Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ. Γράφει κάποιος κάτι όχι ευχάριστο, ίσως και κακοηθέστατο για την Ελλάδα, και επιτόπου τον χαρακτηρίζουν “προκλητικό”. Άστονα, ρε, να το γράψει. Είτε έχει δίκαιο, είτε όχι. Μην ασχολείσαι. Δεν σε συμφέρει να πεις το πολυμεταχειρισμένο “Μας προκαλούν”.
Το 1980 πέθανε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ. Το άτομο. Ο περίεργος. Έχω γράψει σεντόνι γι' αυτόν όπου αναλύω την υπόθεση τρόμος, θρίλερ, μυστήριο, σασπένς στο σινεμά. Έψαξα να βρω το σεντόνι, δεν τα κατάφερα, κάπου θα βρίσκεται χωμένο.
Αφηρημένη τέχνη. Οι ειδικοί κλασάρουν τον καλλιτέχνη, τον χαρακτηρίζουν με μια λέξη και καθαρίζουν. Για τον Jackson Pollock είπαν ότι ήταν ο αρχηγός του κινήματος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Και γιατί να είναι αφηρημένες οι ζωγραφικές του δημιουργίες; Πλάκωσαν οι ψυχολόγοι να μελετήσουν τους πίνακες του μεγάλου Αμερικάνου καλλιτέχνη. Και κατέληξαν ότι τα έργα του βασίζονται σε μαθηματικές πράξεις. Ψάξε βρες.
Η Μασσαλιώτιδα, που τραγουδιέται με συγκίνηση σε πολλές εκδηλώσεις μνήμης, ως ποιητική και μουσική δημιουργία εκφράζει πολύ περισσότερα από τον εθνικό ύμνο ενός κράτους, της Γαλλίας.
Η Σοφία Μανουσάκη έγινε 23 ετών και αν διαβάσει κανείς το βιογραφικό της, σίγουρα θα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Είναι το κορίτσι φαινόμενο. Έχει κάνει ήδη πράγματα- που άλλες σοβαρές καλλιτέχνιδες τα έκαναν στα 40 και στα 50 τους…
Το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδος! Άσε τι λένε τα λόγια και τα βιβλία. Αρκεί να δεις το έργο μέσα στον Τάφο της Αμφίπολης που βρέθηκε για να καταλάβεις πόσο υψηλά είχαν φθάσει οι Έλληνες πριν από 2.500 χρόνια. Σε κάθε τομέα. Καλλιτεχνικά, αρχιτεκτονικά, κατασκευαστικά.
Λένε ότι είναι περίεργος, παράξενος, απότομος, κακότροπος, αντικοινωνικός και «τρελός». Δεν πειράζει. Ο Δήμος Μούτσης είναι καλλιτέχνης. Άλλωστε μην ξεχνάτε, πως όταν κάποιοι κατηγορούν κάποιον ως παράξενο και τρελό, κάποιοι άλλοι λένε ότι το ίδιο αυτό πρόσωπο είναι μεγαλοφυές.
Αποκαλύπτω τη μη δηλωμένη, τη μη ομολογημένη κατάρα του ανθρώπινου γένους, χάρισμα στην αιωνιότητα τούτη η παγκόσμια αποκλειστικότητα του αποδυτηριάκια: Πέρασε στην Ιστορία ως ΜΕΓΑΣ Ναπολέων.
Ξεχάστε την κινηματογραφική Σαρλίζ Θερόν, την γυναίκα την ικανή να κυλιστεί στη λάσπη, αλλά και να παλαίψει στο κρεβάτι σκέτος μποξέρ, δηλαδή όπως την θέλει η οθόνη σε ρόλους δυναμικούς. Στην αληθινή της ζωή, δεν είναι αυτή που ξέρουμε, που θαρρούμε. Όχι, δεν είναι το ανυπότακτο θηλυκό, το γεμάτο αυτοπεποίθηση, με τη σιγουριά ότι θα κατακτήσει κάθε άνδρα, κάθε ηλικίας, με κάθε πορτοφόλι, ακόμα κι αν πρόκειται για τον αρχηγό κράτους ή της εκκλησίας.
Υπάρχουν κάποια κείμενα που όσο τα διαβάζεις, όσο τα ξαναδιαβάζεις, τόσο περισσότερο κλείνεσαι στον εαυτό σου, από την ανάγκη που προκαλεί ένας προβληματισμός σου με αγκάθια γεμάτος. Είναι εκείνα τα κείμενα η απόλυτη απόδειξη γιατί η φυλλάδα χάραξε οριστικά τη σκέψη σε κάποιους αναγνώστες της.