Έβλεπα φωτογραφίες και το χάζευα. Πρέπει να το έκαναν πολύ ωραίο απ’ ότι κατάλαβα. Βέβαια πριν βγάλω τελικό συμπέρασμα πρέπει να το δω και από κοντά… γιατί σαν Έλληνες θα πρέπει πάλι να έχουν κάνει και μερικές προχειρότητες ή τσαπατσουλιές.
Ο καλός, λέει, ελληνικός κινηματογράφος. Εννοούν, βέβαια, τις κωμωδίες, όχι τα κλαψιάριακα μελό Θυσιάστηκα για το παιδί μου και Κυλήστηκα στο πεζοδρόμιο από ανάγκη.
“Θα πάω στην Αϊτή ελπίζοντας να πεθάνω εκεί. Να ζήσω ήσυχος, απαλλαγμένος από τις επιδράσεις του πολιτισμού. Στην παρθένα φύση έχω ανάγκη να αναβαθμιστώ, να βλέπω γύρω μου άγριους, τους ιθαγενείς, και σαν παιδί να μην κρατώ έγνοια άλλη παρά μόνον τις συλλήψεις του νου μου”.
Αυτό είναι σινεμά. Σε πιάνει από το χέρι ο σκηνοθέτης και σε ταξιδεύει, σε ξεναγεί σε χώρους που δεν έχεις πάει και θα ήθελες τόσο πολύ να ζήσεις. Γράφω για τον κινηματογραφιστή James Ivory, Αμερικανός, που όμως ως δημιουργός “πολιτογραφήθηκε”, ας το πούμε έτσι, Βρετανός.
Γιατί ονομάστηκε “Apple” η εταιρεία ηλεκτρονικών υπολογιστών που ίδρυσαν το 1976 ο μέγας Steve Jobs με τον Steven Wozniak; Γιατί η εν λόγω αμερικανική εταιρεία με τα τερατώδη κέρδη, από την παραγωγή των ipod και iphone έχει σήμα κατατέθεν το μήλο;
Λένε για τον ελληνικό λαό και πόσα υπέφερε, πόσα πέρασε στα ιστορικά σενάρια των δύο τελευταίων αιώνων, μετά την επανάσταση του 1821. Θα πάθεις αν ανοίξεις την ατζέντα του Μεξικάνων, στο ίδιο διάστημα, μετά το ξεσηκωμό τους το 1810 ενάντια στους Ισπανούς κατακτητές.
Δεν έχει καμία σημασία ποιος πραγματικά ήταν. Ένα ρεμάλι ήταν. Ένα λαμόγιο. Ένας απατεώνας. Κλασική περίπτωση τυχοδιώκτη. Ένας δυστυχισμένος από γονείς ηθοποιούς, ταπεινής καταγωγής που γρήγορα κατάλαβε ότι εύκολα μπορούσε να κοροϊδεύει τους άλλους και να περνάει ζωή χαρισάμενη.
Στις 14 Ιουνίου θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια του θρόνου του Αγαμέμνονα. Ποιος είναι ο κύριος; Και γιατί θεωρείται σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη ο βασιλικός του θρόνος, κάτω από το ανάκτορό του.
Λίγο να έχει ασχοληθεί κάποιος με το σινεμά, όχι απλά μόνον ως θεατής, όλο και κάτι θα έχει ακούσει για τον ιταλικό νεορεαλισμό. Ένας κάνει την αρχή, φτιάχνει ταινία αλλοιώτικη, πιο προχωρημένη, και ακολουθούν άλλοι.
Ένα σκληρό, φορτισμένο συναισθηματικά δράμα για τον Nat Turner, τον άνθρωπο που ηγήθηκε μιας εξέγερσης των σκλάβων στα 1831, έγινε δεκτό με το πιο ενθουσιώδες χειροκρότημα στο φετινό Φεστιβάλ του Sundance, και κέρδισε το Grand Jury Prize και το βραβείο κοινού.