Δεν είναι μόνο βούρκος, δεν είναι μόνο λάσπη, είναι και ένας τεράστιος τζόγος η πολιτική ζωή. Πολλές δεκάδες, για να μην πω εκατοντάδες πολιτικοί τα παίζουν όλα για όλα στις ψηφοφορίες για τον πρόεδρο και στις εκλογές που πιθανόν να προκύψουν.
Να μην ανησυχεί η Ευρώπη από τον Σύριζα, ο Τσίπρας ηγείται σε κόμμα που έχει αλλάξει, που έχει ηρεμήσει, και όσο πλησιάζει η ώρα των εκλογών αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης. Ποιος τα λέει αυτά;
Δεν γίνεται να 'σαι κόμμα σήμερα και να μην πεις τη μαλακία σου όταν βράζει όλη η Ελλάδα γι' αυτή την ιστορία εξαγοράς του βουλευτή Παύλου Χαϊκάλη. Έτσι και το Ποτάμι. Κάτι πρέπει να πει κι αυτό.
Να σου ζωγραφίσω σκηνικό 1975. Για πρώτη φορά συστήνεται, σύμφωνα με τον φρέσκο τότε νόμο αθλητισμού, ένα χρόνο μετά τη δικτατορία, ειδικό όργανο, πενταμελές, που θα εκδίκαζε υποθέσεις δωροδοκιών μόνον στο ποδόσφαιρο.
Δεν έχει καμμία τύχη το κόμμα του Γιωργάκη Παπανδρέου. Αυτό λένε και το ίδιο εύχονται όσοι δεν θέλουν και το όνομα του να ακούνε. Γιατί είναι ο γιος του Ανδρέα! Γιατί λέγεται Παπανδρέου.
Υποσυνείδητα, κάθε ερωτική μου επιτυχία με παρηγορούσε, μου έδινε θάρρος και επούλωνε, έστω και προσωρινά, το τραύμα που μου άνοιξε η φύση πλάθοντας με όπως με έπλασε, αδύναμο και μικρόσωμο.
Μου 'φυγε το ακουστικό από το χέρι. Μιλάμε για φοβερά πράγματα. Δεν το περίμενα ποτέ να το ακούσω ειδικά από τον συγκεκριμένο άνθρωπο που μου τηλεφώνησε. Πάει χάλασε ο κόσμος. Εντελώς.
Η κυβέρνηση, λέει, έψαχνε τους 180 βουλευτές. Και συνεχίζει, υποτίθεται, τον καλόν αγώνα για να βρει τους 180 που θα ψηφίσουν τον Δήμα. Εμένα μου κάνει εντύπωση ένα άλλο “180”.