Κουβέντα του ιδρυτή, από το 1998, της Παγκόσμιας Ημέρας Γέλιου, του Ινδού δόκτωρα Μαντάν Κατάρια: « Η αιτία που δεν γελάμε πολύ σήμερα είναι επειδή δεν κατανοούμε την αληθινή σημασία του γέλιου. Το γέλιο δεν είναι μόνο διασκέδαση και χαβαλές, αλλά και έκφραση της ευτυχίας, που μπορεί να έλθει μόνο αν κατανοήσουμε τον σκοπό της ζωής».
Μέρες πασχαλιάτικες βρέθηκα σε χωριό αντιτουριστικό, κάπου στη Βόρεια Ελλάδα, όχι στη Βόρεια Μακεδονία. Να το λέμε, να μη μπερδευόμαστε. Φιλοξενούμενος από παλιόφίλη που χρόνια έχει αποσυρθεί από τα κοινά, τα κοσμικά και τα αθηναϊκά, γενικώς. Επί του θέματος.
Υπερήλικοι κατάδικοι με άνοια που σαπίζουν σε κρεβάτια με κάγκελα. Ασθενείς στο τελευταίο στάδιο διαγνωσμένου καρκίνου που περιμένουν τον θάνατο αβοήθητοι και χωρίς παροχή θεραπείας.
Ημέρα του εργάτη η πρωτομαγιά. Και των λουλουδιών η πρώτη μέρα του Μαίου. Ποια είναι τα λουλούδια πάνω κάτω τα ξέρουμε. Δεν θα τα χαλάσουμε επειδή υπάρχουν, βέβαια, κάποιοι ενδοιασμοί αν ένα λουλούδι είναι πράγματι λουλούδι, όπως έτσι το έχει χαρακτηρίσει ο ειδικός, ο ανθοκόμος, ο επιστήμων στο συγκεκριμένο τομέα. Εργάτης ποιος είναι; Ποιος θεωρείται εργάτης;
Πρόβλημα. Τα ΜΜΕ δίνουν ειδήσεις και τα νέα της ημέρας με μάτια κλειστά. Δεν πιάνουν την ουσία του πράγματος. Παπαγαλίζουν. Δεν ''ερμηνεύουν'' το γεγονός, δεν πιάνουν το πλάτος και το βάθος του. Είτε το ''ρεπορτάζ'' αφορά τον νέο γκόμενο πενηντάρας τραγουδίστριας, που τον παρουσιάζουν ως το... νέο παθιασμένο της έρωτα.
Τη μεγάλη Εβδομάδα η επικαιρότητα υποχωρεί στην αγιοσύνη των ημερών. Πως προετοιμάζονται οι Έλληνες για το Πάσχα; Παλιά ξημεροβραδιάζονταν στις εκκλησίες- ο γυναικβνίτης αποτελούσε το καφενείο των γυναικών και η περιφορά του Επιταφίου το ρομαντικότερο νυφοπάζαρο. Μέσα στις ευωδιές των νυχτολούλουδων, στα υποβλητικά τροπάρια - ''ω ηλυκύ μου έαρ... ''- θαύμαζεο νιος την κόρη, τη ζύγωνε, και με ένα κράμα θάρρους και ντροπής, της άναβε το κερί.
Τι έκανε το άτομο; Γνώριζε μέσω του διαδικτύου μια γυναίκα και τη στιγμή της σεξουαλικής τους επαφής την καθάριζε επιτόπου. Και, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, αυτό που προέκυψε την πρώτη φορά, του χάρισε υπέρτατη ηδονή, και το επανέλαβε με δεύτερη γυναίκα. Και με τρίτο θύμα.
Δώσε μου την εξήγηση στο φαινόμενο να ξυλοκοπούνται, να βασανίζονται γέροι άνθρωποι, αδύναμοι και απροστάτευτοι, από ληστές που δεν είναι μόνο ληστές, αλλά τέρατα, Καθάρματα να τα έχεις στο χέρι και να λες ότι έχουν απόλυτα δίκαιο οι κατασκευαστές του εβραίικου νόμου. Του εκδικητικού μωσαϊκού νόμου ''οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος''.
Παντού και πάντα. Ο δράκος είναι παρών. Σε όλες τις εποχές, σε κάθε χώρα. Δεν κρατιέται ο δράκος, το άτομο που έχει κτυπηθεί από την τρέλα, την μανία του να την πέσει σε απροστάτευτη γυναίκα. Να την βιάσει, ίσως και να την σκοτώσει. Ατέλειωτη η βίβλος των σχετικών περιπτώσεων, σχεδόν παρόμοιων σε διαφορετικούς αιώνες, σε διαφορετικούς τόπους. Η ανωμαλία είναι ίδια.