Άστατος καιρός, λέει, το σαββατοκύριακο. Καιρός όχι σταθερός, δηλαδή. Καλοκαίρι είναι ακόμα, όμως όχι και καιρός καλοκαιρινός. Έτσι, ε; Να μη χαρούμε το σαββατοκύριακο μας, με τις εξόδους μας, με τη γεμάτη τσέπη μας, τις παραλίες μας, τα σέα μας και τα μέα μας.
Λέω για την εμμονή των αντρών με τα γυναικεία στήθη. Υπάρχει κάποια επιστημονική εξήγηση που να αναλύει όλη αυτή την λατρεία των αντρών – πέρα από τις Φροϋδικές απόψεις;
Μιλάει ο αποδυτηριάκιας, ο δάσκαλος του νηπιαγωγείου. Μια φορά κι έναν καιρό, πριν 60 τόσα χρόνια, με βέργα στο χέρι, όχι για να κοπανάω τα πιτσιρίκια, αλλά να κάνω καλύτερα το μάθημα μ' όσα χρειαζόντουσαν να τους δείχνω στον μαυροπίνακα.
Σύμφωνοι, η Μύκονος εδώ και χρόνια είναι και very in προορισμός, γι' αυτό το πιο ρεκλαμέ νησί της Ελλάδος. Έχει εξελιχθεί σε ό,τι πιο προχωρημένο και ξεσαλωμένο, με συνέπεια, να το πούμε με την ευκαιρία, να γίνει αντιπαθής τόπος σε πολλούς Έλληνες. Επόμενο.
Σκάει η φωτιά και όλοι τρέχουνε και δεν φτάνουνε για να σωθούν άνθρωποι και σπίτια. Ουδείς λογαριάζει πόσα ζωάκια θα εξαφανίσει η πύρινη λαίλαπα. Χελώνες, φίδια, ποντίκια, βατράχια, σαλιγκάρια, αλεπούδες, ένας δικός μας κι αυτός κόσμος, όχι άλλος, ξένος και εξωγήινος.
Φωτιές στην Ελλάδα. Καταστροφικές πυρκαγιές. Την πληρώνουν οι κάτοικοι και το φυσικό περιβάλλον. Ερώτημα, για να μη λέμε πολλά και να μπούμε στο θέμα. Ο ξένος τουρίστας δεν μας λυπάται.
Οι φωτιές. Παλιά ιστορία η στημένη κι όχι πυρκαγιά στο δάσος. Με τις φωτιές μεγάλωσε τούτος ο αρχαίος, μα τόσο ζωντανός στη φύση του τόπος. Με φωτιές, που καίνε. Όχι με χιόνια και τα χοντρά κρύα που πλάθουν διαφορετική ψυχολογία στον κόσμο. Η φωτιά πληγώνει τη ψυχή, σε κάνει αδύναμο, μαλακό, μοιρολάτρη, ηττοπαθή, εύφλεκτο.
Κάποτε οι αριστερόχειρες ήταν σπάνιο είδος. Τώρα τους βλέπουμε συνέχεια και παντού. Καλλιτέχνες, πολιτικοί, λογοτέχνες και προσωπικότητες από τα αρχαία χρόνια έγραφαν με το αριστερό. Ξέρετε ποιοι είναι;