Λένε ότι έχουμε δημοκρατία. Τι πα' να πει αυτό; Πως το λόγο έχουν τα κόμματα, όχι τα πρόσωπα. Κι' όταν λέμε κόμματα εννοούμε οι ιδέες, οι θέσεις, τα προγράμματα. Και κόμμα σημαίνει μέλη, στελέχη, όχι μουνόπανα που κάθονται προσοχή στον πρόεδρο του κόμματος, που δεν ντρέπονται, που δεν κρύβονται να τον αποκαλούν αρχηγό.
Από τότε που βγήκε η δημοκρατία, γενικά από τότε που κάνουν παιχνίδι στη δημόσια ζωή οι πολιτικοί, ένα πράμα γνωρίζουν περισσότερο καλά. Το μπλα μπλα. Αιώνες τώρα το Νο1 όπλο του πολιτικού είναι τα λόγια. Τα σάλια.
«Είμαι ένας απλός άνθρωπος, που μαγειρεύει, που σκουπίζει…» είπε η κυρία Μυρσίνη Λοίζου. Ο σύριζας, όμως, της έδωσε το χρίσμα της υποψήφιας ευρωβουλευτίνας γιατί είναι κόρη του μακαρίτη Λοίζου. Όχι γιατί σκουπίζει στο σπίτι της και μαγειρεύει.
Μα, τι είναι αυτά που λένε! Ότι διασύρθηκε, λέει, το ποδόσφαιρο επειδή οι μάου μάου των ελληνικών γηπέδων ξανακτύπησαν. Με συνέπεια να το σκυλομετανοιώσουν που έκαναν το λάθος να πάνε ΟΑΚΑ, όσοι έφαγαν τα δακρυγόνα της αστυνομίας. Φοβερό, ε;
Η αριστερά είναι ανίκανη να βάλει ένα τέλος, ένα οριστικό τέλος στη χουλιγκανοκρατία. Στα παλιόπαιδα που όποτε θέλουν, σε όποιο γήπεδο, και σε όποιο αγώνα αποφασίσουν εκείνοι κάνουν μπουρδέλο έναν αγώνα ποδοσφαιρικό.
Μπήκε στο αυτοκίνητο του. Που δεν είναι δικό του, ούτε υπάλληλος του είναι ο οδηγός της λιμουζίνας. Κατευθύνθηκε στο γραφείο του, που κι αυτό δεν είναι γιωταχί, όλα τα πληρώνει το δημόσιο, δηλαδή ο μαλάκας που λέγεται φορολογούμενος. Και τους υπαλλήλους στο υπουργικό γραφείο. Έξοδα, κρατικά έξοδα για να εκτελεί το λειτούργημα του ο υφυπουργός αθλητισμού.
Είναι σκάνδαλο. Να σηκώνεται ξενοδοχείο, και να κρύβει τη θέα στην Ακρόπολη. Άλλο αυτό κι άλλο να το μπερδεύουν με το παραμύθι της… «κοινωνίας των πολιτών». Ότι οι πολίτες αντιδρούν στο σκάνδαλο, ήδη μαζεύτηκαν 250.000 υπογραφές διαμαρτυρίας.
Έδωσε τα πρώτα ονόματα από το ψηφοδέλτιο του ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων κύριος Κώστας Μπακογιάννης, αδελφός της κυρίας Μπακογιάννη και ανηψιός του Μητσοτάκη. Λάθος του να μη συμπεριλάβει τον πρώην υπουργό… Γιώργο Βουλγαράκη.
Δεν το λες. ''Από τη ρίψη μολότωφ δεν πέθανε κανείς''. Δεν λέγεται τέτοιο πράμα. Από βουλευτή, μάλιστα. Και δεν λέγεται δημόσια, όχι στην παρέα σου. Και ούτε χάρη αστεϊσμού δεν λέγεται. Τέλος.