Τι να 'ναι αυτό που “δένει” πέντε πρόσωπα μιας οικογένειας για να φθάσουν από κοινού να συμμετάσχουν στην άγρια δολοφονία ενός δικού τους ανθρώπου; Αυτό είναι το σχόλιο, όχι απλά ένα ερώτημα του αποδυτηριάκια.
Θάνατος 10χρονου στη Μύκονο και, μπράβο θυμικό, ρε, για τις κατάρες στα jet-ski, έστω και κατόπιν κηδείας. Αυτά τα διαόλια που με ταχύτητες κυκλοφορούν ανάμεσα στα κύματα και σε λουόμενους στις πλαζ.
Μπουκάρει μέσα στο σπίτι σου με το σιδερικό ο κακός ληστής, που δεν είναι εκλεγμένος, ούτε εκλεκτός, που δεν τον ανέδειξε η κάλπη με τη βούληση του λαού, και σε τρομοκρατεί.
Ένα 14χρονο κορίτσι στην Νιγηρία δικάζεται επειδή δηλητηρίασε με ποντικοφάρμακο τον 35χρονο σύζυγό της. Καλά του έκανε! Αυτό λέω. Κανονικά έπρεπε να δικαστεί ο άνδρας, άσχετο αν είναι πεθαμένος.
Φοβάμαι ότι τούτο το κείμενο θα ’ναι βαρύ, μήπως και δεν διαβαστεί μέχρι την τελευταία του αράδα. Κάνω προειδοποίηση; Όχι ακριβώς, απλά ανησυχώ σαν πωλητής ενός εμπορεύματος. Το γραπτό είναι το προϊόν μου. Έτσι δεν είναι;
Ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί η νόμιμη διαδικασία για τη… νομιμοποίηση των αυθαιρέτων. Λοιπόν, είναι αχρείος όποιος ισχυριστεί ότι τούτο το κράτος αποφάσισε να προστατεύσει το περιβάλλον ενός λαού που τους έσχατους αιώνες εξελίχθηκε γονιδιακά σε μια σχέση λατρείας με την παρανομία.
Όταν το 1996 πάτησε τα εκατό χρόνια Ουώλτερ Μπρένινγκ μπήκε ντούρος στην τράπεζα της γειτονιάς του για να εκμεταλλευθεί μια προσφορά με πενταετή αποταμιευτικά ομόλογα.
Του γυάλισε το μάτι η 12χρονη και της όρμηξε. Τράκαρε το αθώο και ξέγνοιαστο κορίτσι τη στιγμή που έψαχνε την τουαλέτα να κάνει την ανάγκη της, μέσα στο τραίνο.