Κάποιοι τύποι που πιθανόν να παρουσιάζουν ένα εντελώς απρόβλεπτο ενδιαφέρον δεν θα τους τρακάρεις σε talk-show της τηλεόρασης, ούτε στα survivor. Είναι τα άτομα που κυκλοφορούν μόνον σε ειδικά επιστημονικά φυλλάδια και βέβαια χωμένα σε κάποια σελίδα εγκυκλοπαίδειας. Είμαστε πια σε εποχή της απόλυτης επικοινωνίας και γι' αυτό στην καθημερινότητα μας, μάλιστα πρώτο πάγκο μπροστά στην κάμερα, κυριαρχούν άδεια μύδια. Δήθεν τραγουδιστές, παρουσιαστές, μοντέλες, γενικώς σελέμπριτυς γάμα εθνικής.
Ηθοποιός ιερό τέρας. Μια κακάσχημη, κοντή, με φωνή αντρική, ουδεμία σχέση με γυναικεία σεξουαλικότητα, μεταμορφωνόταν επάνω στη σκηνή του θεάτρου και με τη μαγεία της, μία αύρα μάγισσας στο πολύ δυνατό παίξιμό της, κατακτούσε τους πάντες. Αδύνατον να μην κερδίζει το θαυμασμό του θεατή. Όλοι οι ηθοποιοί υποκλινόνται στην αξία της. Τεράστια. Ο συγγραφέας Άγγελος Τερζάκης είπε: «Εθνική επιτυχία να υπάρχουν πρόσωπα όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, πρόσωπα υψωμένα σε σύμβολα. Μορφές σαν εκείνη βγάζουν τους λαούς από την ανωνυμία».
Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, η Μεγάλη. Όπως λέμε ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Μέγας Ναπολέων. Μάλλον κοντή, όχι όμορφη, αληθινή σκύλα. Κάποια άλλη στη θέση της, όχι βέβαια με το δικό της χαρακτήρα, θα κρατιόταν στο περιθώριο. Σύζυγος του αυτοκράτορα, δηλαδή μια γλάστρα του θρόνου. Μια άδεια φιγούρα της αυλής. Τι λέτε, ρε; Ρωτήσατε το αιδοίο μου;
Χριστούγεννα και Πάσχα τα κανάλια βάζουν ταινίες ''θρησκευτικές'', με θέμα τη γέννηση, την Σταύρωση και την Ανάσταση του Ιησού. Ταινίες, το τονίζω αυτό, όχι καλλιτεχνικές, και χωρίς την αγωνία να πλησιάσουν τη μυστηριακή και πνευματική διάσταση της θείας δράσης του Χριστού.
Είδε τη φωτογραφία της μάνας γονατιστή πάνω στο νεκρό κορμί του γιου της, στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, Μάιος του 1936, κι έγραψε το ''Μοιρολόι'', είναι στη συλλογή ''Επιτάφιος''. Πήρε το γραφτό του ποιητή Γιάννη Ρίτσου ο μέγας Μίκης Θεοδωράκης, ο τιτάνας της μουσικής, και στο στίχο έδωσε σάρκα, αίμα, ζωή αθάνατη.
Το βράδυ που το ιερό πλοίο, η Πάραλος, έφερε το μήνυμα στην Αθήνα, την καταστροφή του αθηναϊκού στόλου στους Αιγός Ποταμούς, εκείνη την ημέρα πέθανε η Ελλάδα. Αυτό που λέγεται Ελλάδα από τότε ακριβώς μπήκε στο χώρο της ξεφτύλας. Του αναξιόπιστου.
Μεγάλος ποιητής. Όνομα τεράστιο. Έλληνας γέννημα και θρέμμα, διέπρεψε στα γαλλικά γράμματα. Πριν οτιδήποτε άλλο, αφού μιλάμε για ποιητή, ας διαβάσουμε στίχους από τη θρυλική συλλογή του «Στροφές», σε μετάφραση από τα γαλλικά του Μιλτιάδη Μαλακάση.
Μόνο οι νεκροί μ' ακούνε εμέ, τους τάφους κατοικώ
Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η λέξη καλλιτέχνης αλλά τεχνίτης. Ακόμα και σήμερα τη χρησιμοποιούμε για να εξάρουμε κάποια επίδοση. Λέμε «τεχνίτης της γραφής», «μάστορας στο σχέδιο».
Τεράστιος ηθοποιός. Η ηθοποιάρα. Ταλέντο και δύναμη. Δίνει το ταλέντο του, και μαζί μία απίστευτη ενέργεια μπροστά στην κινηματογραφική κάμερα. Ειδικά στο ρόλο του χασάπη (φώτο), του άτυπου αρχηγού της “Χρυσής Αυγής”, του προπερασμένου αιώνα στις ΗΠΑ, ο άνθρωπος είναι το κάτι άλλο. Εκρηκτική, κατακλυσμιαία η δύναμη που γεννιέται και βράζει μέσα του, στην ταινία Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης.
Τζαζ. Μια λέξη φτάνει. Όπως λες ροκ, ποπ, πανκ, σόουλ, μπλουζ, φάντο, γκόσπελ. Λες τζαζ και μιλάς για το είδος της αμερικάνικης μουσικής, ''μαύρης'' μουσικής, με αφρικάνικες καταβολές, που εμφανίστηκε με το έμπα του περασμένου αιώνα. Και άρχισε να γίνεται γνωστή με το τέλος του Α' παγκοσμίου πολέμου.