Μετά τις εκλογές δεν έχω τρακάρει ούτε μια φορά... θυμωμένο τον κύριο Αλέξη Τσίπρα. Όσο ήταν πρωθυπουργός με το παραμικρό πούλαγε νταηλήκι και τσάμπα μαγκιά.
Το ζουζούνι ορμάει το μαλακισμένο στη αναμμένη λάμπα και πυροκαίγεται. Λάθος! Δεν είναι μαλακισμένο το έντομο, αυτό θα το πεις αν λειτουργεί, αν ενεργεί με λογική.
Για να μη ξεχνιόμαστε. Αυτό ακούγαμε μια ζωή από τους μεγάλους, ότι ένας λαός οφείλει να έχει μνήμη. Ας θυμηθούμε, λοιπόν.
"Ζητάω για πολλοστή φορά συγγνώμη από τον ελληνικό λαό γιατί εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δεν είδαν τίποτα άλλο παρά την εξουσία».
Η φωτογραφία μιλάει. Η βουβαμάρα και η ακινησία της καθηλώνει. Είναι η στιγμή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας, αφού μόλις προγήθηκε η υποστολή της βρετανικής σημαίας.
Θα το γράψει η Ιστορία όταν με το καλό τελειώσει η περιπέτεια με τον κορονοϊό το αποκαλυπτικό, το οποίο θα διαβάσετε ευθύς. Άγνωστος κύριος τηλεφωνεί στο Μαξίμου, ''Παρακαλώ, είναι ανάγκη να συνομιλήσω με τον κύριο πρωθυπουργό... ''.