Ο Μάνος Λοίζος είναι όνομα αγαπημένο. Μα, πιο πολύ είναι αγαπημένο το πρόσωπό του, μ' αυτή τη γλυκύτητα, την πραότητα. Μορφή αγγελική. Λες να βαπτίστηκε αθάνατος.
Τα είπε τόσο παραμυθένια για την Άπω Ανατολή ο ταξιδευτής, για την εποχή του εξερευνητής, και για την ευρωπαϊκή συλλογική συνείδηση είναι πια πρόσωπο μυθικό. Μυθιστορηματικό.
Τεράστια ταινία. Δουλειά ζωής του πολύ σπουδαίου Αμερικανού σκηνοθέτη Μάικλ Μαν. Τα τελευταία λεπτά του έργου τα έχω «ξεχωρίσει» και συχνά πυκνά τα βλέπω στο video. Λειτουργούν μία συνταρακτική υπενθύμιση της γήινης ύπαρξής μας, και συνάμα ένα ξαναζωντάνεμα της γέννησης εκείνων των δυνάμεων που κράτησαν τον πρωτόγονο άνθρωπο, δεν τον εξαφάνισαν.
Η «Φιλική Εταιρεία» άναψε τη φλόγα της Επανάστασης του 1821. Μια εντελώς συνωμοτική ομάδα από αληθινά ένθερμους πατριώτες που δεν άντεχαν να ζήσουν και να πεθάνουν με την Ελλάδα τους σκλαβωμένη στον ασιάτη βάρβαρο κατακτητή. Τελικά, στην πορεία στράβωσε ο έργο.
Ο μικρός βοσκός με το όνομα Δαυίδ για πάρτη των Εβραίων με μια σφεντόνα στο χέρι στάθηκε απέναντι στον γίγαντα Γολιάθ των Φιλισταίων και με τη νίκη του έκανε την έκπληξη της αιωνιότητας.
Αυτός ο ηθοποιός έβγαλε τη δραματική σχολή του Καρόλου Κουν. Ε, τότε είναι καλός... Αυτός ο ηθοποιός έπαιξε στο Θέατρο Τέχνης. Ε, τότε είναι ποιοτικός... Εδώ ίσως σταματάει η κουβέντα, μια πρώτη κουβέντα, για το ποιος είναι ο Κάρολος Κουν, ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης, που για χρόνια ολόκληρα λειτουργούσε περισσότερο ως “ομάδα”.
Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν σαδιστής. Φέρεται να το λέει αυτό ένας Άγγλος αξιωματικός, ψάξε βρες τι σόι ανέκδοτο είναι, που τον είχαν στείλει σύνδεσμο στον αρχηγό του ΕΛΑΣ, αρχές του 1943.
Πιτσιρικάδες πρώτα ακούσαμε για το ροκ εν' ρολ και μετά για την κάντρυ. Και το όνομα το μεγάλο της αμερικάνικης Country Music ήταν ο Johnny Cash. Γεννημένος τραγουδιστής.
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης είναι σπουδαίος. Δεν λέω ότι μας λείπει. Στο φινάλε άνθρωπος ήταν, φθαρτός, άρα ό,τι πρόλαβε μέχρι να πεθάνει στα 66 του χρόνια, σα σήμερα 8 Σεπτεμβρίου, το 2000. Και πρόλαβε αρκετά να πει, και να γράψει.
Άντε να πεις σήμερα για κάποιον ότι ήταν “χουντικός”. Αδιάφορο. Άντε να πεις σήμερα ότι κάποιος ήταν αντιστασιακός. Αδιάφορο, επίσης. Κι όμως! Μέχρι και 20 χρόνια πριν ο μέγας τίτλος τιμής για υποψήφιο βουλευτή ήταν ότι πέρασε μια νύχτα, έκανε μια βόλτα στο Πολυτεχνείο.