Πολύ μεγάλος συγγραφέας. Τον διαβάζεις και μπαίνεις στο πετσί της εποχής του. Της κοινωνίας και του λαού της Γαλλίας. Ορφανό από πατέρα φτωχόπαιδο, ζούσε με την μάνα του σε σοφίτα κι έτρωγε ξερό ψωμί μ’ ό,τι άλλο βρισκόταν, χωρίς να μπαίνει το χέρι στην άδεια τσέπη.
«Είμαι συνταξιούχος τελωνειακός και τάχα λογοτέχνης, αλλά και Ανάξιος απόγονος ορεσίβιων προγόνων...». Έτσι αυτοσυστηνόταν και επειδή είχε εντελώς προσωπικό ύφος τι πιο εύκολο να τον πούν εκκεντρικό. Ιδιόρρυθμο. Περίεργο. Τον πιο σπουδαίο εκπρόσωπο του λεγόμενου υπερεαλισμού στην Ελλάδα.
Ποιητής και μέλος του κόμματος. Κολλάει; Σήμερα όχι και τόσο, κι αν κολλήσει ο λογοτέχνης, ψάχνεται να πλασαριστεί ως αριστερός, προοδευτικός, δημοκρατικός, αντισυμβατικός, όλες αυτές τις ταμπέλες που αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του κόμματος. Δεν ρωτάμε ποιανού κόμματος, ένα είναι το κόμμα.
Ο Luke Evans είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις αρσενικών ηθοποιών που είναι ανοικτά gay. Εννοώ θα μπορούσε άνετα να κρατήσει μυστικό μια και τίποτα πάνω του δεν προδίνει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Δηλαδή, δεν έχει φωνή, μούρη και κινήσεις που διαφέρουν από οποιονδήποτε straightάντρα.
Δεν το συζητάμε. Βρωμοδουλειά των Άγγλων και των Γάλλων, που είχαν πρεσβείες στο Ναύπλιο, την «πρωτεύουσα» του φρέσκου ελληνικού κράτους, είναι η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στις 27 Σεπτεμβρίου σα σήμερα, το 1831. Σύμφωνοι, παιδί εξουσίας αυτοκρατορικής αυλής ο Κερκυραίος, με τα σημερινά δεδομένα ένας υπερσυντηρητικός πολιτικός, αντιλαϊκός, που αντιμετώπισε με σκληρότητα τους αγωνιστές του 1821, αλλά και τα κοτζαμπάσικα τζάκια που τον αντιπολιτεύονταν.
Δυο Μαυρομιχαλαίοι, ο Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος σκότωσαν τον κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια. Αυτή η πολιτική δολοφονία του Κερκυραίου διπλωμάτη, μιας επιφανούς ευρωπαϊκής προσωπικότητας, που είχε αναλάβει να φτιάξει κράτος στη μεταεπαναστατική Ελλάδα, έχει ακόμα και σήμερα τη δική της σημασία. Δεν ήταν απλά μια «εσωτερική υπόθεση» το φονικό που έγινε το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου, σα σήμερα, το 1831. Όσο, τότε, ο ξένος παράγων είχε κυρίαρχο ρόλο, εμφανή και παρασκηνιακό, στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδος, τόσο συνεχίζει να ρυθμίζει τη ζωή μας και σήμερα.
Πως λέμε παικταράς. Και τραγουδισταράς. Και ηθοποιάρα. Έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή, καλλιτέχνη. Έτσι και ο Φραγκίσκος της Ασίζης, μεγάλος άγιος του καθολικισμού είναι, όχι κάποιος από το σωρό. Αγιάρα ο χριστιανός. Ένα πλουσιόπαιδο με το όνομα Τζιοβάνι ντε Μπερναντόνε, που έγινε Φραγκίσκος, το θρησκευτικό του ψευδώνυμο, όπως λέμε καλλιτεχνικό ψευδώνυμο για έναν σώουμαν.
Τουρκοφάγος με τ’ όνομα. Όχι απλά Νικήτας, αλλά Νικηταράς, παικταράς όπως θα λέγαμε σήμερα. Και αξίζει σήμερα να θυμηθούμε αυτόν τον παλλήκαρο…, ίσως δώσουμε έτσι κάποιες εξηγησούλες για όσα συμβαίνουν στις μέρες μας…
«Ονομάζομαι Νικόλαος Κοεμτζής ή Κουγιουμτζής. Γεννήθηκα στο Αιγίνιο Κατερίνης στις 17 Ιανουαρίου, μετά τα μεσάνυχτα. Οι γονείς μου είναι Βουλγαροπρόσφυγες. Αγρότες. Γράμματα δεν μπόρεσα να μάθω, δεν με αφήσανε οι καταστάσεις της κατοχής και ο εμφύλιος πόλεμος. Ο κυριότερος παράγοντας για την αμάθειά μου ήτανε η φτώχεια, γιατί από μικρός έπεσα στα δύσκολα διάβατα μονοπάτια και τα διαμερίσματά της. Πολλά υπέφερα μέχρι που έφτασα στη θέση αυτή...».
Μπουκάρισαν μέσα στο σπίτι σου και αποπάτησαν. Αυτό έγινε με την πετρελαιοκηλίδα. Έκαναν τα ψιλά και τα χοντρά τους, όχι στην τουαλέτα, ούτε στην αυλή του σπιτιού σου, αλλά στο σαλόνι σου. Στην τραπεζαρία σου, στην κουζίνα σου. Και εσύ, το θύμα, τι κάνεις; Τίποτα!