Είναι μαλάκες όσοι κατσαδιάζουν, άλλοι το ρίχνουν στην πλάκα, την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Επειδή, λέει, παρουσιάζει εικόνα καφενείου. Ο ορισμός της προχειρότητας. Του απόλυτου ερασιτεχνισμού. Ακόμα και για τα σοβαρά, τα πολύ σοβαρά ζητήματα, υπουργοί αλλάζουν στη στιγμή τις σκέψεις τους, τις αποφάσεις τους.
Tο’χε ανάγκη η κυβέρνηση να αναβαπτισθεί λαϊκά. Και το ζεϊμπέκικο, αυτό που χόρεψε, εν μέσω κρίσιμων ψηφοφοριών για το τρίτο μνημόνιο η εκπρόσωπος της Όλγα Γεροβασίλη δεν ήταν παρά μία πολιτική πράξη, μία... απάντηση στο ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κουτσούμπα στο πρόσφατο φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Τι εμμονή κι αυτή των Καραμανλήδων να κυβερνούν εκ του αφανούς. Ο θείος που υποτίθεται ότι είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα και την πολιτική μετά τη σύγκρουση του με τα Ανάκτορα το 1963, καθοδηγούσε το κόμμα του, την ΕΡΕ με επιστολές προς τους συνεργάτες του, από τη Ζυρίχη αρχικά και το Παρίσι στη συνέχεια.
Το πάθημα του αείμνηστου υφυπουργού του ΠΑΣΟΚ Ασημάκη Φωτήλα θυμήθηκαν πολλοί, μόλις έμαθαν τον τρόπο με τον οποίον απομακρύνθηκε από το ΕΣΥ η συντριπτική πλειοψηφία των διοικητών των νοσοκομείων.
Όπως ακριβώς στο ποδόσφαιρο. Οι οργανωμένοι οπαδοί, σου λένε, εμείς είμαστε άλλο μαγαζί. ΑΕΚ π.χ. είμαστε κι εμείς, αλλά όχι η ΠΑΕ ΑΕΚ, αλλά η Ορίτζιναλ. Άλλο μαγαζί η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, άλλο η Θύρα 4.
Ο Γερμανός πρέσβης, λέει το ρεπορτάζ, συνέταξε έκθεσιν περί της ελληνικής πραγματικότητος και διεπίστωσε οτι είμεθα καράβι ακυβέρνητον. Παρακαλώ ένα χαλβά εις τον κύριον, που αν το ήξερε και πριν, είναι λάθος του που δεν το είχε αναφέρει παλαιόθεν.
Αυτή η αισιοδοξία των Συριζαίων για την πορεία της Οικονομίας με γυρνά 28 χρόνια πίσω. Τότε, στα 1987, που ο Α. Παπανδρέου, ύστερα από δύο υποτιμήσεις της δραχμής και διετή λιτότητα με πάγωμα μισθών και συντάξεων, έλεγε την περίφημη φράση βλέπω φως στην άκρη του τούνελ.
Δεν λέω ότι είναι ηλίθια η κυρία Όλγα Γεροβασίλη, η κυβερνητική εκπρόσωπος. Και πώς θα μπορούσα να το πω, όταν την μεγαλοκοπέλλα δεν την γνωρίζω προσωπικώς. Λέω μόνον ότι από φάτσα δείχνει ηλίθια. Χαζοχαρούμενη.