Είσαι μέσα της, εσύ από επάνω, εκείνη από κάτω, και οι δύο σε βολικότατη στάση, το εργαλείο σου δουλεύει άνετα μπρος πίσω, και κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι η κυρία... μασάει τσίχλα. Τι είναι αυτό;
Πανέτοιμος να παντρευτεί τον εκλεκτό της καρδιάς, αφού ολοκλήρωσε τον αγώνα του και ο Ρίκυ Μάρτιν. Αφού απελευθερώθηκε το παλληκάρι, αφού μετά από χρόνια σταμάτησε να το παίζει κλόζετ κουήν, κρυφή αδελφή. Στρατολογήθηκε κι αυτός για να επικρατήσει παντού ο θεσμός του γάμου και στους ομοφυλόφιλους. Γιατί να μην μας αναγνωρίζει η Εκκλησία, διαμαρτύρεται ο 46χρονος διάσημος Πορτορικάνος τραγουδιστής, γεννήθηκε σα σήμερα 24 Δεκεμβρίου, το 1971.
Όσο υπάρχει ο άνθρωπος θα παίζει το ζευγάρωμα του άνδρα με την γυναίκα. Και πάντα, στους αιώνες των αιώνων, θα υπάρχει πρόβλημα στη σχέση τους. Άλυτο πρόβλημα. Γιατί;
Ερωτήσεις και απορίες ενός ζαλισμένου ανθρώπου, που δεν ξέρει πια τι να κάνει. Να κλάψει, να γελάσει, να βαρέσει το κεφάλι του στον τοίχο, να πέσει στα χάπια και στα ναρκωτικά ή να αρχίσει τις σφαλιάρες;
Ο άνδρας πρέπει να έχει μεγαλύτερη ηλικία. Πολυμεταχειρισμένο θέμα. Ποιος διαφωνεί ότι η γυναίκα για λόγους βιολογικούς και κοινωνικούς επιβάλλεται να είναι μικρότερη; Οι πάντες συμφωνούν. Και οι άνδρες και οι γυναίκες. Πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όμως. Επιτυχημένες εξαιρέσεις, μάλιστα. Ένα ζευγάρι να είναι ευτυχισμένο με διαφορά ηλικίας και με νεώτερη την γυναίκα.
Όλοι μας καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με την τρέλα και την παράνοια. Σε κάθε έκφανση της ζωής και της καθημερινότητας μας. Από την βουλή και το κράτος μέχρι το περίπτερο και το δρόμο… Από τοFacebook και την τηλεόραση μέχρι τους παπάδες και τους συνανθρώπους μας…
Είναι μια τεράστια στιγμή, ολότελα εμπρηστική, ικανή να συναρπάσει τις ευαισθησίες κάθε ταλαντούχου σκηνοθέτη του σινεμά. Μια ασύλληπτης μοναδικότητας στιγμή που τρομάζει τον καλλιτέχνη. Αν καταπιαστεί μ' αυτήν, να την περιγράψει, να την καταγράψει, να την κάνει ταινία, βιβλίο, ζωγραφική, μουσική.
Ποτέ, ρε, πρόλαβε και πέρασε ο ρημάδης ο χρόνος. Δώδεκα ολόκληροι μήνες και δεν πήραμε χαμπάρι. Πότε φάγαμε, και τι είναι αυτό που με τη μία λες κατάπιαμε τις 350 τόσες μέρες;
Ημέρες γιορταστικές, πρώτα οι χριστουγεννιάτικες και καπάκι μετά οι πρωτοχρονιάτικες. Ημέρες κατ' εξοχήν οικογενειακές, και να μη ξεχνιόμαστε, των δώρων στα δικά μας πρόσωπα, στα αγαπημένα, τα πολύ κοντινά. Βιάζομαι να πω που ταξίδευσε η σκέψη μου...