Ο μικρός βοσκός στο όνομα Δαυίδ για πάρτη των Εβραίων με μια σφεντόνα στο χέρι στάθηκε απέναντι στον γίγαντα Γολιάθ των Φιλισταίων. Νίκησε ο αδύνατος τον δυνατό και έκανε την έκπληξη της αιωνιότητας. Με συνέπεια, όπως έλεγε ο αείμνηστος Γιώργος Παρασκευάς, να χοντροκονομήσουν οι...μπουκ της εποχής διότι όλοι οι τζογαδόροι είχαν ποντάρει στάνταρ μπετόν στον Γολιάθ.
Ηθοποιός απόφοιτος της δραματικής σχολής του Καρόλου Κουν. Ε, τότε είναι καλός! Και να μη σου γεμίζει το μάτι ο ηθοποιός, όταν πληροφορηθείς πως βγήκε από τον Κουν, θα σκεφτείς πως τον... παρεξήγησες. Δεδομένο, ότι ηθοποιός που έπαιξε στο Θέατρο Τέχνης είναι ποιοτικός! Αξιόλογος.
Η αρχαία Μεσσήνη πρέπει να απογειωθεί. Δεν πάει άλλο. Φτάνει με όλους αυτούς τους ανίκανους, ανεπαρκείς, τεμπέληδες που κάθονται στις καρέκλες τους και δεν κουνιούνται μην τις χάσουν. Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει. Και θα ζήσει μόνο αν ζωντανέψουν οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μουσεία μας.
Κουβέντα με αφορμή ότι χθες ξεκίνησαν τα σχολεία. Η μυθική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου που δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν. Ήταν η ταινία που όταν τέλειωσε κλαίγαμε επειδή... τέλειωσε. Δεν θέλαμε οι σκηνές μέσα στην τάξη ή με τις μαθήτριες και τους καθηγητές να τελειώσουν ποτέ…
Πιτσιρικάδες πρώτα ακούσαμε για το ροκ εν' ρολ και μετά για την κάντρυ. Και το όνομα το μεγάλο της αμερικάνικης Country Music ήταν ο Johnny Cash. Γεννημένος τραγουδιστής. Έκανε και τον ηθοποιό, και τον συγγραφέα αλλά έγραψε τη μεγάλη προσωπική του Ιστορία τόσο ως τραγουδιστής των δίσκων αλλά και των συναυλιών.
Να θυμηθούμε έναν τραγουδιστή άλλης εποχής, όμως τόσο κοντινής, μ' άλλα ακούσματα κι άλλους ρυθμούς. Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για τον ίδιον, παρ' ό,τι στον καιρό του έγραψε, είχε εκτόπισμα. Με αφορμή το θάνατο του Τζίμυ Φοντάνα, σα σήμερα 11 Σεπτεμβρίου, το 2013.
Ποιος σήμερα χαρακτηρίζει κάποιον ως ''χουντικό''; Αδιάφορο, αν ήταν πράγματι ή όχι. Το ίδιο αν σήμερα κάποιος θεωρείται ''αντιστασιακός''. Μέχρι, όμως, πριν 30, ακόμα και 20 χρόνια ήταν μέγας τίτλος τιμής για υποψήφιο βουλευτή αν πέρασε μια νύχτα, αν είχε κάνει μια βόλτα στο Πολυτεχνείο.
Στις ταινίες του Ελία Καζάν (φώτο) υπάρχουν κάποιες σκηνές, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανέβασαν ξαφνικά και απότομα στον ουρανό το σινεμά. Δεν χρειάζεται, νομίζω, να φθάνει στην υπερβολή ο σκηνοθέτης, να ζητάει ακραία πράγματα από τον σεναριογράφο και τον ηθοποιό. Αρκεί η μαστοριά του να κάνει ρεαλιστικό κινηματογράφο, να κερδίζει με τρόπο θεμιτό τον θεατή, τον σινεφίλ.
… δεν υπάρχει πια. Έχει υποστεί τόσες προσθήκες στον περιβάλλοντα χώρο του που δεν το αναγνωρίζεις. Τώρα και πάλι κάνουν εργασίες αποκατάστασης και ανακαίνισης. Γράφω το κτίριο της Αμερικάνικης πρεσβείας που τα εγκαίνια του έγιναν 6 Σεπτεμβρίου, σα χθες το 1961.
Την δεκαετία του '60 εμφανίστηκε στα περίπτερα της Ελλάδος ο Μίκυ Μάους και πέθανε, εξαφανίστηκε εκδοτικά το 2013, σα σήμερα 7 Σεπτεμβρίου. Τα περιοδικά του Μίκυ τα έφαγε το σκοτάδι της οικονομικής κρίσης, όμως η αλήθεια να μην κρύβεται. Ο παιδικός ήρωας του Ουώλτ Ντίσνεϋ ανήκει σε μία άλλη εποχή πεπερασμένη, όχι μόνο για την πραγματικότητα της Ελλάδος.