Ένα σημείο στην λεγόμενη συνθήκη των Πρεσπών, είναι ότι η επίσημη ονομασία του γειτονικού κράτους θα είναι βόρεια Μακεδονία, αλλά στο εσωτερικό της οι κάτοικοι της θα μπορούν να αυτοαποκαλούνται σκέτο Μακεδόνες. Αυτό μου προκάλεσε εντύπωση. Όχι για εκεί αλλά για εδώ. Που ενώ στην χώρα μας αυτοπροσδιοριζόμαστε και αυτοαποκαλούμαστε μαλάκες, η πατρίδα μας έχει τελείως διαφορετικό όνομα διεθνώς.
Μικρή έκπληξη είχαν δοκιμάσει και πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ βλέποντας τον Τσίπρα να αναλαμβάνει ως πρωθυπουργός τα καθήκοντα του με πολιτικό, όχι θρησκευτικό όρκο.
Άλλο πάλι τούτο. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στη Βουλή. Γιατί όχι και υπουργός. Και πρωθυπουργός άμα λάχει. Ως αρχηγός κόμματος, βέβαια. Γιατί, όχι. Λίγος για τα κυβικά του ο μπασκετικός Παναθηναϊκός και ο ερασιτέχνης.
Αξίζει να το αναφέρουμε. Να το θυμηθούμε. Ο Αντώνης Σαμαράς έφυγε σαν κλέφτης από το Μαξίμου. Κατά παράβαση κάθε συνταγματικής ευπρέπειας είχε αρνηθεί να παραδώσει, κατά τα ειωθότα, στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος όταν πήγε στο πρωθυπουργικό γραφείο δεν βρήκε κανέναν να τον περιμένει. Την επομένη της εκλογικής νίκης του Σύριζα, σα σήμερα 25 Ιανουαρίου, το 2015
Μεγαλειώδη χρόνια και κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί. Του σήμερα, αλλά και του χθες. Δεν έχει ξαναγίνει στον αιώνα. Ρε, τα περνάμε φίνα και ωραία και δεν το ξέρουμε. Ειδικά από τότε που ανέλαβε αριστερή, λέει, κυβέρνηση, μιλάμε για μνημειώδη επιθεώρηση. Καφέ Αμάν.
Να μη ξεχνιόμαστε. Καλό κάνει να θυμόμαστε κάποια πραγματάκια που ξεστραβώνουν. Βέβαια τα κόμματα και τα ΜΜΕ κάνουν το κορόιδο. Έτσι δουλεύει το σύστημα. Συστημικοί και αντισυστημικοί. Τι λέμε; Μνήμη των εκλογών του 2015, σα σήμερα 25 Ιανουαρίου. Λοιπόν.
Αν υπήρχε τέτοιος «τίτλος», αυτός του πιο μεγάλου παιδεραστή, σίγουρα θα τον κέρδιζε, και με διαφορά από τον δεύτερο, ο περιβόητος Αλή Πασάς ο Τεπελενλής, που για λογαριασμό του σουλτάνου της οθωμανικής αυτοκρατορίας κυβερνούσε στην Ελλάδα, με έδρα τα Γιάννενα. Άνθρωπος με σεξουαλικές ορμές πρωτόγονου της εποχής των σπηλαίων προκαλούσε τον τρόμο σε κάθε Ελληνίδα μάνα μήπως της αρπάξει τον ανήλικο γιο της.
Διάβασα ένα προς ένα τα 158 ονόματα ανθρώπων «της τέχνης και του πολιτισμού», λέει, που υπέγραψαν υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών. Από τους 158 οι 150 είναι άγνωστοι. Δεν έτυχε να τους ξανακούσω, να διαβάσω κάτι γι’ αυτούς.
Πάντα είχα απορίες. Όταν φτιασιδώνουμε ένα παλιό κτίριο, έχουμε ανακαίνιση ή αναπαλαίωση; Το ρωτάω αυτό επειδή χρησιμοποιούνται και οι δυο λέξεις. Φυσικά τα ίδια χρήματα πληρώνονται, αλλά αφού το κόστος είναι αδιάφορο για τον τεράστιο ηλίθιο νεοέλληνα, είπα να το ρίξω στην ετυμολογία. Πάντα για την πλάκα μου, αφού τα πάντα είναι γνωστα: Ακόμα και τώρα που είναι κατακλεμμένος ο Έλληνας από τα μνημόνια, αυτός γουστάρει να διοικείται από κλέφτες.
Μάθιου Νίμιτς. Αμερικάνος διπλωμάτης, 80 χρονών. Νομική του Χάρβαρντ. Του δημοκρατικού κόμματος. Ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ, όχι του ΝΑΤΟ, όχι των ΗΠΑ, όχι της Καζανόστρα, από το 1994 για την «επίλυση» της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων.