Το τσίρκο του μπάσκετ στο ΝΒΑ όταν μπαίνει στο σημάδι της κάμερας του american cinema. Εδώ είναι που μιλάει ο μάστορας της τέχνης. Αυτός που σε παίρνει από το χεράκι και σε οδηγεί σ’ ένα μαγικό μπανιστήρι. Και τη χορογραφία με τη πορτοκαλί μπάλα τη φτιάχνει κινηματογραφικό και αρτίστικο show. Υψηλή τέχνη και ψαγμένη επιστήμη είναι η εικόνα, η σκηνοθεσία. Η ικανή να σε παραμυθιάσει μέχρι κοροϊδίας.
«Το κοράνι είναι ένα κακό βιβλίο». Το είπε πνευματικός άνθρωπος. Είναι ρατσιστής; Αν έλεγε ότι το κοράνι είναι ένα καλό βιβλίο, πώς θα το χαρακτηρίζαμε;
Κάποιος, κάπου, κάποτε λέει κάτι σπουδαίο. Μοναδικό. Δεν σταματάει η γη να γεννάει κάποιους ξεχωριστούς, εκλεκτούς, των όποιων η σκέψη ακουμπάει εκεί που ο μέσος άνθρωπος δεν θα φθάσει ποτέ.
Λίγο να έχει ασχοληθεί κάποιος με το σινεμά, όχι απλά ως θεατής μόνο, όλο και κάτι θα έχει ακούσει για τον ιταλικό νεορεαλισμό. Ένας κάνει την αρχή, φτιάχνει ταινία αλλοιώτικη, πιο προχωρημένη, και ακολουθούν άλλοι. Έτσι φτιάχνεται η σχολή στο σινεμά, στην ποίηση, στη μουσική, στη δημοσιογραφία, στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική. Το 1945, όταν πια έχει καταρρεύσει ο φασισμός στην Ιταλία, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι φτιάχνει το “Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη”.
Πριν από τον πόλεμο στην Γερμανία του Χίτλερ θα ήταν απαγορευμένες όλες οι ταινίες του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, χωρίς πολλές διατυπώσεις η προσωπική του ζωή θα θεωρούνταν «Αυστηρώς ακατάλληλη» και θα φυλακιζόντουσαν μπαμπάδες και μαμάδες παιδιών που με γονική συναίνεση παρακολουθούσαν την «Βερόνικα Φος», την «Λιλύ Μαρλαίν», «Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ», τέλος πάντων μία από τις πολλές ταινίες του.
Ένας ανύπαρκτος ηθοποιός εξελίχθηκε σε κορυφαία προσωπικότητα της βιομηχανίας του κινηματογράφου, μάλιστα ως αληθινός καλλιτέχνης. Δημιουργός. Και πέραν από τα Όσκαρ που του αξίζουν, αναγνωρίζεται από τους πρώτους στο χώρο. Αναφέρομαι στον Κλιντ Ίστγουντ που δεν γεννήθηκε ταλαντούχος, όμως ξεχώρισε από πολλούς, πάρα πολλούς χαρισματικούς.
Ο σουλτάνος ο Μεχμέτ Β΄ ο Πορθητής ήταν ένα 20χρονο παλληκάρι, εξαιρετικά προικισμένο και με ασύνορες φιλοδοξίες. Ήθελε να γίνει η συνέχεια της Ρώμης. Πήρε τελικά την Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν πάτησε την Ευρώπη.
Όταν πλησιάζει η 29η Μαΐου, η σημερινή ημέρα, κάθε χρόνο επικρατεί μια αμηχανία, ας το πω έτσι, στα μήντια. Ανέκαθεν. Σα να μη ξέρουν τι να πουν για το μέγα γεγονός. Την πτώση της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, της ανατολικορωμαϊκής που πέρασε στην Ιστορία ως Βυζάντιο.
Η φιγούρα του είναι πασίγνωστη στην Ελλάδα, όμως όχι και ποιος είναι αυτός ο μόνιμος συνοδός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Σπάνια να μην τον τσάκωνε η κάμερα των καναλιών και των φωτορεπόρτερ όταν σημάδευαν τον πρώην πρωθυπουργό. Πάντα δίπλα στον πανύψηλο πολιτικό, πάντα στα αριστερά, σε διαφορετική απόσταση ανάλογα την κάθε στιγμή. Πανέτοιμος να δώσει και τη ζωή του ακόμα, προκειμένου να προστατεύσει τον Μητσοτάκη.