Φθινόπωρο. Λέξη ελληνικΉ, άρα μιλάει μόνη της. Τι άλλο περισσότερο να σου πει. Σύνθετη λέξη, από το ουσιαστικό Οπώρα, που σημαίνει φρούτο και το ρήμα Φθίνω, δηλαδή χάνομαι, χαλιέμαι, φθείρομαι, αλλοτριώνομαι, έχω πάρει την κατηφόρα.
''Μα, ποιός είναι αυτός ο Leonard Cohen...'' αναρωτήθηκα μέσα στο δισκάδικο, πιτσιρικάς, όταν δεν υπήρχαν ακόμα τα σιντί. Είδα μία στίβα διαφορετικά άλμπουμ, όλα με ορχηστρική μουσική, τα περισσότερα διασκευές και ενορχηστρώσεις δικές του. Αυτή ήταν η πρώτη μου ''επαφή'' με τον απόλυτο καλλιτέχνη. Που δεν πέθανε το Νοέμβριο του 2016, διότι οι μελωδίες ειδικά από κάποια τραγούδια του ζούνε στους ανέμους, εκείνους από έρχονται από τα βουνά και τα πελάγη.
Το λες και Μοναστήρι της τέχνης, αν δουλέψει η μετάφραση, το El Convento del Arte. Και για να είμαστε ακριβείς, γυναικεία Μονή είναι το Convento, το οποίο συγκεκριμένο del Arte μόνο για νηστείες και κύριε ελέησον δεν μας προσκαλεί. Πρόκειται για ένα ''εκκλησιαστήριο'' ψυχαγωγίας σε κατάλληλο χώρο και υπέροχο φαγητό, καθαρά ποτά και λογικές τιμές. Όσες φορές πήγα τα τελευταία χρόνια το ευχαριστήθηκα. Αισθάνθηκα πολιτισμένος άνθρωπος και γιατί έκανα μια ολοκληρωμένη έξοδο.
Μ' αρέσει η ζωή που έκανε ο Λέοναρντ Κοέν. Και πιο πολύ ο έρωτας του, τόσο μεγάλος, και τόσο ελεύθερος, με κάποια Νορβηγίδα που γνώρισε στην Ύδρα. Μαγικές σελίδες ζωής.
Η δεκαετία του ’60 θεωρείται από πολλούς εκείνη που άλλαξε τα πάντα στη μουσική της πατρίδας μας. Πέρα από τους λαϊκούς, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις και στη συνέχεια ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Διονύσης Σαββόπουλος άνοιξαν νέους δρόμους στο τραγούδι με τις δημιουργίες τους.
Μας πιάνανε κορόιδα πιτσιρικάδες στο σχολείο. Όπως το λέω και δεν το παίρνω πίσω. Σχεδόν ως ήρωες, σπουδαίους και πρωτοπόρους παρουσίαζαν σ' εμάς, παιδάκια με κοντό παντελόνι, κάτι αδίστακτα άτομα, που για την προσωπική τους κονόμα, αλλά και γιατί ήταν λούστροι αξιοπρεπείς, δηλαδή υπηρέτες του βασιληά, ξεκινούσαν με παπόρια της εποχής τους να ανακαλύψουν τόπους νέους και άγνωστους.
Η κυρία έκλεισε τα 83. Και παραμένει ακόμα σταρ. Την πυροβολούν τα φλας από κάθε γωνιά, όπου κι αν βρεθεί. Κυκλοφορεί υπεράνω ηλικίας η φρεγάτα, με το ίδιο πάντα σκαρί, και έξω από τη σκέψη της οι έννοιες Γριά, Γιαγιά, Συνταξιούχος, Τελειωμένη, Απόμαχη, Βετεράνος.
Ο πλούσιος που έγινε φτωχός. Ο μπατήρης που έγινε πρίγκηπας. Ο βασιληάς που κατέληξε ζητιάνος. Συμβαίνουν. Όλα γίνονται. Όλα έχουν γίνει. Όχι μονάχα μια φορά. Ποτέ, όμως, δεν είχε προηγούμενο η περίπτωση της κακομαθημένης Πατρίτσια. Που στα 19 της χρόνια την άρπαξε κάποια «17 Νοέμβρη» της Αμερικής κι εκείνη έγινε μέλος της τρομοκρατικής συμμορίας.
Έχω ψάξει πολύ τη λέξη «Αγάπη». Άσε το νόημα της και το περιεχόμενο, που δεν το δέχομαι. Τι θα πει «Αγάπη»; Δεν υπάρχει αυτό το πράμα. Δεν υπήρξε ποτέ. Σ' αυτό έχω καταλήξει. Ότι ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να αγαπήσει. Ο άνθρωπος απλά αρέσκεται. Του αρέσει αυτό κι εκείνο. Τον γεμίζει συναισθηματικά και ψυχικά τούτο και το άλλο. Κι αυτό είναι αρκετό, υπεραρκετό ένας άνθρωπος να είναι σωστός και ισορροπημένος, τόσο με τον εαυτό του, όσο και με τους άλλους.