Μέχρι και ο πρόεδρος Putin για να απαλύνει κάπως το κράξιμο από τα παγκόσμια media – λόγω της ομοφοβικής του στάσης- αναγκάστηκε να δηλώσει: «... και ο Tchaikovsky ήταν gay, αλλά ξέρετε πόσο πολύ τον αγαπάμε…»
Από μικρό αγόρι όλοι στον περίγυρό του αντελήφθησαν ότι είχε το χάρισμα της ισχυρής μνήμης. Σπουδαίο προσόν αυτό όταν με τα χρόνια όλο και περισσότερο μπλεκόταν σ’ έναν τομέα δίχως όρια, στην παλαιοντολογία. Όσο έψαχνε, όσο ανακάλυπτε νέα πράγματα, τόσο διαπίστωνε πόσα λίγα γνώριζε.
Δύσκολο να ζυγίσεις τον Ηλία Μπαζίνα. Χρειάζεσαι τις κατάλληλες λέξεις, οι οποίες όμως και οι πιο εκλεκτές, οι πιο ακριβές, έχουν παραχρησιμοποιηθεί. Να πεις «Φαινόμενο» τον Μπαζίνα, «Σπάνιο» άτομο, «Χαρισματικό», «Μέγιστο», «Ύψιστο», όλα αυτά χάνουν την αξία τους όταν έχουν φορεθεί και σ’ ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν μοναδικοί όσο αυτός.
Τι να πω για τον Μπαζίνα. Τι να πρωτοπώ. Απλά είναι αξέχαστος. Και πως να μην είναι όταν έχεις ανάγκη την παρέα του. Να ξανακούσεις τις κουβέντες του. Πέθανε το 2013, σα σήμερα 22 Αυγούστου και οι εικόνες που έχουν καταγραφεί στη μνήμη μου όποτε ξανάρχονται στη θύμηση είναι πιο έντονες. Λες και ο χρόνος ζωντανεύει αλήθειες που χρειάζονται την ωρίμανση τους.
Αντιληπτό ότι ο Μπαζίνας δεν είναι συμβατικός γραφιάς. Νομικα σπούδασε. Για πλάκα πέρασε πρώτος στο πανεπιστήμιο. Μακράν αποφοίτησε αριστούχος. Ο άνθρωπος από έξι χρονών είχε αποστηθίσει όλους του τόμους από την εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος». Να ξέρουμε για ποιόν μιλάμε.
Πέθανε, λέει, ο Ηλίας Μπαζίνας. Ποιος το λέει αυτό; Εγώ όχι, πάντως. Εγώ τον Μπαζίνα δεν μπορώ να τον φανταστώ ότι χωράει σε μια λακούβα ένα τόσο επί δύο τόσο. Δεν καταλαβαίνω αυτή την αντίληψη, ότι κάποιος όταν φύγει θα βρίσκεται εκεί όπου έχουν εναποθέσει το νεκρό σώμα του. Και ύστερα παίζει το παραμύθι ότι η χριστιανική θρησκεία είναι κατ’ εξοχήν πνευματική.
Είναι ο πιο γνωστός ζωγραφικός πίνακας στον κόσμο. Η Τζοκόντα του τεράστιου, του ανεπανάληπτου, του θεϊκού Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Δημιουργήθηκε πριν 500 τόσα χρόνια το πορτραίτο γυναίκας με συγκρατημένο, όμως τόσο μοναδικό, εκφραστικό χαμόγελο, υποψία χαμόγελου, σε πίνακα 79 επί 53 εκατοστά. Δεν έχει σταματήσει να προκαλεί συζητήσεις και μελέτες το αινιγματικό ύφος της Μόνα Λίζα ή Τζοκόντα.
Κακάσχημος. Αυτό που λέμε “λαϊκός τραγουδιστής” δεν ήταν το ομορφόπαιδο, με προδιαγραφές ζεν πρεμιέ του σινεμά. Ο Μιχάλης Μενιδιάτης ξεχώριζε γιατί δεν ήταν απλά άσχημος. Δεν βλεπόταν. Ο ίδιος, όμως, θαρρούσε ότι ήταν μπάνικος, ωραίος, ότι κέρδιζε τον άλλον με το πρόσωπό του.
Αυτά γίνονται μοναχά στο Χόλυγουντ. Εντάξει σινεμά είναι, θα πεις, μέσα στο έργο η υπερβολή. Να, όμως, που συνέβη το απίθανο, να βουτήξουν μέσα από το μουσείο του Λούβρου, με μέτρα της πιο υψηλής προστασίας, το περισσότερο διάσημο ζωγραφικό πίνακα, του μεγαλύτερου ίσως καλλιτέχνη που πάτησε στη γη, την "Μόνα Λίζα". Γνωστή και ως "Τζοκόντα", του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η κλοπή έγινε σα σήμερα 21 Αυγούστου, το 1911.
Τι ομάδα είναι ο Χριστός; Το ερώτημα έχει απάντηση. Ουδείς είναι σε θέση να ισχυριστεί ότι ο Υιός του Θεού δεν έχει άποψη για το ποδόσφαιρο. Ότι δεν είναι οπαδός μιας ομάδας. Ποια ομάδα να ‘ναι αυτή;