Αντί να γιορτάζει την 24η Ιουλίου 1974 (φώτο), αντί να τη θυμάται με υπερηφάνεια, όπως έκανε για χρόνια μετά τη μεταπολίτευση η σημερινή Ελλάδα, θα έπρεπε να κάνει ένα μνημόσυνο. Γιατί μνημόσυνο, τουτέστιν ημέρα μνήμης και λύπης, ντροπής και προβληματισμού κι όχι ένα επετειακό έστω τυπικό, εύκολο να το εξηγεί κανείς...
Σα σήμερα 21 Ιουλίου, το 1965, ο Σωτήρης Πέτρουλας, ο 22χρονος αριστερός φοιτητής σκοτώθηκε από αστυνομικούς σε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας και σε μια ταραγμένη πολιτικά Ελλάδα, που την επιδοτούσαν με τυφλή κομματική αντιπαλότητα οι δύο παρατάξεις, η λεγόμενη δεξιά και η λεγόμενη κεντρώα. Η άλλη παράταξη, η λεγόμενη αριστερή, προσπαθούσε κι αυτή να περάσει τα «μηνύματά» της στον κοσμάκη και ό,τι αρπάξει από τα ψίχουλα που θα περισσέψουν.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας ψηλός, ξανθός, περπατούσε στα 23 και το αίμα του έβραζε για την πατρίδα και τη δημοκρατία. Τον φάγανε οι μπάτσοι το παλληκάρι, και μπερδεύτηκε, έχασε το ρυθμό της η ανάσα της πολιτικής Ελλάδος. Το παλάτι, η κυβέρνηση των αποστατών, τα κόμματα και η αριστερά μπήκαν στο δικό τους παιχνίδι σε μια χώρα που δυο χρόνια αργότερα θα γνώριζε μια ακόμα δικτατορία.
Αν ζούσε σήμερα ο Σωτήρης Πέτρουλας θα ήταν 75 χρονών και πριν αναφερθούμε στο θάνατό του, που ίσως δεν ήταν ατύχημα, αλλά δολοφονία, αξίζει ένα ερώτημα, ένα συγκεκριμένο ερώτημα. Χωρίς τούτο το ερώτημα είναι άδεια και χωρίς ουσία η μνήμη του χαμού του παλληκαριού, σα σήμερα 21 Ιουλίου, το 1965, ημέρα Τετάρτη.
Σα σήμερα 19 Ιουλίου, το 1827 υπογράφτηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ανάμεσα στις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις, αυτές που αργότερα έστειλαν τα παπόρια τους στο Ναβαρίνο και κατέστρεψαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Έτσι έγινε «ελεύθερη» η Ελλάδα μας. Με την αβάντα πρώτα τη διπλωματική και μετά τη στρατιωτική των ξένων. Να το ξέρουμε. Όχι, ακριβώς. Να το θυμόμαστε, είναι το πιο σωστό.
Η γνωστή γελοιότητα. Επώνυμοι Έλληνες, καλλιτέχνες και επιστήμονες, εξιοσέβαστοι και για γιαούρτωμα, υπέγραψαν ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ότι, δηλαδή, καλώς ο Τσίπρας χωρίς να ρωτήσει τον κόσμο, ούτε καν το κόμμα του, προχώρησε σε συμφωνία με τους Σκοπιανούς για το θέμα της ονομασίας τους.
Τον ομογενή επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη τον πρωτογνωρίσαμε το 2006, όταν είχε τη σκέψη να αγοράσει τον ΠΑΟΚ. Τελικά, αγόρασε την ΠΑΕ το 2012 και σιγά-σιγά, πρώτα από το ποδόσφαιρο, μπήκε πιο… δυνατά στη ζωή μας. Με την εμπλοκή στα μήντια και την παραπολιτική.
Το κόμμα έχει φράγκα. Για να μη ξεχνιόμαστε. Εντάξει, υπάρχουν κι αυτοί που στήνουν κόμμα διότι αγαπάνε την Ελλάδα, τον λαό, και κάνουν κέφι να καταγγείλουν πουστιές. Λες και δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς να στήσουν κόμμα. Χωρίς να ξοδευτούν, δηλαδή.
Ελλάδα καταραμένη του 1895, ένα χρόνο πριν από τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Να μην αγνοούμε από ποιο μαντρί γεννηθήκαμε. Από ποιο πλανήτη της δημοκρατικής ξεφτύλας προερχόμαστε. Το πούστικο παλάτι δεν σταματά ποτέ να συνωμοτεί, να έχει πρώτο λόγο στις πολιτικές εξελίξεις, να θεωρεί υπόδουλο όργανό του κάθε κυβέρνηση.
ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΗΣ (Συριζα): “Να ξανασυσπειρώσουμε τον κόσμο της αριστεράς”. Πάντα ο λεγόμενος πολιτικός, κομματικός λόγος πιο σωστά, ήταν με ψέμα. Ποτέ δεν συσπειρώθηκε ο κόσμος της αριστεράς. Στις εκλογές που κέρδισε ο Σύριζα ο κόσμος, κάποιος κόσμος, όχι ο αριστερός, συσπειρώθηκε εναντίον του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.