Κυρίες και κύριοι, θίγω σήμερα ένα πολύ σοβαρό θέμα. Πάρα πολύ σοβαρό. Θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο αν υποτιμήσετε τη σπουδαιότητα του. Έχουμε και λέμε, λοιπόν.
Η αλήθεια έχει την αξία της όταν λέγεται ωμά. Φόρα παρτίδα. Σύμφωνοι, σε κάποια θεματάκια προσωπικού χαρακτήρος επιβάλλεται η διακριτικότητα. Λες την αλήθεια, αν αποφασίσεις να την ξεστομίσεις, καλυμμένα, με τακτ. Γιατί ο άλλος είναι ευαίσθητος, μην τραυματιστεί ψυχολογικά.
Έγινε κι’ αυτό. Δόθηκε «γραμμή» από του Μαξίμου για κατευθυνόμενα δημοσιεύματα κατά Αλαφούζου προσωπικά με αφορμή το ολγοθά του Παναθηναϊκού. Σύμφωνοι, ο αντικυβερνητικός καναλάρχης είναι ο μοναδικός υπεύθυνος της Παναθηναϊκής δυστυχίας, όμως παραπάει μία κυβέρνηση να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά την υπαιτιότητα ενός αντιπάλου στο χώρο του ποδοσφαίρου.
Σπούδασε στο Μιλάνο, στο ωδείο της πόλης, ως παιδί - θαύμα, καθώς προτού καν συμπληρώσει τα 15 του χρόνια είχε συνθέσει μία όπερα κι ένα ορατόριο. Με προτροπή του διάσημου διευθυντή ορχήστρας Arturo Toscanini, ο νεαρός Ρότα συνέχισε τις σπουδές του στις ΗΠΑ.
Έχω έναν πολύτιμο φίλο, λεβεντάνθρωπο και έξω καρδιά. Κάποιοι θα τον έλεγαν και ιδιόρρυθμο. Εγώ όχι. Έβγαλε το Βαρβάκειο, έβγαλε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο αλλά έκανε καριέρα ψαρά στη Βαρβάκειο Αγορά. Δεν άντεχε να κλειστεί σε γραφείο. Προτιμούσε να πουλάει ψάρια, να φωνάζει και να καλαμπουρίζει ελεύθερος.
Τα πρώτα δέκα χρόνια ο «ΦΙΛΑΘΛΟΣ» δεν είχε κανένα θάνατο. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε το 1982 και μέχρι το 1992 ουδέν θανατικό. Λογαριάζει ηλικίες ο Χάρος; Νέα παιδιά, αφαντάριστα ακόμα ξεκίνησαν τη δουλειά από τον «ΦΙΛΑΘΛΟ» κι είχαν τη ζωή τους όλη μπροστά του και τον Άλλον, τον μαυροντυμένο μακριά τους.
Πολύ θρησκεία στα γραπτά σου, ρε αποδυτηριάκια. Βρήκες την ευκαιρία τώρα τη Μεγάλη Εβδομάδα και μας πλάκωσες σε κείμενα περί χριστιανισμού. Εντάξει, χριστιανοί είμαστε, αλλά σα να το παρατράβηξες.
Είναι δημοσιογράφος. Με Δέλτα κεφαλαίο Δημοσιογράφος. Το είδος δεν πέθανε. Υπάρχουν ακόμα επαγγελματίες που ξέρουν τι είναι δημοσιογραφία και τους γουστάρει με χίλια αυτό που είναι. Αυτό που κάνουν, χωρίς να κατεβάζουν τα βρακιά τους. Χωρίς να γλύφουν.