Να μιλήσουμε σοβαρά. Δεν υπάρχει νικητής στις εκλογές. Σε παρακαλώ κανένας νικητής δεν υπάρχει, εκτός κι αν μιλάμε ποδοσφαιρικά. Έχουμε να κάνουμε, για όσους βλέπουν μπάλλα, ότι πρόκειται για μέγα σπάσιμο.
Η νέα Βουλή θα είναι η πρώτη μετά από περίπου 100 χρόνια χωρίς έναν Παπανδρέου στις τάξεις της. Η αποτυχία του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ και του ΓΑΠ έκοψε την αλυσίδα των Παπανδρέου, που έδιναν το κοινοβουλευτικό παρών από το 1923, όταν εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής ο παππούς του Γεώργιος Παπανδρέου.
Ο Κωστάκης Καραμανλής γιατί έγινε πρωθυπουργός; Για τον ίδιο λόγο που συνεχίζει να παίζει μπάλλα στην πολιτική παρ' ό, τι είναι ένα τίποτα. Και κυρίως ένας αποτυχημένος πολιτικός. Επειδή, όμως, λέγεται “Καραμανλής” παραμένει στο προσκήνιο.
Κι αυτό το διέπραξε ο Αντώνης Σαμαράς. Έφυγε σαν κλέφτης από το Μαξίμου. Κατά παράβαση κάθε συνταγματικής ευπρέπειας, αρνήθηκε να παραδώσει, κατά τα ειωθότα, στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος όταν πήγε στο γραφείο του δεν βρήκε κανέναν να τον περιμένει.
Μια μικρή έκπληξη δοκίμασαν πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ βλέποντας τον πρωθυπουργό να αναλαμβάνει τα καθήκοντα του με πολιτικό και όχι θρησκευτικό όρκο. Παρότι ήξεραν ότι είναι μη θρησκευόμενος, οι επαφές που είχε αναπτύξει τελευταία με πολλούς εκπροσώπους της Εκκλησίας είχαν δημιουργήσει την εντύπωση ότι τουλάχιστον θα τηρούσε τα προσχήματα.
Ζούμε μεγαλειώδεις μέρες και κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί. Δεν έχει ξαναγίνει στον αιώνα. Αναλαμβάνει μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα και δεν κρατιούνται μεγιστάνες του πλούτου να εκφράσουν την απέραντη ικανοποίησή τους.
Δύο πράγματα βλέπω να περνούν απαρατήρητα, ενώ έπρεπε να έχουν βγάλει τον κόσμο έξω. Το πρώτο αφορά την κοροϊδία των δημοσκοπήσεων, που σε όλη την προεκλογική περίοδο έβγαζαν ότι ήθελαν αυτοί που τις είχαν πληρώσει.
Δεν το συζητάμε ότι ο Αντώνης Σαμαράς απέτυχε σαν πρωθυπουργός και σαν αρχηγός της ΝΔ. Κι αυτή η εκτίμηση δεν έχει σχέση με το τι ψάρια έπιασε στις εκλογές. Σε παραλαλώ. Μιλάμε σοβαρά. Πολύ σοβαρά.
Δύο είναι τα μυστικά της συμφωνίας Τσίπρα – Καμένου. Το πρώτο αφορά το εύρος της στήριξης ιδιαίτερα όσον αφορά σημεία αιχμής όπως τα θρησκευτικά, τα μεταναστευτικά κλπ. και το δεύτερο έχει να κάνει με το αντίτιμο της στήριξης σε επίπεδο εξουσίας.