Στα 16 της χρόνια παράτησε το σχολείο κι έγινε μοντέλο. Στα 20 παντρεύτηκε έναν σκηνοθέτη του σινεμά με τον οποίον έζησε 50 χρόνια. Στα 44 της ερωτεύθηκε έναν 28χρονο ηθοποιό τον οποίο επίσης παντρεύτηκε στα 52 της χωρίς ποτέ να τον εγκαταλείψει, ενώ δεν χώρισε ποτέ από τον πρώτο της σύζυγο.
Περνούσα τις προάλλες μπροστά από το άγαλμα του Κωστή Παλαμά, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Όλα τριγύρω ήταν παγωμένα και ο εθνικός ποιητής, σε στάση περισυλλογής, έμοιαζε να απαγγέλλει έναν από τους δικούς του στίχους. Ανατριχιαστικά επίκαιρο. Με τον ποιητικό του λόγο ο Παλαμάς ελεεινολογούσε τους επί Τουρκοκρατίας ραγιάδες, κι εγώ νόμιζα ότι απευθυνόταν και στους σύγχρονους, που έχουν σκύψει το κεφάλι στους ξένους.
Ζωγράφιζε γυμνούς ναύτες. Με την τέχνη του, τη ζωγραφική, «μιλούσε», υμνούσε τον ανδρικό ομοφυλοφιλικό έρωτα. Αυτό, θα πεις, είχε στη σκέψη του. Αυτή, θα πεις, ήταν η αγωνία του. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, για όποιον βέβαια πλησιάσει την υψηλή αξία της δουλειάς του και το ποιος πραγματικά ήταν ο άνθρωπος, θα συμφωνήσει πως ο Γιάννης
Τρεις είναι οι Έλληνες, που με το δικό τους τρόπο, και χωρίς να το «δηλώσουν», είπαν στην ελληνική κοινωνία ότι «Είμαστε ομοφυλόφιλοι». Και ο κόσμος, χωρίς να ακούσει αυτό που δεν «δήλωσαν», αντιλαμβανόταν ότι αυτοί οι τρεις γίγαντες στον τομέα τους μεταπολεμικοί Έλληνες ήταν gay. Μιλάμε για τον μουσικό Μάνο Χατζηδάκι, τον δημιουργό του Θεάτρου Τέχνης Κάρολο Κούν και τον ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη.
Πόσοι Έλληνες, αναρωτιέμαι, έχουν διαβάσει το σπουδαιότερο μυθιστόρημα του προηγούμενου αιώνα. Έστω έχουν ακούσει ότι για το βιβλίο με τον ελληνικότατο τίτλο “Οδυσσέας”. Το έγραψε ο Ιρλανδός Τζαίημς Τζόυς και είναι ας το πούμε ένα κόντρα έπος σ' εκείνο του Ομήρου. Ο ''Οδυσσέας'' στο βιβλίο των 265.000 λέξεων είναι κάποιος Λεοπόλδος στο Δουβλίνο.
Πέθανε στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα 27 Φεβρουαρίου, το 1943, και την επομένη, στην κηδεία απήγγειλαν ποιήματά του ο Σικελιανός και ο Σκίπης. Οι παρευρισκόμενοι στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο και η τελετή του αποχαιρετισμού σ' έναν εθνικό άνδρα προσλαμβάνει χαρακτήρα αντιστασιακό. Η Ελλάδα είναι υπό την γερμανική κατοχή.
Μια φορά κι ένα καιρό…, ας ξεκινήσουμε έτσι τη δραματική ιστορία, γιατί μοιάζει με παραμύθι…, ήταν ένας άσημος και φτωχός καλλιτέχνης. Αυτοδίδακτος πιανίστας έπαιζε με το ένα χέρι, το άλλο ήταν άχρηστο. Έγραψε και δικά του τραγούδια ο Εβραίος και πιστός φίλος του κομουνιστικού κόμματος Ουγγαρίας, ένα ήταν το «Σερβιτόρε, φέρε το λογαριασμό», ένα άλλο «Γουστάρω να είμαι μεθυσμένος». Μεροκάματο έβγαζε σε κακόφημα μπαρ με πελάτες πόρνες και Εβραίους της εργατικής τάξης.
Το έκτο παιδί από τα οκτώ μίας σουηδικής οικογένειας στην πόλη Μάλμε. Ο κορίτσαρος. Κατάξανθα μαλλιά, καταγάλανα μάτια και μια κορμάρα που μαρμάρωνε το μάτι κάθε αρσενικού. Η Κίρστιν Ανίτα Μαριάνε Έκμπεργκ το 1950, στα 19 της χρόνια, γκομενάρα πληθωρική και χυμώδης, είναι η «Μις Σουηδία». Ένας τίτλος- διαβατήριο ζωής.
Βλέπεις ένα δένδρο. Πώς θα το πεις; Δένδρο. Γιατί το λες δένδρο κι όχι δρόνδε ή δρο, ντρο. Παίζει μπάλα η γλώσσα. Εάν δεν έχεις γλώσσα, κύριε μαλάκα, το δένδρο πιθανόν να είχε αποφασιστεί να το έλεγες ντοπ. Ίσως ντουπ, βοπ, βγοπ, μπουμ, μπομ. Ένα τυχαίο επιφώνημα που δεν μοιάζει με λέξη, αλλά με κραυγή