Πόσους στρατηλάτες να μετρήσεις τα τελευταία χίλια, δυο χιλιάδες χρόνια. Πόσους φιλόσοφους και εμπνευσμένους πατριάρχες. Καλλιτέχνες και εφευρέτες. Κυβερνήτες. Αθλητές. Ναυάρχους. Τόσους πολλούς στον τομέα τους που πλέον μιλάς για σωρό. Και δύσκολα να τους αξιολογήσεις, να τους ιεραρχήσεις. Αν, όμως, μιλάς για τη διπλωματία, ένας, μόνον ένας είναι μακράν. Ο πρώτος. Ο Σαρλ Μωρίς ντε Ταλεϋράν-Περιγκώρ. Ο Ταλεϋράνδος, όπως τον λέμε εμείς οι Έλληνες.
Δεν εξηγείται αλλιώς. Αισθάνομαι ότι αυτό το κοριτσάκι από τα γεννοφάσκια του ευλογήθηκε από τις μοίρες για να γίνει μια από τις καλύτερες ηθοποιούς όλων των εποχών. Οι τολμηρές της επιλογές, το αναμφισβήτητο ταλέντο της και η ευκολία να παίζει από έργα εποχής μέχρι σύγχρονες ηρωίδες, την έχουν καθιερώσει ως μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.
Ετοιμοθάνατη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, φλερτάρει τον νοσοκόμο. «Αποκλείεται να συνέβη αυτό!...» είπε η βιογράφος της που την γνωρίζει περισσότερο από κάθε άλλον, ίσως και από την κόρη της και τους δύο συζύγους της. Κι όμως, ουδεμία έκπληξη για την Ταμάρα, την φιλάρεσκη μέχρι το θάνατό της και μια γυναίκα σκανδαλώδη δίχως όρια, να ερωτοτροπεί ασθενής αυτή και σε ηλικία 82 χρονών. «Αποκλείεται...» επιμένει η βιογράφος της, «...ο νοσοκόμος δεν ήταν καθόλου ωραίος».
Από τα επιφανή καθάρματα της Ιστορίας. Εξουσιαστής, βέβαια. Όποια κτηνωδία κουβαλάς δεν θα την γράψει η Ιστορία αν δεν είσαι βασιληάς, ένας αυτοκράτορας, κάποιος ηγεμόνας. Και επειδή έχεις καθήκοντα απέναντι στην ανθρωπότητα και πασχίζεις για τα πιο υψηλά ιδανικά, τα εγκλήματά σου δικαιολογούνται. Και η Εκκλησία, δηλαδή το παπαδαριό, σε αποδέχεται για προστάτη και υπερασπιστή κι άλλα τέτοια πομπώδη.
Θόδωρος Κολοκοτρώνης, ο πρώτος του αγώνα. Δημήτριος Πλαπούτας, ο κολλητός, ο συναγωνιστής. Σκληρό καρύδι, ρίζα αρβανίτικη, από τους περίφημους «Ντρέδες» της Πελοπονήσου. Σόι μεγαλωμένο με τα όπλα, που τους είχαν στη δούλεψή τους οι κοτσαμπάσηδες και τους αποδέχονταν οι Τούρκοι. Σχέσεις ισορροπίας όταν δεν είναι για φιγούρα τα κουμπούρια στο σελάχι και δεν το 'χει σε τίποτα ο άλλος να τα τραβήξει.
Και ο καλλιτέχνης έχει εξουσία, δεν λέω. Και ο λογοτέχνης, ο συγγραφέας αφού με το έργο του επηρεάζει την κοινωνία. Η εξουσία δεν είναι προνόμιο μονάχα του κυβερνήτη, εκλεγμένου ή, με... χουντικές διαδικασίες. Έτσι είναι. Παίζουν και οι δημοκρατικές με τις κάλπες διαδικασίες, όπως κι εκείνες οι στρατιωτικές με τα τανκ. Ο δικτάτορας, όμως, όποιον θεωρεί ενοχλητικό τον μαζεύει και τον στέλνει εξορία. Ο ποιητής π.χ. ή, ο μουσικός δεν μπορεί να φυλακίσει τον... συνάδελφο εξουσιαστή. Αυτή είναι η διαφορά.
Στα 15 του χρόνια ερωτεύεται 30χρονη και το έργο δεν σταματάει εκεί. Τον «πήρε» μαζί του αυτόν τον έρωτα, τα κουβάλησε τα αισθήματα και τα καρδιοχτύπια για την τριαντάρα και τα βίωνε με την βασανιστική του σκέψη.
Το σώσε έγινε την περασμένη Τετάρτη στη Σόφια. Μέσα στο γήπεδο «Αρένα» ήταν 17.000 και απ’ έξω άλλοι 4.000, για τον Βασίλη Καρρά. Μετά την πολιτική αλλαγή στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, το 1989, η Βουλγαρία άνοιξε τον ορίζοντα στους Έλληνες νυχτόβιους τραγουδιστές. Όχι μόνον στην Κύπρο και στους ομογενείς Αυστραλία, Καναδά, αλλά εμφανίσεις και στην πρωτεύουσα της γειτονικής μας Βουλγαρίας.
Μεγάλο όνομα της αμερικάνικης μουσικής.Έγινε πασίγνωστος με τη δουλειά του, όχι επειδή είναι τυφλός. Συνθέτης και τραγουδιστής με επιτυχίες, με πωλήσεις, που τον κατατάσσουν μέσα στους πρώτους. Στους πολύ πρώτους.
Ο πρόεδρος της ομάδας έχει ''φτιάξει'' το κοράκι. Η συμφωνία είναι ξεκάθαρη. Θα πάρεις το πακέτο, αρκεί η ομάδα μου να κερδίσει οπωσδήποτε. Διαιτητάρας είσαι, εσύ ξέρεις τι θα κάνεις, ό,τι περνάει από το χέρι σου, ώστε να εμποδίσεις τους άλλους να με κερδίσουν. Στο φινάλε, για να κερδίσω αν χρειαστεί δώσε κι ένα εντελώς ανύπαρκτο πέναλτυ.