Κανείς δεν πήρε πρέφα γιατί ο υπουργός παιδείας (απίστευτο, ε, να γίνει μέχρι υπουργός παιδείας) ο σύντροφος Νίκος Φίλης έριξε στον αέρα την τρακατρούκα για τους Πόντιους.
Χάθηκε το κορίτσι. Απώλεια είναι αυτή που γράφει. Τι να το κάνει, ότι παραμένει συνεπής αγωνίστρια της αριστεράς! Μας τελείωσε όταν έφυγε, όταν την υποχρέωσαν να φύγει από τον σύριζα.
Γιατί ο Τσίπρας επιμένει να προβάλλει τον αγώνα του κατά των δανειστών στις διαπραγματεύσεις; Το κάνει γιατί πουλάει. Και πουλάει σαν τρελό. Πολύ περισσότερο και από ένα καλό αποτέλεσμα στις συνομιλίες.
Όλοι οι πρωθυπουργοί έχουν τον εξ απορρήτων τους. Έναν έμπειρο συνεργάτη – κυματοθραύστη που τον εμπιστεύονται και του αναθέτουν δύσκολες αποστολές. Στα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον αντ’ αυτού τον έλεγαν Γεώργιο Ράλλη, ενώ ο άνθρωπος των δύσκολων αποστολών επί Α. Παπανδρέου ήταν ο Α. Λιβάνης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε για να μείνει. Και αυτό το φροντίζει όχι μόνο, αφήνοντας έξω από τον προγραμματισμό του μέτρα που θίγουν την εκλογική πελατεία του, αλλά τακτοποιώντας ψηφοφόρους του στον δημόσιο τομέα. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Απαράδεκτη, το λιγώτερο αντιδημοκρατική, είναι η συμπεριφορά κάποιων που καταφεύγουν στα δικαστήρια σε βάρος του Σύριζα. Ντροπή. Ξεχνάνε ότι είναι η εκλεγμένη κυβέρνηση. Όχι διορισμένη από τον Σόιμπλε και τον Ντάισελμπλουμ.
Άραγε τι νόημα έχει το ποιος θα βγει αρχηγός στη Νέα Δημοκρατία, όταν η πολιτική όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, λειτουργεί όπως ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Με ανταλλακτικά. Δεν μας κάνει ο εκλεγμένος; Τον αντικαθιστούμε με έναν πιο υπάκουο, έναν δοτό.
Στην προ των εκλογών του Ιανουαρίου τακτική του ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζουν την αντιπολιτευτική τακτική τους ένα-ένα τα εκτός συγκυβέρνησης κόμματα με πρώτο και δυναμικότερο το ΚΚΕ, που μαζί με τη ΛΑΕ αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στην πολεμική έργω, σε αντίθεση με άλλους που θα δώσουν τη μάχη τους λόγω.