Δεν είναι φωτογραφίες αλλά πίνακες ζωγραφικής, υπερρεαλιστικές θαυμάσιες δημιουργίες του Ιταλού καλλιτέχνη Emanuele Dascanio. Κάποιοι από αυτούς που σας δημοσιεύω πιο κάτω, χρειάστηκαν ως και 780 ώρες για να ολοκληρωθούν, και είναι εύκολο να καταλάβετε το λόγο, μια και οι πίνακες του μοιάζουν σχεδόν έτοιμοι να ζωντανέψουν!
Μια ελληνική ταινία δεν γυρίστηκε για τη ζωή του Γιαννούλη Χαλέπα. Αυτό λέει πολλά. Το πιο βασικό ότι ο ελληνικός σινεμάς στο σύνολο του είναι μια ιστορία της πλάκας.
Ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο, άρα δεν ήταν στα καλά του. Σε πολύ περισσότερους απ' όσους απασχόλησε η Ιστορία είχε βαρέσει αυτή η τρέλα να ξεχυθούν με στρατούς σε τόπους ξένους, να κάνουν δύσκολη τη ζωή λαών.
Όταν τον πρωτογνωρίσαμε ως ηθοποιό μας είπανε ότι ήταν τραγουδιστής, ότι προέρχεται από ροκ συγκρότημα. Ε, όσο να 'ναι παίζει μία αμφισβήτηση, ότι ο τύπος δεν είναι ηθοποιός, ότι παριστάνει και τον σταρ του σινεμά.
"...Από αυτή τη γη, από αυτή τη μοίρα ερχόμαστε" γράφει ο Ηλίας Βενέζης που χαρακτηρίζει πικρά τα βιβλία της γενηάς του, τα δικά του και άλλων Ελλήνων λογοτεχνών... «Όμως, αν δεν είναι βιβλία χαράς, δεν είναι και βιβλία της απαισιοδοξίας».
Το κείμενο που ακολουθεί, αγαπητέ κύριε μαλάκα αναγνώστη, δεν το διαβάζεις μιά φορά, από σένα, αν βέβαια, όπως του ταιριάζει, ξεκινήσεις γουλιά-γουλιά να το καταπίνεις.
Είναι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής που γεννήθηκε ποτέ. Ο Ναπολιτάνος Ενρίκο Καρούζο. Όχι, δεν θα ήταν Μεσόγειος. Τον ακούς και φεύγεις. Πού πας; Εκεί που σε στέλνει η ευλογημένη από όλους τους ανέμους φωνή του Καρούζο. Στον εαυτό σου.
Δύο ημέρες πριν από τον θάνατό του γράφει στο ημερολόγιό του: «Τίποτα. Μήτε αρκετή σοφία, εμπειρία. Τίποτα. Μήτε Άγιο Δισκοπότηρο, μήτε Ύστατο Σατόρι. Καμία τελική λύση. Μονάχα σύγκρουση.
Ο Τόμας Λώρενς δεν έγινε γνωστός γι' αυτό που ήταν, αλλά διότι μια ταινία του σινεμά, υψηλής κινηματογραφικής τέχνης, τον παρουσίασε όπως βόλευε επικοινωνιακά, εμπορικά.