Ο Τσακαλώτος υπουργός οικονομίας. Και γιατί δεν το παίρνουμε απόφαση να πάμε μόνοι μας να βουτήξουμε. Να πνιγούμε μια και καλή, κι όχι να περιμένουμε σαν κορόιδα μαλάκες στη σειρά ο ένας στρυμωγμένος με τον άλλον.
Αγγλικό παπόρι, η φρεγάτα “Μαδαγασκάρη”, φέρνει το 1833 στο Ναύπλιο τον Όθωνα τον πρώτο βασιλέα της Ελλάδος. Τα γεγονότα μιλάνε μόνα τους με γλώσσα που δεν θέλουν, ίσως δεν μπορούν να την καταλάβουν οι μαλάκες, ίσως και οι απατεώνες.
Επειδή πολύ σαλιαρίζουν το παραμυθάκι της εθνικής ενότητας, της εθνικής συναίνεσης, της εθνικής συμφιλίωσης. Λέξεις με νόημα, βέβαια, που όμως δεν τις εννοούν αυτοί που τις λανσάρουν και υποτίθεται πως είναι έτοιμοι για συμφωνίες... εθνικές. Η αλήθεια είναι ότι σε επίπεδο πολιτικό, κομματικό, ποτέ δεν έγινε εθνική αδελφοποίηση, ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας μας.
Ζωντάνεψε ο Σύριζα. Ο πεθαμένος ξύπνησε. Βγήκε από τη νεκρική κάσα και δήλωσε παρών. Τι έγινε; Τον ανέστησε ο σύντροφος Πάνος Καμμένος. Αυτό θα πει αληθινός συνέταιρος πολιτικός. Εταίρος κυβερνητικός.
Εκεί στην ΕΡΤ και στην κυβέρνηση πρέπει να καταλάβουν επειγόντως ένα πράγμα. Ότι η εθνική ραδιοτηλεόραση δεν τους ανήκει. Ανήκει σ αυτούς που την πληρώνουν για να ζει. Δηλαδή στους πολίτες. Σε όλους του πολίτες. Η παραίτηση του γενικού συντονιστή ειδήσεων και ενημέρωσης Β Ταλαμάγκα θα έπρεπε να ευαισθητοποιήσει τη δικαιοσύνη. Ως σταγόνα στο ξέχειλο ποτήρι.
Κάποτε το είχε γράψει ο αποδυτηριάκιας. Πριν χρόνια, 30,35 χρόνια, που να θυμάμαι. Και το επαναλαμβάνω και σήμερα. Ο,τι γράφω, άλλωστε, και δεν έχω πρόβλημα να το υπερηφανευτώ, έχει αξία διαχρονική.
Οι ταμπέλες της πολιτικής, όχι η πολιτική κάνουν παιχνίδι. Επειδή εύκολα τρώνε στη μάπα τις ανοησίες των κομματικών, όχι απαραίτητα και πολιτικών, ένα κάρο κολλημένοι μαλάκες. Τα συμπεράσματα που χαρίζει η διαδρομή του στρατηγού Χουάν Περόν σπάνε το στόκο της οπαδικής, κομματικού τύπου, δήθεν πολιτικοποίησης.
Δώσε την εξήγηση. Στην πραγματικότητα που μιλάει μόνη της. Όσο πιο μεγάλη χώρα είναι κάποια, τόσο μικρότερος είναι ο αριθμός των κομμάτων της που παίζουν μπάλα. Αποδυτηριάκιας μιλάει. Όσο πιο σοβαρή είναι η χώρα, τόσο δεν έχουν τύχη τα μικρά, τα πολλά κόμματα. Το απόλυτο το έχουν οι ΗΠΑ, η δύναμη του πλανήτη. Δυο μόνον κόμματα. Φτάνουν. Τι να το κάνουνε το τρίτο; Δεν τους χρειάζεται.
Oι εκλογές στην Ελλάδα έρχονται όταν αρχίσουν οι παροχές και φθάνουν σε απόσταση αναπνοής ,όταν η τηλεόραση αρχίζει να παίζει την ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» με τον Μαυρογιαλούρο. Είναι η ώρα που οι πολιτικοί αντίπαλοι αλληλοκατηγορούνται για «μαυρογιαλουρισμό» παραβλέποντας ότι ο Μαυρογιαλούρος ήταν ο μοναδικός υπουργός που είχε φιλότιμο και το έδειξε παραιτούμενος για λόγους ευθιξίας.
Ελέω Θεού ήταν ηγεμόνας ο τσάρος στην αχανή χώρα πασών των Ρωσιών. Ελέω λαού σήμερα τσάρος στην Ρωσία είναι ο Βλαδιμίρ Πούτιν, εκλεγμένος κυβερνήτης, με ισχύ που θα τη ζήλευε κάθε τσάρος. Πρώην καγκεμπίτης ο Πούτιν, δηλαδή σκληρό και δοκιμασμένο μέλος του κόμματος, ένα είναι το κόμμα, το ΚΚ, και σήμερα η απόλυτη εξουσία στην μετακομουνιστική Ρωσία, η οποία βέβαια είναι πιο υπολογίσιμη και αξιοσέβαστη από την μαρξιστική, λενινιστική, λαϊκή κι άλλα τέτοια.