Στις ταινίες του Ελία Καζάν (φώτο) υπάρχουν κάποιες σκηνές, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανέβασαν ξαφνικά και στον ουρανό το σινεμά. Δεν χρειάζεται, νομίζω, να φθάνει στην υπερβολή ο σκηνοθέτης, να ζητήσει ακραία πράγματα από τον σεναριογράφο και τον ηθοποιό.
Ο Γιάννης Μόραλης έπινε τον καφέ του στο Αιάκειον στο λιμάνι της Αίγινας μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Ακόμη και σήμερα τα σημάδια του είναι διάχυτα παντού στο ιστορικό καφέ, αλλά και σε όλο το νησί.
Γεννήθηκε στα πούπουλα. Αριστοκράτης και πάμπλουτος. Ήταν τυχοδιώκτης, όμως. Άνθρωπος της δράσης. Κι όταν βάλεις στο λογαριασμό πως ήταν και ικανός και φιλόδοξος, ήταν επόμενο να γράψει την αξιοσημείωτη προσωπική του ιστορία και να ζήσει από πρώτο τραπέζι πίστα τις περιπέτειες της εποχής του.
Ο χοντρός με τη ψηλή φωνή, όχι με τη ψιλή. Φωνάρα ο άνθρωπος, τενόρος, που έκανε γνωστή και αγαπητή τη μουσική της όπερας στον πολύ κόσμο. Κι όταν έγινε παγκόσμια φίρμα ο χοντρός με τα γένεια δεν παρέλειψε τις κοινές εμφανίσεις με διάσημους τραγουδιστές της ποπ και της ροκ.
Θέλω να γράψω γι’ αυτόν τον ανθρωπάκο που είναι ο απόλυτος ορισμός του παρεξηγημένου. Αυτουνού που έχει αξία, όμως στον καιρό του, όσο ζούσε, έλεγαν ότι είναι της πλάκας.
Υπάρχει στην Αθήνα η οδός Σατωβριάνδου και καλώς, στο κέντρο της πρωτεύουσας, δόθηκε το όνομα ενός επιφανούς φιλέλληνα. Ποιος, όμως, ήταν ο Francois August Rene de Chateaubriand;
Την ημέρα του θανάτου του Αντώνη Βαρδή έγραψα ότι πέθανε ένας Άνδρας με άλφα κεφαλαίο. Ένας γνήσιος μάγκας. Ένας δώστης. Που έδινε, που βοηθούσε τον άλλον. Ε, αυτός ο με άλφα κεφαλαίο Άνθρωπος, γεμάτος αλήθεια και ανθρωπιά, έφυγε πικραμένος, σα σήμερα 2 Σεπτεμβρίου πρόπερσι.
Μια κουβέντα, ούτε μισή παραπάνω για τον Αντώνη Βαρδή. Βρε, μια λέξη τα λέει όλα γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Ήταν καρδιά. Λεβεντοκαρδιά. Μια φορά ένας συνάδελφος του, μουσικός, συνθέτης και τραγουδιστής όπως ο μακαρίτης πια, τον επισκέφθηκε στο σπίτι.