Ένας από τους πιο ιδιόρρυθμους ζωγράφους και γλύπτες της ιστορίας γιορτάζει τα 85 του χρόνια. Ο άνθρωπος που ζωγραφίζει μόνο... χοντρές και... χοντρούς θεωρείται ένας από τους πιο πετυχημένους καλλιτέχνες της Λατινικής Αμερικής, του οποίου η φήμη έχει εξαπλωθεί παγκόσμια. Το έργο του ξεχωρίζει για τις παραμορφωμένες διαστάσεις των αντικειμένων που απεικονίζει και για τις ογκώδεις και ευτραφείς ανθρώπινες μορφές του.
Ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραψε το θεατρικό έργο “Λουκρητία Βοργία” το 1833. Με βάση αυτό το έργο ο μουσουργός Γκαετάνο Ντονιτσέτι συνέθεσε την όπερα “Λουκρητία Βοργία”, μάλλον το 1834. Ο αποδυτηριάκιας δημοσίευσε κυριακάτικο σεντόνι στις 28 Φεβρουαρίου το 2010 με τίτλο “Αγάμητη σε μοναστήρι”.
Η άγνωστη ιστορία ενός θρύλου της jazz μουσικής που εγκαταλείφθηκε στην Κρήτη όταν ήταν παιδί και έζησε εκεί για 15 χρόνια! Ο Slim Gaillard, αμερικανός τραγουδιστής της jazz, συνθέτης, πιανίστας και κιθαρίστας. Ξεχώρισε για τα πρωτοποριακά φωνητικά του σε μια δική του τεχνητή γλώσσα που αποκαλούσε "Vout – o - Reenee" .
Ένας ανήσυχος άνθρωπος, ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης, πέρασε από την ζωή και άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του. Του άρεσε η κεραμική και διέπρεψε. Τα γλυπτά του θαυμάζονται ακόμα και σήμερα. Καταπιάστηκε με το βιολί και με την δημιουργία κοσμημάτων. Και ξαφνικά του μπήκε η μεγάλη ιδέα…
Τον θεωρώ τον μεγαλύτερο ηθοποιό στην Ιστορία του κινηματογράφου. Τον Τσάρλυ Τσάπλιν, που επινόησε τη φιγούρα Σαρλώ. Τι σύμπτωση! Ο δεύτερος, κατ' εμέ, μεγαλύτερος ηθοποιός του σινεμά, είναι ο επίσης Άγγλος, ένα χρόνο νεώτερος του Τσάπλιν, ο Σταν Λώρελ, ο “Λιγνός” στο δίδυμο με τον “Χοντρό” Όλιβερ Χάρντυ.
Μια φορά και έναν καιρό, τα χρόνια εκείνα που σταμάτησαν με το άναμμα του Α' παγκοσμίου πολέμου, ένα κορίτσι που δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο στο Παρθεναγωγείο του Βόλου, ξαφνικά έκανε σαν παλαβό πότε θα έρθει η ώρα το πρωί να φύγει από το σπίτι του με τα τετράδια και τα βιβλία στη σάκα. Ύποπτο! Τι άλλο να σημαίνει αυτό παρά ότι η παρθένα είχε ξελογιαστεί από τον 30χρονο διευθυντή του Ανώτερου Παρθεναγωγείου, πανελληνίως γνωστό δημοτικιστή Αλέξανδρο Δελμούζο.
Πριν αρχίσετε να βρίζετε και να διαφωνείτε, διαβάστε. Εγώ πάντως όταν μικρός είχα ρωτήσει τον καθηγητή των θρησκευτικών μας, αν το Πάσχα (με επιτάφιο, σταυρωμένο και αρνί στην σούβλα) είναι κάτι σαν ειδωλολατρική γιορτή, μου είχε ρίξει 3 μέρες αποβολή!
«Βλέπω μια βαθειά ομορφιά στον δολοφόνο. Με γοητεύει η εσωτερική ομορφιά που βλέπω στον κλέφτη, στον απόκληρο της ζωής, στον μάγκα». Η κουβέντα δεν βγήκε από κάποιον άγνωστο του συναφιού, του πεζοδρομίου. Από έναν τέτοιον δεν θα άξιζε καν να αναφερθεί.
Παίζω με ανοικτά χαρτιά. Ο αποδυτηριάκιας είναι με τον Νικία. Πιτσιρικάδες πηγαίναμε σινεμά και είμασταν με κάποιον, συνήθως όχι με τον καλό, με το παλληκάρι του έργου. Δικός μας ήταν ένας Ινδιάνος, όχι κάποιος από τους καουμπόυδες. Ίσως κάναμε κέφι έναν γκάγκστερ, τον παρεξηγημένο μπάτσο της ταινίας.
Υπήρχαν συγκεκριμένες πληροφορίες στην Αντιτρομοκρατική υπηρεσία και γι’ αυτό έκαναν ντου στα αποδυτήρια οι δυνάμεις των ΜΑΤ. Αυτό δεν το γράφουν ούτε ο φιλοολυμπιακός τύπος, ούτε ο αντιολυμπιακός. Το γιατί υποχρεώθηκαν, στο παιχνίδι κυπέλλου Ολυμπιακού- ΑΕΚ, οι οπλισμένοι με κατσαρόλες, από το κεφάλι μέχρι τις πατούσες αστυνομικοί να επιτεθούν σε ποδοσφαιριστές και, τελικά να συλλάβουν τον ύποπτο και καταζητούμενο.