Αν έχεις τον Θεό σου, πως να το δαγκώσεις τούτο το κορόμηλο. Σκάει η φωτιά στην Εύβοια, κινητοποιείται η μισή Ελλάδα με εκατοντάδες πυροσβέστες και οχήματα να αντιμετωπίσει την καταστροφή σε χιλιάδες στρέμματα γης, και μ' ένα κόλπο θεοτικό και αγιοτικό η Παναγιά η παρθένα σώζει το μοναστήρι. Θαύμα. Το θαύμα. Των θαυμάτων το θαύμα.
Χούντα στην Ελλάδα και στο Παλλάς της οδού Βουκουρεστίου, τότε σινεμάς, έπαιζε την ταινία για το θρυλικό Woodstock, που όπως και να το χαρακτηρίσεις π.χ, φεστιβάλ μουσικής, είσαι μακριά και εκτός σέντρας. Λες Woodstock κι είσαι μέσα, όχι ακριβώς, αλλά ό,τι είναι για πάρτη σου εκείνο το τριήμερο μεθύσι με παικταράδες τραγουδιστές της ροκ, όπως την γούσταραν οι χίπυς της εποχής.
Δεκαπενταύγουστο του 1969 ξεκίνησε το φεστιβάλ που θα άλλαζε τον κόσμο. Ένα φεστιβάλ μουσικής, που όμως ήταν πολλά παρά πάνω. Ήταν μια διαμαρτυρία για τους πολέμους, για τον ρατσισμό και τον καθωσπρεπισμό. Μια νεολαιίστικη συγκέντρωση αντικομφορμισμού, σεξουαλικής απελευθέρωσης, ειρήνης και ένα χαστούκι στο κατεστημένο.
Είσαι σε διακοπές, όλο και κάποιο πανηγύρι εκεί γύρω θα σου κάνει ένα κλικ. Θα την κάνεις; Προσωπικά εννιά στις δέκα αγόρασα φάσκελο. Απίθανο να πέσεις στην περίπτωση, σε πανηγύρι γραφικό και παραδοσιακό, που κουβαλάει τα πατροπαράδοτα έθιμα των ημών προγόνων.
Μεταπολεμικά τα λεφτά στον κινηματογράφο τα έφερναν κυρίως τα καουμπόυκα και τα μιούζικαλ. Όπως στο εμπόριο, έτσι και στο Χόλυγουντ οι μπίζνες ακολουθούσαν την πεπατημένη.
To 1962 γυρίστηκε ταινία με πρωταγωνιστή τον μυθιστορηματικό πράκτορα James Bond και δεν υπήρχε άνθρωπος να προβλέψει τη συνέχεια. Ότι ο ήρωας μιας σειράς κατασκοπικών διηγημάτων θα εξελισσόταν σε θρυλική φιγούρα του σινεμά και ότι θα ακολουθούσαν άλλα 23 τζαιημσμπονίστικα φιλμ.
Έχει παραγίνει το κακό σε κάποιες, εναλλακτικές και αντισυστημικές, λέει, θεατρικές σκηνές με όχι περισσότερες από 15 -50 θέσεις. Άγνωστοι συγγραφείς και σκηνοθέτες, ηθοποιοί ερασιτέχνες που βγάζουν μεροκάματο από άλλο επάγγελμα, φιλοδοξούν κι αυτοί να αναδειχθούν μέσα στο χαώδες σύμπαν της τέχνης.
Απίστευτο! Τα διεθνή ΜΜΕ τα έβαλαν με τον λαό ποδοσφαιρικής ομάδας. Για έναν αριστερό αυτό είναι ο ορισμός του φασισμού. Ο λαός είναι υπεράνω κριτικής. Ο πολιτικός, όπως και ο κάθε δημόσιος λειτουργός οφείλει να σέβεται τη βούληση και τη γνώμη του λαού. Διαφορετικά είναι αντιδημοκράτης.