Ήμουν τυχερός. Έπεσα στην περίπτωση. Όταν φθάσαμε στα 2.700 μέτρα, στο πιο υψηλό βουνό της Βουλγαρίας, τη Ρίλα, συναντήσαμε τους πιστούς της ηλιολατρείας. Κάπου 300 άτομα, όλοι λευκοντυμένοι στην τελετουργική τους λατρεία, όπως κάθε χρόνο ημέρα δεκαπενταύγουστο.
Η είδηση δεν λέει τίποτα. Η είδηση ότι ο αρμόδιος υπουργός του Τσίπρα στο νταραβέρι με την Παναγία Πάνος Καμμένος την ευχαρίστησε για την απελευθέρωση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών. Αυτό που λέει είναι το ''πίσω'' από την είδηση. Το πως μεσολάβησε η Θεοτόκος και της έκανε το ρουσφέτι ο σουλτάνος.
Aυτή η Παναγιά, μια από τις εκατοντάδες σ' όλη την χώρα, λες και το’χει η μοίρα της, όλο με ναυαγούς έχει να κάνει. Από τότε που χτίστηκε, κάπου στα 1880, μέχρι σήμερα βλέπει τα κύματα να ξεβράζουν στα πόδια της, στη Σκάλα της Συκαμνιάς, αμέτρητους πρόσφυγες.
Εντυπωσιάστηκε η παρέα στο πανηγύρι ανήμερα της Παναγίας στη Λαγκάδα της Ικαρίας. Εκατοντάδες(!) νέα παιδιά με στεφάνια στο κεφάλι, όλοι μαζί χόρευαν και χάριζαν εικόνες αξέχαστες σε χιλιάδες(!) ντόπιους και τουρίστες. Αυτό το ειδωλολατρικό και παγανιστικό θέαμα που βλέπεις, τους είπα, δεν έχει καμία σχέση με Παναγία και χριστιανισμό. Και, βέβαια, έχει ηλικία που δύσκολα να την προσδιορίσεις στο βάθος του χρόνου. Πολύ περισσότερο από 2.000 χρόνια, μέχρι και 9.000 χρόνια.
Το πρώτο πουλαίν της κινηματογραφικής βιομηχανίας σήμερα είναι η Jennifer Lawrence. Δυναμίτης. Όσα εκατομμύρια επενδύσει κάνεις επάνω της, θα τα πάρει πίσω με χρυσά κέρδη. Η σιγουράτζα. Έχει ταλέντο τεράστιο, είναι και γκόμενα άπαικτη.
Της Παναγίας σήμερα. Μεγάλη μέρα για τη χριστιανοσύνη. Καμία αντίρρηση. Ήταν επόμενο κάποτε να μπει στην ατζέντα και η μητέρα του Χριστού, όμως όχι και ο πατέρας του. Αντιληπτό το γιατί.
Ο Ιησούς είναι υιός του Υψίστου, στο έργο δεν χωράει άλλος πατέρας. Έτσι ο Γιόζεφ παραμένει στο περιθώριο, ούτε καν στην καβάτζα, και ποτέ δεν προβλέπεται να ενεργοποιηθεί η φιγούρα του στο θρησκευτικό πάνθεον. Όπως, δηλαδή, συνέβη με την Μαρία.
Μια ελληνική ταινία δεν γυρίστηκε για τη ζωή του Γιαννούλη Χαλέπα. Αυτό λέει πολλά. Το πιο βασικό ότι ο ελληνικός σινεμάς στο σύνολο του είναι μια ιστορία της πλάκας. Κι όμως, η ζωή του μεγαλύτερου Έλληνα γλύπτη, του Χαλεπά, προσφέρεται να κάνεις μπεστ σέλερ, τόσο στο σινεμά και στο θέατρο, όσο και στη λογοτεχνία. Να γραφτεί και ένα, και δυο βιβλία.
Έρνεστ Θόμπσον Σέτον. Πρόκειται περί συγγραφέως και όνομα όχι απλά δεύτερο και τρίτο, όμως άγνωστο στον πολύ κόσμο. Επόμενο διότι δεν ήταν πέννα ενός Ερνεστ Χεμινγκουαίη και ενός ΜαρκΤουαίην, Τσαρλς Ντίκενς και Εμίλ Ζολά. Ούτε κάποια ιστορία του έγινε ταινία, να τον βγάλει στη σέντρα.
Είμαστε όλοι μαλάκες. Έλληνες και Ευρωπαίοι. Καπετάν μαλάκες είμαστε που λέμε ότι η Ελλάδα καταστράφηκε οικονομικά, μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που την κουμαντάρουν οι δανειστές της, επειδή την κυβέρνησαν απατεώνες, κλέφτες, μιζαδόροι.
Είναι να τρελαίνεσαι. Πόσες χιλιάδες αιώνες, ρε γαμώτο, θα πρέπει να περάσουν ακόμα για να ξεφύγει ο άνθρωπος, η ανθρωπότητα από τη νηπιακή της ηλικία. Είναι δυνατόν, ρε, να λέει κάποιος το αυτονόητο, το αναμενόμενο και να εντυπωσιάζεται ο πλανήτης; Κι όμως είναι.