Γερμανικής καταγωγής, γεννήθηκε κάπου στην Αμβέρσα πριν από 5 αιώνες ο Φλαμανδός μαθηματικός Γεράρδος Μερκάτωρ. Όταν πλησιάζω αυτά τα άτομα, με το όποιο υλικό έχω συλλέξει στην αποθήκη μου, προσπαθώ να φανταστώ τη ζωή τους και τον περίγυρό τους. Πώς, δηλαδή, να αισθάνεται κάποιος εκλεκτός, κάποιος πολύ προχωρημένος από την εποχή του, μάλιστα όταν η αγάπη του στην έρευνα και στην επιστημονική διείσδυση συναντούσε την αντίδραση του ιερατείου.
Είναι και σε ποια κατάσταση βρίσκεσαι όταν γράφεις. Όταν, μάλιστα, στο κείμενο που απλώνεις βγάζεις τον εαυτό σου. Γράφεις για κάποιον άλλον, όμως το γράφεις εσύ, ο αποδυτηριάκιας, όχι σαν παρατηρητής. Παίζεις τη μπάλλα σου, καρφώνεις τα σουτ σου.
Τεράστιο όνομα του Ισλάμ. Ο θρυλικός Σαλαντίν. Ο πιο μεγάλος αντίπαλος των σταυροφόρων, των καθαρμάτων της χριστιανικής Δύσης, αριστοκράτες, ιππότες και σία, που στο όνομα του Ιησού έγραψαν κάποιες από τις μαύρες σελίδες της πολιτισμένης Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένας ιστορικός της λευκής φυλής δεν έχει να καταλογίσει τίποτα σε βάρος του ανδρείου Κούρδου με ρίζες αρμένικες Σαλάχ Αλ Ντίν Γιουσούφ Ίμπν Αγιούμπ, τον Σαλαντίν, όπως τον έλεγαν οι χριστιανοί αντίπαλοί του.
Είναι κάτι τηλεοπτικές εκπομπές «γνώσεων» όπου ο παρουσιαστής ρωτάει τον «διαγωνιζόμενο» ανύπαρκτα πράγματα. Ανύπαρκτα, διότι όσα ρωτάει δεν έχουν σχέση με γνώση, ούτε καν με πληροφόρηση. Πράγματα εντελώς αδιάφορα, για παράδειγμα τι χρώμα ήταν το παλτό της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην τάδε ταινία. Καμία σημασία δεν έχει αν ήταν κίτρινο ή κόκκινο κι αν πράγματι φορούσε παλτό ή καπαρντίνα.
Στις 16 Μαίου το 1929 έγινε η πρώτη εκδήλωση της Ακαδημίας του αμερικάνικου σινεμά για να απονεμηθούν τα βραβεία σε σκηνοθέτες, παραγωγούς, ηθοποιούς, σεναριογράφους, φωτογράφους, ενδυματολόγους, μουσικούς, τεχνικούς κ.α. Όλοι κι όλοι ήντουσταν 250 οι παρόντες (φώτο). Εμείς κι εμείς. Καμία σχέση με την τελετή, τη μεγάλη βραδιά των Όσκαρ, όπως εξελίχθηκε με τα χρόνια. Με την αστραφτερή νύχτα που ξεκινάει με την παρέλαση των σταρ στο κόκκινο χαλί. Θέαμα που το παρακολουθεί όλος ο πλανήτης κάθε χρόνο.
Ακούς μουσική και λες πως διαβάζεις σελίδες από βιβλίο. Τόσο ξεκάθαρα “μιλάνε” οι νότες που με τη δύναμή τους περιγράφουν σκέψεις, συναισθήματα. Ακούς μουσική και θαρρείς πως στα αυτιά σου φθάνουν οι ατάκες δύο ηθοποιών, ότι είσαι παρών σε διάλογο και “βλέπεις” τις χειρονομίες, τους μορφασμούς στο πρόσωπο των πρωταγωνιστών.
Βλέπεις ένα ζουζούνι να περπατάει άνετα πάνω στο νερό. Πώς γίνεται αυτό; Βλέπεις και την μύγα να παίρνει τον ύπνο της κολλημένη στο ταβάνι. Δεν ασχολείσαι. Κάποιοι, όμως, αγνοούν τα πάντα όλα στη ζωή και την πέφτουν με τα μούτρα, μάλιστα από το πρωί μέχρι το βράδυ, σε μια αγωνία. Πως να ανακαλύψουν κάτι, να εξηγήσουν ένα φαινόμενο. Δεν τρώνε, δεν πηδάνε, αδιαφορήσουν εντελώς για το αποτέλεσμα στο ντέρμπυ του ποδοσφαίρου, αν θα γίνουν τις εκλογές, αν η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο.
Αποφασίζει ο για κλωτσές και για ένα φεγγάρι εξουσίας ότι το τάδε βιβλίο διαχρονικής αξίας δεν πρέπει να κυκλοφορήσει. Το λογοτεχνικό προϊόν που η Ιστορία θα το αναγνωρίσει ως κλασικό. Το πρώτο, λέει ο αποδυτηριάκιας, είναι Ποιος είναι αυτός που το απαγορεύει στο όνομα της προστασίας του κόσμου. Έχει κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίσεις ένα βιβλίο, μια ταινία, κάποιο έργο τέχνης ως χυδαίο, βλάσφημο, καταστροφικό για το πόπολο.
Όταν έφθασε στο Παρίσι ήταν ήδη γνωστός σ' όλη την Ευρώπη ο εξόριστος από την πατρίδα του Πολωνός, μεγάλο ταλέντο στη μουσική, αυτοδίδακτος. Στα 6 του συνθέτει και στα 7 δίνει το πρώτο του κονσέρτο με πιάνο. Μετά από δέκα χρόνια αρχίζει τις περιοδείες στην Αυστρία και την Γερμανία. Η Πολωνία, που έχει μπλεξίματα πολεμικά με τους Ρώσους, δεν φεύγει ποτέ από την καρδιά του.
Οι θεοί είναι δύο. Πάντα. Δεν υπάρχει ένας Θεός. Άχρηστος είναι ο ένας και μοναδικός αν δεν έχει αντίπαλο. Ποιος, αλήθεια, θα ασχολούνταν με τον Θεό του καλού αν δεν έπαιζε μπάλα και ο Θεός του κακού. Ο Διάβολος. Θεός κι αυτός. Μαύρη, μαγική, θεϊκή δύναμη έχει αυτός ο πούστης, αφού καταφέρνει να μπει μέσα στους ανθρώπους. Με την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη, δύναμη ψυχής απ' εκείνη του Θεού του καλού.