Το έργο έφτασε στο Αμήν. Είναι ζήτημα ημερών, πιο σωστά ωρών, το τέλος του Παναθηναϊκού. Ο υποβιβασμός του. Έγιναν πολλά, πάρα πολλά παρασκηνιακά και αναξιοπρεπή, προκειμένου να γλυτώσει τον υποβιβασμό στη Β’ εθνική διότι η ΠΑΕ είναι αδύνατο να εξασφαλίσει την αδειοδότηση συμμετοχής της στο πρωτάθλημα. Μέχρι την τελευταία μέρα του Μαρτίου να καλύψει τις αμέτρητες οικονομικές της υποχρεώσεις.
Μας κάνουν πλάκα με την δίωξη, λέει, σε βάρος του Μαρινάκη. Απαγορεύτηκε, λέει, η έξοδος από την χώρα του προέδρου του Ολυμπιακού. Μιλάμε για χοντρή πλάκα. Ο Μαρινάκης βρίσκεται ήδη στο εξωτερικό, και κανένας δεν τον ψάχνει.
Μπουκάρει στην Τούμπα με το κουμπούρι ο Ιβαν Σαββίδης και η τηλεόραση του σκάι δεν λέει να... ξεχάσει το σκηνικό. Δεν περνάει μέρα να μη δείχνει, να ξαναδείχνει το κανάλι την έφοδο με τους μπράβους του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ.
Μαγικά στην Ελλάδα, οι οκτώ δεσμεύσεις που ζήτησε ο Βασιλειάδης, έγιναν τέσσερις, οι οποίες με την σειρά τους πακεταρίστηκαν σε μία: Αν οι οπαδοί μιας ομάδας προκαλέσουν σοβαρά επεισόδια, τρεις φορές μέσα στην ίδια σεζόν (π.χ. εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο) ή αν η ομάδα τιμωρηθεί τέσσερις φορές για βίαιη συμπεριφορά οπαδών της, τότε θα υποβιβάζεται. Πραγματικά δεν θέλουμε να γίνουμε σοβαρό κράτος.
Σταματήστε! Μη διανοηθείτε να υποβιβάσετε τον Παναθηναϊκό, όπως τον Ηρακλή. Έρχονται τα δις από τους Άγγλους επενδυτές. Και μόλις έσκασε το μεγάλο νέο, εμφανίστηκε Έλληνας εκατομμυριούχος από την Αμερική, να προλάβει αυτός να σώσει την ομάδα.
Δεν ήταν Ολυμπιακός του καφενείου, ούτε της εξέδρας ο Σταύρος Νταϊφάς, ο πρώτος πρόεδρος επί εποχής ΠΑΕ. Δεν είχε τέτοια ένσημα. Η οπαδοσύνη του ήταν “αποστασιακή”, ας το πούμε έτσι, από την ομάδα. Επειδή, όμως, ήταν άνθρωπος έξυπνος και της πιάτσας, είχε αντιληφθεί ότι πρόεδρος στον Ολυμπιακό δεν αρκεί μόνον να είναι ο διαχειριστής της ανώνυμης εταιρείας, αλλά και ηγέτης ενός λαού τον οποίον έπρεπε να αφουγκραστεί.
Σα σήμερα 24 Μαρτίου, το 2014 στα 87 του χρόνια πέθανε ο Σταύρος Νταϊφάς. Απώλεια για την οικογένειά του, τους δικούς του, συγγενείς και φίλους προσωπικούς. Όχι και για τον Ολυμπιακό! Είναι κομμάτι ισχυρό, δεν το παραμερίζεις εύκολα από την Ιστορία του Ολυμπιακού.
Λίγες αράδες για να θυμηθούμε έναν πολύ μεγάλο ποδοσφαιριστή, με αφορμή το θάνατο του σα σήμερα 24 Μαρτίου, το 2016. Αποφεύγω τα βιογραφικά στοιχεία του Γιόχαν Κρόυφ, στέκομαι σε μια κουβέντα του παραμονές των ημιτελικών στο μουντιάλ του 2014.
Οι πολλοί δεν προσέχουν τι διαβάζουν.
Μια ΠΑΕ, ο Ηρακλής είχε το πρόβλημα και εφάρμοσαν τον κανονισμό, με συνέπεια να υποβιβαστεί η ιστορική ομάδα. Ιστορική, όμως με οικονομικά προβλήματα και ασυνεπής. Αν το πρόβλημα το είχαν τρεις, τέσσερις ΠΑΕ, θα τις έριχναν όλες μαζί με την ίδια ευκολία που σουτάρησαν τον Ηρακλή; Μάλλον απίθανο.
Ένας άγνωστος στο ποδόσφαιρο γάβρος από την Καλαμάτα ήταν ο Νταϊφάς. Ένα όνομα που πρωτακούστηκε στον πολύ κόσμο όταν απέκτησε το πακέτο μετοχών της ΠΑΕ Ολυμπιακός, στα 52 του χρόνια. “Να πάρουμε εμείς τον Ολυμπιακό, να πούμε και στον Βαρδινογιάννη να πάρει τον Παναθηναϊκό, να φτιάξουμε το ποδόσφαιρο...”. Έτσι έγινε; Δεν μπορείς να το πεις με σιγουριά. Με τη γέννηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, το 1979, έπαιξε και ο μύθος στο πως βρέθηκαν αφεντικά των δύο αιωνίων αντιπάλων οι δύο κουμπάροι.