιτισμό και στην... πολιτικοποιημένη πολιτική. Γάλλος βραβευμένος συγγραφέας κι εύκολα θα έλεγε κανείς ότι ήταν μια εκδοχή του θρυλικού Αργεντινού Τσε Γκεβάρα.
Ποιοι έδωσαν εντολή να δολοφονηθεί ο δηλωμένος ομοφυλόφιλος ποιητής, έτσι τον λέει ο αποδυτηριάκιας, όχι απλά σκηνοθέτης του σινεμά, Πιέρ Πάολο Παζολίνι; Ένα έγκλημα μυστηριώδες(;) για το οποίο δεν υπήρξε πολιτική βούληση, τόσο από αριστερά, όσο και από δεξιά, να διαλευκανθεί.
ΨΑΛΤΗΣ: Ιδού εγώ λοιπόν,
ο πλασμένος για τις μικρές κόρες και τα νησιά του Αιγαίου
ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών
και μύστης των φύλλων της ελιάς
ο ηλιοπότης και ακριδοκτόνος
''Ένας πιστός είναι τόσο πιο ευτυχισμένος από έναν άθεο, όσο ένας μεθυσμένος σε σύγκριση με τον ξεμέθυστο”. Το είπε, μάλιστα με ύφος επιθετικό, ο μέγας Ιρλανδός συγγραφέας Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω. Τι περιμένεις να πει ένα ελεύθερο πνεύμα; Όχι, βέβαια, ότι ο Θεός είναι μεγάλος, αυτό θα το ακούσεις από παπά. Ο Θεός, αν υπάρχει, θα σχολιάσει ο αποδυτηριάκιας, είναι μεγάλος επειδή ο άνθρωπος είναι μικρός.
Αμέσως μετά την πρώτη νίκη του σύριζα, Ιανουάριος 2015, ο αρχηγός της παραδοσιακής κομουνιστικής αριστεράς στο κόμμα, ο σύντροφος Παναγιώτης Λαφαζάνης είπε: «Στοπ! Το λιμάνι Πειραιά δεν πουλιέται, ούτε ιδιωτικοποιείται ο ιππόδρομος, δεν θα κάνουμε αυτά της ΝΔ, δεν έχουμε πρωθυπουργό τον Σαμαρά...». Το λιμάνι πουλήθηκε, και ο ιππόδρομος ιδιωτικοποιήθηκε, ο δε σύντροφος Λαφαζάνης σαν άλλος Σάκης Ρουβάς συνεχίζει να τραγουδάει το Άξιον Εστί...
Δεν γουστάρει στον άνθρωπο ο θάνατος. Αντιληπτό. Ποιος θέλει να πεθάνει; Ακόμα κι αυτοί που αποφασίζουν κάποια στιγμή να αυτοκτονήσουν, δεν γεννήθηκαν, δεν μεγάλωσαν με την επιθυμία του θανάτου.
Το να γράψεις θέατρο, ένα θεατρικό έργο, δεν είναι αυτή μία δουλειά που μαθαίνεται. Ο Εντουάρντο, νόθο παιδί ενός θεατράνθρωπου, ηθοποιού, σκηνοθέτη, συγγραφέα, από πιτσιρίκι μεγάλωσε μέσα στα... αποδυτήρια των θεατρίνων. Στα καμαρίνια του θιάσου του πατέρα του και της επίσης ηθοποιού μάνας του. Στα 4 χρόνια του, μάλιστα, έπαιξε ένα ρόλο πάνω στη σκηνή.
Η όμορφη Περώ επισκέπτεται τον φυλακισμένο πατέρα της, τον Κίμωνα, ο οποίος είχε καταδικαστεί να πεθάνει από ασιτία. Τι να κάνει η κόρη για να σώσει, να δώσει ζωή στον ηλικιωμένο πατέρα της; Δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να παραβιάσει ακόμα και τον προσωπικό της ηθικό κώδικα. Εκεί, μέσα στο κελί, στην απομόνωση, κατέβασε το ρούχο όσο χρειαζόταν και πρόφερε το στήθος της στον άνδρα.
Έκανε μαγικά κόλπα μπροστά στα μάτια του κόσμου, των θεατών και προκαλούσε το θαυμασμό. Ο απαράμιλλος μαιτρ των “αποδράσεων”. Τον δένανε με σχοινιά, με αλυσίδες, του φορούσαν χειροπέδες, ζουρλομανδύα κι αυτός απελευθερωνόταν. Ο θρύλος. Το όνομά του, Χουντίνι, ταυτίστηκε με τη μαγεία. Όχι τον πνευματισμό, τους διάφορους μέντιουμ, που τους θεωρούσε απατεώνες. Και τους προκαλούσε, και τους γελοιοποιούσε.