Η μεγαλύτερη ντίβα που γεννήθηκε ποτέ. Ντίβα, δηλαδή θεά, δεν κτίζεται, δεν κατασκευάζεται, αλλά το έχει, το κουβαλάει επάνω της αυτό το κάτι που ξεχωρίζει, που την τοποθετεί στην υψηλή θέση της διασημότητας. Κι αυτή, η Γκρέτα Γκάρμπο, η πιο μεγάλη ντίβα, θεωρείται η πιο όμορφη γυναίκα στην Ιστορία του κινηματογράφου.
Πώς να επιλέξεις ανάμεσα σε τόσα αριστουργήματα; Όπως η Ελληνική Μυθολογία, έτσι και τα πάθη του Χριστού έχουν δώσει έμπνευση σε εκατοντάδες καλλιτέχνες. Έκανα την καρδιά μου πέτρα και επέλεξα κατά την γνώμη μου πέντε αριστουργήματα της ζωγραφικής, με τους καλύτερους Εσταυρωμένους…
Ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του στην Αμερική. Κάποιος Θόδωρος πριν από 500 χρόνια. Άσε τι γράφουν κάποιοι σε βιβλία και ληξιαρχεία. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Τέλος πάντων, σύμφωνα με την παραϊστορία ο εν λόγω Θόδωρος, ποιος ξέρει τι σόι τυχοδιώκτης ήτανε, αγνώστων στοιχείων, αποκαλούμενος Griego, βρέθηκε στο τσούρμο ενός ημιπαράνομου πειρατή ο οποίος από την Ανδαλουσία ξεκινάει με πέντε παπόρια στις 17 Ιουνίου το 1527 για Φλώριδα. Μεγάλο το ταξίδι για εκείνη την εποχή, 35 χρόνια μετά την «ανακάλυψη» της αμερικάνικης ηπείρου από τον Χριστόφορο Κολόμβο.
Είναι ο μεγαλύτερος Ρώσος ποιητής. Πλησιάζεις με αμηχανία και πείνα γνώσης τη ψυχή του ποιητή που είναι κορυφαίος και Ρώσος, και κουβαλάει το ψυχισμό της απέραντης ρωσικής γης.
Πριν από 40 τόσα χρόνια είχε γίνει ο ντόρος στις ΗΠΑ για έναν κατώτατο αστυνομικό της Νέας Υόρκης και η «περίεργη» συμπεριφορά του στη δίωξη των ναρκωτικών τον έκανε παγκόσμια γνωστό με την ταινία «Σέρπικο». Γιος οικογένειας Ιταλών μεταναστών ο Φρανκ Σέρπικο γεννήθηκε στο Μπρούκλιν σα σήμερα 14 Απριλίου, πριν 81 χρόνια και θα τον ξαναθυμηθούνε όταν πεθάνει. Σίγουρα, τότε, τα μήντια όλο και κάτι θα γράψουν για πάρτη του.
Και τι δεν έχουν πει γι’ αυτήν την γυναίκα, και τι δεν έχουν γράψει. Την έχουν λοιδορήσει, την έχουν πει bisexual, ότι διοργάνωνε όργια, ότι ήταν σκύλα και αδίστακτη, ότι όπως έπαιζε τους άντρες έτσι έπαιζε και τις γυναίκες… Ένα σωρό κατηγορίες. Η Έλλη Λαμπέτη ήταν και παραμένει η γυναίκα μύθος του ελληνικού θεάτρου.
Από το 1962 μέχρι και το 1972 γύριζε κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 8-9 ταινίες. Μια φορά 12, μια άλλη δέκα, μια άλλη εννέα. Και επειδή τα μέσα της εποχής, εδώ στην Ελλάδα, δεν ήταν και πολύ σύγχρονα, τα κινηματογραφικά συνεργεία ξεπετούσαν τη δουλειά τους καλοκαιρινούς μήνες. Μην πέσουν σε βροχές και καταιγίδες, δυνατούς ανέμους και παγωνιά και οι ηθοποιοί ξυλιάσουν από το κρύο. Έτσι, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος συμμετείχε ταυτόχρονα σε 5-6 ταινίες, κάποιες φορές και επτά. Και το βράδυ, το μεροκάματο για να βγει, δουλειά στο θέατρο.
Πάσχα. Και κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Έχει το πνεύμα του, τις μυρωδιές του το Πάσχα, άσε να το βλέπουν άγιο έργο αυτοί που είναι ανίκανοι να αγιαστούν. Είναι μία ακόμα μία ευκαιρία να προβληματισθούν τα κοπρόσκυλα του ανθρωπίνου γένους για το πώς να παίξουν μπάλα με τις δικές τους άγνωστες εσωτερικές δυνάμεις κι όχι, με ''δωροδοκίες'', τσατσιλίκι με το παπαδαριό, να πάρουν το... πρωτάθλημα της αιώνιας ζωής.
Σύμβολο μιας εποχής η Αμερικανίδα Ζόζεφιν Μπαίηκερ που την αποθέωσε η Ευρώπη, πρώτα το λατρεμένο της Παρίσι με τις ημίγυμνες και κάτι περισσότερο, προπολεμικά, εμφανίσεις της στα Φολί Μπερζέρ και τα Καζινό ντε Παρί, αλλά και σε περιοδείες εκτός Γαλλίας. Χορεύτρια, που τραγουδούσε κιόλας. Μην κάνουμε συγκρίσεις με το σήμερα.
Η Ιαπωνία με απόλυτη επιτυχία κτυπάει αιφνιδιαστικά στο Περλ Χάρμπορ αφού πιάνει στον ύπνο τους Αμερικάνους στους οποίους προκαλεί μεγάλου μεγέθους απώλειες, όχι μόνον σε άνδρες. Οι ΗΠΑ αποφασίζουν τότε να μπουν στον Β' παγκόσμιο πόλεμο και ο ήδη εκλεγμένος τέσσερις φορές σερί πρόεδρος Φράγκλιν Ρούζβελτ ετοιμάζεται να καταγγείλει στο Κογκρέσο την «άτιμη» επίθεση των Ιαπώνων.