Από πιτσιρικάς, μαθητής ακόμα στο γυμνάσιο, πήγαινα στο θέατρο. Και απορούσα με την περίπου ίδια ατάκα τεραστίων δραματουργών, από Σαίξπηρ και Μολιέρο, μέχρι Ίψεν και Ο' Νηλ. «Δεν καταλαβαίνω αυτό το άτιμο, αυτό το καταραμένο πράμα που λέγεται γυναίκα...». Αυτήν την ατάκα, σε διάφορες παραλλαγές, ακούς από τη σκηνή σε πολλά θεατρικά έργα.
Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, αναφέρει ο εβραϊκός νόμος. Ο νόμος του Μωϋση. Σου έβγαλε κάποιος το μάτι. Τότε ο ένοχος πρέπει να τιμωρηθεί με το ίδιο νόμισμα. Να χάσει κι αυτός το μάτι του. Οδόντας αντί οδόντος. Κι έχει, βέβαια, το συμβολισμό του το πράμα, λέει ο αποδυτηριάκιας. Αν κάποιος σου πηδήξει την γυναίκα, τότε κι εσύ δικαιούσαι να πάρεις την γυναίκα του αλλουνού.
Η ωραιότερη μέρα ξημερώνει τώρα κοντά. Και είμαστε και τυχεροί γιατί πέφτει Κυριακή. Οι περισσότεροι Έλληνες λοιπόν, δεν θα δουλεύουν και θα μπορούν απερίσπαστοι να απολαύσουν την ημέρα τους. Οι πολιτικοί θα ενδιαφερθούν για όλους τους πολίτες. Οι δημοτικοί άρχοντες θα σκεφτούν τα έργα και την τοπική ευημερία. Οι αστυνομικοί θα ξαναδείξουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους και θα νουθετούν στους δρόμους τους άτακτους και απρόσεκτους οδηγούς.
Τι θα πει νυμφομανής; Ότι η κυρία τα δίνει όλα για να παντρευτεί; Να γίνει νύφη. Ότι αυτός είναι ο καημός της, η μανία της. Σε καμιά περίπτωση. Νυμφομανής είναι η φιλήδονη, η υπερσεξουαλική γυναίκα. Έτσι την χαρακτηρίζει η επιστήμη. Νυμφομανή.
Και έχεις κάποιους άντρες που απορούν γιατί μερικές γκόμενες, χωρίς να ‘ναι λεσβίες, πάνε με γυναίκες, που αυτές είναι συνειδητές και από γεννησιού τους ομοφυλόφιλες. Επειδή γνώρισαν ικανοποίηση οι straight γυναίκες όταν ξάπλωσαν με τζίβα. Επειδή απόλαυσαν τη γυναικεία σεξουαλική επαφή, περισσότερο απ’ όσο με άνδρα.
Τότε έγινε εκείνο το γεγονός. Τότε γεννήθηκε, τότε πέθανε ο κάποιος. Τα γράφουμε κι αυτά, τα επαναφέρουμε τα περασμένα, όχι μόνον να θυμηθούμε τι βιώσαμε, αλλά κυρίως να εκτιμήσουμε το πως ως κοινωνία διαχειριστήκαμε, αντιμετωπίσαμε “επεισόδια” τα οποία είχαν γράψει στον καιρό τους. Και, βέβαια, να προβληματιστούμε αν διδαχθήκαμε, έστω επηρεαστήκαμε και γίναμε καλύτεροι.
''Δεν σας λέω αν είμαι gay''. Πολύ μεγάλη δήλωση του Τζωρτζ Κλούνυ. Και πολύ μεγάλη στάση απέναντι στις φήμες και όσα γράφονται στο διαδίχτυο για την ομοφυλοφιλία του κορυφαίου σταρ του Χόλυγουντ. ''Αδιαφορώ για τους ψιθύρους'' είπε.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης ας λέει ότι θέλει. Για την δικαίωσή του από τον Άρειο Πάγο στην υπόθεση των στημένων παιχνιδιών. Έχει κάθε δικαίωμα να διατυμπανίζει την αθωότητά του, ότι οι κατηγορίες σε βάρος του ήταν αβάσιμες και δεν άξιζαν ακροαματική διαδικασία.
Πολυδιαφημισμένη, μάλλον πολυσυζητημένη ταινία, δεν λέω τον τίτλο της. Έπεσα πάνω της και είπα να τη δω. Παρασύρθηκα περισσότερο από όλα όσα είχαν γραφτεί, από κυριλάτους ειδικούς και μη, όχι τόσο από την ρεκλάμα της παραγωγής. Την πάτησα. Μια ταινία χαζή. Δίχως νόημα. Τι θέλω να πω.
Το σεντόνι, που σήμερα κάνει πάσα το site, ανοίγει την πόρτα του μουντιάλ και μπαίνει κατ’ ευθείαν στον κόσμο των πλαστικών χειρούργων. Στην επιθυμία των γυναικών, και των ανδρών πια, να φτιάξουν τις «ατέλειες» του προσώπου τους και του σώματός τους. Και ξαφνικά ο αποδυτηριάκιας, η αυτή εξοχότητα Εγώ, κάνω ένα κλικ και αποκαλύπτει μια κατάρα. Τη καταραμένη Εντολή με την οποία ''προικίζεται'' ο άνθρωπος με το που τον ξερνάει η κοιλιά της μάνας του. Είναι η αγωνία της νίκης, όχι μόνον στο ποδόσφαιρο.